ERICK OVERVEEN

Groteske desillusies

2009-11-10T01:03:00.006+01:00

"Slavery never really ended in this country. It just gave it another name. Employee." Verzuchtte Samuel Bicke, belichaamt door Sean Penn, in de film The Assassination of Richard Nixon . In 1974 trachtte deze outlaw man een vliegtuig te kapen met de intentie het later op het Witte Huis of Pentagon neer te laten storten, ja hij was zijn tijd ver vooruit Mr. Bicke. Een echte trendsetter. Maar eigenlijk zouden wij medelijden met hem moeten hebben; uiteindelijk was Bicke het slachtoffer van een monsterlijk systeem; het kapitalisme, en daarin stond hij niet alleen. Vraag u zelf maar eens af wat uw plaats op deze toren der groteske desillusies is.

En?

"Een goede film gaat altijd over de dood!"

2009-11-05T10:30:00.033+01:00

Was hij de Hollandse Fassbinder? Ik durf het niet met zekerheid te stellen. Zeker is dat hij dezelfde productiviteit aan de dag legde als zijn Duitse geestverwant en dat hun thema's; de altijd teleurstellende liefde, de kritiek op de machtshonger van de "boven ons gestelden", en de dood redelijk identiek waren. "Een goede film gaat altijd over de dood." Stelde hij immers. Persoonlijk vind ik hem niet de meest briljante filmmaker uit de Hollandsche school. Zijn rolprenten waren dikwijls onsamenhangend, en rommelig vastgelegd. Boeiender was de energie die hij verspreidde op/ rond de filmset; zijn gejaagdheid, zijn haast obsessieve toewijding en zijn eigenzinnige manier van regisseren met name als het ging om de zogenaamde intermenselijke relaties. Niet voor niets noemde men hem "een ideale acteur-regisseur". Het heeft memorabele fragmenten opgeleverd (kijk Baby Blue uit 2001 er maar eens erop na) En... last but not least zal ik mij hem herinneren als degene die mij veel prachtige films leerde. Waarvan akte:

"Een schande, jawel, maar wij moeten de bittere waarheid waarachtig onder ogen zien; ik hou meer van films waarin mensen met elkaar praten dan die waarin ze elkaar slaan of neerschieten, verkrachten of ontvoeren, of alledrie. Dat komt niet omdat ik een watje ben, geloof ik, maar ik ben opgegroeid met het idee dat er geen spannender avontuur is dan het gevecht tussen twee mensen dat in de wandelgangen Liefde heet. Nu ja, liefde in de meest overdrachtelijke zin van het woord." T.v.G.

FILM: DON'T LOOK NOW (1973)
gebaseerd op het prachtboek van de zwart-romantische schrijfster Daphne du Maurier.

REGISSEUR: NICOLAS ROEG
TRAILER (klik)

Theo van Gogh: "Don't Look Now" levert het ultieme portret van Venetië en is op de koop toe ook nog griezelig. Er is een kind dat verdrinkt in een rood jasje, er is een moordende dwerg, er is helderziendheid zonder hocus-pocus en er hangt iets onbestemd fataals over de film. Meer Europees kan een film niet zijn, maar in dit geval is dat een aanbeveling. De DVD is niet Nederlands ondertiteld, maar laat niemand zich weerhouden. En wat is Julie Christie mooi in al haar vrouwelijkheid. Ik krijg er nog steeds kippenvel van.

Saillant detail: Acteur Renato Scarpa, die de inspecteur uithing tijdens deze griezelprent, sprak geen woord engels en leerde de zinnen uit het script domweg uit zijn hoofd zonder ze zelf te begrijpen.

QUOTE: "The skill of police artists is to make the living appear dead." (Scarpa dus :-))

FILM: ROSEMARY'S BABY (1968)
Naar de 1967 best-selling horror novelle van wijlen Ira Levin
REGISSEUR: ROMAN POLANSKI
TRAILER (klik)

Theo van Gogh: De Duivel heeft rare oren, maar daarmee komt 'ie weg. De film kwam uit in '69 geloof ik, maar na al die jaren heeft 'ie nog niks aan angstaanjagendheid ingeboet. De ultieme nachtmerrie voor zwangere vrouwen, maar ook New York in z'n glorietijd. Voorzien van een surrealistische verkrachting zoals ze te weinig gefilmd worden.

Saillant detail: NR 9 in het overzicht van the American Film Institute

QUOTE: "I dreamed someone was raping me. I think it was someone inhuman." Rosemary Woodhouse (gespeeld door: Mia Farrow)

FILM: DONNIE DARKO (2001)
REGISSEUR: RICHARD KELLY
TRAILER: (klik)

Theo van Gogh: Wat moet dat konijn en waarom dat gegoochel met tijd?
Ook dit debuut gaat niet om het verhaaltje - nu ja, het verhaal -, maar in diepste wezen over de onzekerheid van pubers.

Saillant detail: Kelly maakt met regisseurs als Darren Aronofsky, Paul Thomas Anderson en Sofia Coppola deel uit van een nieuwe generatie talentvolle en originele Amerikaanse regisseurs

QUOTE: "They say right when they flood the house and they tear it to shreds that... destruction is a form of creation," so the fact that they burn the money is ironic. They just want to see what happens when they tear the world apart. They want to change things."

FILM: THE VIRGIN SUICIDES (2000) verfilming van de beruchte Jeffrey Eugenides novelle.
REGISSEUR: SOFIA COPPOLA
TRAILER: (klik)

Theo van Gogh: Circus Melancholica draait op volle toeren, de muziek van de franse band AIR is prachtig, we hebben hier van doen met een film die als geen ander het gevoel van puberteit verbeeldt. Je weet wat er komen gaat en 't is erg, gruwelijk zogezegd. James Woods en Kathleen Turner spelen de geteisterde ouders en dat doen ze goed.
Maar de echte sterren zijn de meisjes. Het licht van de herfst en de zekerheid van de Dood, dan heb je 't wel gehad met deze film; maar je zit als betoverd en kan niet weg, van deze zomer die nooit voorbij zou gaan.
Een schoonheid van een film.

Saillant detail: The novel is atypical in that it was written in first person plural from the perspective of an anonymous group of teenage boys who became infatuated with the girls, a style mirroring a Greek chorus.[1] The narrator(s) rely on relics and interviews gathered in the two decades after the suicide to construct the tale. The novel is rich in descriptive detail, using observations about the state of the Lisbon house and the contents of the girls’ rooms to advance the plot. The effect is that the reader glimpses the novel’s main characters as if he or she were one of the neighborhood onlookers. (Bron: Wikipedia Engeland-U.S.)

Ik hoop dat ze in het hiernamaals ook DVD-spelers hebben.

Macaber Amsterdam

2009-11-03T00:23:00.019+01:00

Ze had een bleke gelaatskleur alsof ze zo uit de romantische school was gestapt. Ging gekleed in een lange, leren jas en had haar haar met een lok over een oog gestyled. Almost gothic. Ze lachte haar tanden bloot en stelde zich aan me voor: 'Hi. My name is A. I'm an actress, I come from Paris.'
Onze blikken bleven in elkaar haken.
'Wat zie je er fantastisch uit.' Stotterde ik in mijn beste steenkolen-engels. Schaamteloos legde ze uit dat ze al haar bizar ogende kleding zelf maakte waarbij de Rococo-tijd - als bron van inspiratie fungeerde. Zeven glazen rode wijn en duizenden woorden verderop in de tijd bereikten we het fatale moment van afscheid nemen. Maar wat schetste mijn verbazing? In tegenstelling tot 99 procent van alle andere vrouwen die ik trachtte te veroveren, vroeg zij:
'Do you wanna come home with me tonight. Erick?'
Ik slikte.
'Why not? Where do you live?' Vroeg ik (volstrekt onnozel bedenk ik nu BTW)
'Well, I'm renting a room from a girlfriend of mine for the moment.'
'O, cool. Where?'
'Linnaeusstreet, you wanna take a cab?'
Het jachtige decor van de Kleine Komedie verstilde even. Verbluft inventariseerde ik de situatie. Ik geef toe; het had zomaar een fragment uit mijn hoogzwanger typoscript "Ondergangsgelovigen" kunnen zijn. Maar dit was zo'n moment dat psycholoog Carl Jung als zuivere synchroniciteit gedefiniëerd zou hebben, zo'n moment waarop werkelijkheid en fantasie in elkaar grepen. Het was waar: mijn nieuwe verovering bleek vanuit haar werkkamer als een ekster neer te kunnen kijken op de illustere vierkante meters waarop Amsterdam zijn ziel verloor.

Toen ik vanmorgen wakker schrok, met de zware ademhaling van een onbekende vrouw naast mij, bleek iemand er in alle vroegte een cactusje te hebben neergezet. Dat ontroerde me, zoals zoveel aan deze dag me ontroerde. De manier waarop Jan Mulder vanavond in De Wereld Draait Door op deze dag reflecteerde, bijvoorbeeld:

'Zware dag, ik was in Amsterdam, die stad, Theo van Gogh is overal. Ik had daar meer last van dan ooit dus laat staan zijn geliefden, zijn ouders, zijn boezemvrienden Theodor Holman en Hans Teeuwen. Dat gemis. En niet alleen vandaag maar al vijf jaar lang zien die mensen Amsterdam zoals ik het vandaag zag: MACABER. Daar staan bestelauto's in en uit te laden. Waarom? Ik mis zijn onafhankelijkheid, die films die hij nog had willen maken, maar het meest die vriendschap, weet je wel. Zijn gulheid. Als ie bij je kwam eten nam ie voor 2.000 euro aan wijn mee. En dan zei je: "dat hoeft niet Theo want we eten vanavond stampot. Boerenkool." Die ontzettende gulheid van die jongen. En hij had ook nog andere kwaliteiten. Hij was een kunstenaar, kende geen enkele schaamte. En hij wordt zwaar, zwaar GEMIST.'

02-11: 5 jaar later

2009-11-01T23:01:00.011+01:00

Afgelopen zaterdagmiddag was ik in Bellevue redelijk clandestien getuige van de boekpresentatie van Theodor Holman's poëtische hommage aan THEO THEO.

Holman vindt dat Nederland, sinds de moord op zijn grote weldoener moreel uit elkaar gevallen is, met name door het verstomde Islam-debat, en dat de kloof tussen Islamieten en niet-Islamieten sindsdien alleen maar groter geworden is. Morgenvroeg is het vijf jaar geleden dat mijn groteske inspirator werd afgeslacht door de radicale moslim Mohammed B. Zelf denk ik morgenvroeg vooral aan al die lieve mensen bij Column producties, en dan met name de acteurs, die hun meester zo pijnlijk vroegtijdig moesten verliezen. Love you, T. (foto v.l.n.r: Hans Teeuwen, Katja Schuurman, de Gestopte Roker, Holman)

De (na)dagen van het kapitalisme

2009-10-11T22:18:00.004+02:00

Thomas Jefferson (1802):

'I believe that banking institutions are more dangerous to our liberties than
standing armies. If the American people ever allow private banks to control
the issue of their currency, first by inflation, then by deflation, the banks and
corporations that will grow up around the banks will deprive the people of all
property until their children wake-up homeless on the continent their fathers
conquered.'

Volgens een "ingewijde" symboliseerde de ineenstorting van het World Trade Centre in New York het begin van de val van ons "vrije westen" (een term die buikkrampen weet te ontlokken) Nu, 121 banken omgevallen banken, miljoenen werklozen, en een verachtvoudiging van het begrotingstekort verderop in de tijd kun je niets anders concluderen dan dat hij gelijk had. De (na)dagen van het kapitalisme zijn geteld.

De massa psychose grijpt om zich heen, hier in Turkije bij een arbeidersopstand deze week, waar de crisis miljoenen gezinnen ontwricht heeft.

Nummer 122 in the making

Nedercinema: 5 voor 12

2009-10-04T00:24:00.013+02:00

De Pools-Nederlandse regisseuse Urszula Antoniak viel gisteravond, tijdens het slotakkoord van het 29ste Nederlandse filmfestival, vier Gouden Kalveren ten deel voor Beste Film, Beste Regie, Beste Camerawerk en Beste Sound Design. De trailer van haar bejubelde Engelstalige speelfilmdebuut ’Nothing Personal’ – over een jonge vrouw die met een rugzak door Ierland trekt - tref je o.a. HIERo. 48 uur geleden replyde Urszula op een vraag van NRC NEXT journalist Coen van Zwol, die haar vroeg wat ze van "DE" Nederlandse film vindt, als volgt:

"Toen ik op de Poolse filmacademie zat, zag ik Turks Fruit, een typisch Nederlandse film, dacht ik. Wat een prachtig barok. Over the top! Maar hier in Nederland vond ik ze niet. Al die terughoudende films stelden mij teleur."

In VRIJ NEDERLAND tref je dezelfde ontgoocheling aan onder jonge filmmakers en producenten. "We missen de maatschappelijke relevantie die het publiek over de streep trekt." Verzuchten Stienette Bosklopper, producent van Circe Films, en Frans van Gestel van IDTV tegelijk. "Het is vijf voor twaalf, deze films lokken te weinig publiek naar de bioscoop."

Het is net als die oer- en oersaaie Nederliteratuur, die cinema, dat gereformeerde, dat voorzichtige, dat bespiegelende, dat kleine, kneuterige, naar binnen gekeerde. Overal ruik je de smerige adem van de Calvinistische geest. Het is een reflectie van onze volks'spirit'. Bosklopper: "Elk land krijgt de filmcultuur die het verdient."

Nee, dan Amerika, waar regisseurs als David Fyncher en David Lynch het niet schromen om het maatschappelijke onderbewustzijn met het bovennatuurlijke, het surrealistische te verenigen. Alex van Warmerdam uitgezonderd, komt er hier helaas niemand in de buurt van.

Onvergetelijk, want revolutionair voor wereldcinema, is HET MOMENT in Lynch's Lost highway , waarop Fred Madison, gespeeld door Bill Pullman, zijn eigen schaduw tegen het lijf loopt op een Hollywood'iaanse' cocktail party, belichaamt door de zogenaamde "mystery man" Dankzij de Jungliaanse analyse van mijn collega-blogger en persoonlijke, goede vriend James Harlot, ben ik er anders tegenaan gaan kijken, en verkeer derhalve nog steeds in shock and awe.

The Mystery Man is Fred's darker emotions, the physical manifestation of them. He says "it's not my custom to go where I'm not wanted," which means Fred, by thinking of his wife as a cheating hoe-bag, invited jealous into his mind, which festered and grew into other, much deeper and darker emotions, this is also reflected in his house, which is a physical representation of his own mind... (Harlot)

Daar kan menige psycho-analyst een puntje aan zuigen, dunkt me, om over die Nederlandse filmmakers nog maar te zwijgen. Urszula uitgezonderd.

Roman "bad karma" Polanski

2009-10-03T20:29:00.009+02:00

Zijn fascinatie voor het occulte, de zwarte kant van de menselijke geest, zijn macabere humor: de films van Roman Polanski, met Frantic (1986), The Dance of the Vampires (1968), en The Ninth Gate (1999), als hilarische hoogtepunten, zijn ermee doorspekt. Ze claimden me en wakkerden het verlangen, dat onstuitbare verlangen om te schrijven, om films te maken hartstochtelijk bij me aan. Maar hoe meesterlijk zijn films ook waren, het was niets in vergelijking met het verhaal van zijn eigen leven: de moord op zijn ouders als kind, zijn vlucht voor de nazi's in 1943, zijn weergaloze succes als film-director, de moord op zijn acht maanden zwangere vrouw, de actrice Sharon Tate, zijn verhouding met de 17-jarige actrice Natassja Kinski tijdens de opnames van Tess, en het voorval dat hem de rest van zijn leven een schaduw over hem zou heen werpen: de verkrachting van dat 13-jarig meisje.

Diverse media in Nederland onderstreepten afgelopen week de collectieve reactie op de arrestatie van mijn geliefde regisseur. Iedereen die het ook maar durft op te nemen voor de bekroonde, maar niet: onttroonde(!) Frans-Poolse filmregisseur is de afgelopen dagen met hoon en walging begroet. Met name in Hollywood. Wat is 99% van de mensheid toch verachtelijk en kortzichtig. Een 13 jaar jong meisje drogeren en verkrachten is natuurlijk verwerpelijk in elk moreel universum. Maar een wetboek schept een vals gevoel van zekerheid, men hoeft het alleen maar na te volgen en alles lijkt ok - maar binnen de natuurwet is die starheid de hond in de pot. De richtlijnen geven de mens het gevoel dat alles aan de buitenkant goed zit, terwijl het aan de binnenkant verziekt kan zijn. Daarnaast heeft men geen besef over de metafysische werking van straf; de zogenaamde wet van oorzaak en gevolg heeft Polanski al jaren geclaimd; de onbewuste druk, zijn ballingsschap, de hoon van pers en publiek etc. "Bad karma" verzuchtte een Boeddhistische vriend van mij deze week. En zo vatte hij in twee treffende woorden precies samen wat ik bedoel: Polanski heeft zijn staf allang gehad.

Barry White...saved my life...

2009-09-23T20:16:00.020+02:00

Love unlimited - Fun Lovin' Criminals (1998)

Het citaat "Like knowing new verbs is gonna keep you from the twilight" Kan zo op een filosofie-scheurkalender worden afgedrukt. Net voordat 'the man' op dreigde te gaan in zijn eigen disco nevelen, maakten The Fun Lovin' Criminals deze dromerige hommage voor hem. "Barry White saved my life..." Voor mij in elk geval zeer waar. Tot op de dag van vandaag heeft het nummer niets aan kracht ingeboet. Love it!

/>Playin' your game baby - Barry White (1977)

Groove Armada selecteerde dit nummer voor hun Back to mine compilatie, vanwege de enorme impact die het had op hun muzikale bewustwording. Vreemd om te bedenken dat nummers als "Get down" en/of "My friend" zonder Barry White anders geklonken hadden, of ergo; zelfs nooit bestaan hadden. Het nummer "Playin' your game baby" zet direct de toon voor een sferische after party; en die toon is smooth, boordevol love vibes.

I got cha open - Black Moon (1989)

De obscure rap-groep Black Moon loopte de bassline van het B.W. nummer (de muzikuul) en schreef er een eigentijdse Romeo & Julia tekst overheen. Resultaat: ' don't front, you know I've gotcha open.' Een forgotten 45; onterecht echter, zeker als je bedenkt dat het 50 Cent beinvloedde, en 2Pac volgens eigen zeggen tot tranen toe ontroerde.

Wat een verdienste voor iemand die op de vooravond van zijn achttiende verjaardag
nog in de gevangenis belandde wegens het stelen van Mercedes- en Cadillac banden. 'Barry White, the man': die vorige week - naar alle waarschijnlijkheid - zijn pensioen aan gene zijde gevierd heeft. Laten wij een toost op hem uitbrengen. Cheers, Barry!

De Walt Whitman's van onze tijd

2009-09-05T00:39:00.013+02:00

Wat is fictie in uw leven? En welk deel van uw fictie is een rol gaan spelen in uw leven voor, tijdens of nadat u het heeft geschreven?

(Jerzy Kosinski)

"Overveen heeft verschillende fraude delicten gepleegd om zijn zogenaamde bio fictie te promoten!" (Nieuwe Revu januari 2009)

Niet waar, maar ach; waar het aankomt op het scheppen van een Zelfbeeld zijn schrijvers schaamteloos. Iemand als Walt Whitman gebruikte bijvoorbeeld een citaat uit Ralph Waldo Emerson's "private collection" voor een positieve flaptekst, recenseerde schaamteloos zijn eigen boeken, interviewde zichzelf en liet vrijwel elke dag iets controversieels over zichzelf in de krant zetten. Een feest van herkenning dus. Zeker in een tijd waarin het goochelen met identiteit voor sommigen een overlevingsstrategie aan't worden is.

'Wat is identiteit in een wereld waarin waarheid en leugen, feit en fictie niet langer te onderscheiden zijn?' (Schrijfster/ filosofe Claire Polders in De Onfeilbare)

God zegene de Walt Whitman's van onze tijd: zij die een verfrissende wind laten waaien door de verstarde microkosmos die we grachtengordel noemen. (foto: levenskunstenaar & schrijver Guus Bauer)

Deejay 100 % ISIS: ' Iedereen weet dat de muziek uit de top 40 niet per definitie de beste is, waarom moeten we daar dan toch 24/7 naar luisteren?'

2009-08-14T20:02:00.016+02:00

INTERVIEW MET ISIS VAN DER WEL aka DEEJAY 100 % ISIS
door Erick Overveen

Wat ik interessant vind, Isis, in interviews heb je vaak gezegd dat je haast intuïtief voorvoelde dat je je als tiener, rond het jaar 1988, op de vooravond van een muzikale revolutie bevond.

Inderdaad. Op een gegeven moment heb ik echt bij mijn ouders moeten smeken om uit te mogen gaan. Ik zei: “jullie begrijpen het gewoon niet. Ik zit echt op het puntje van de golf, als ik er nu niet op meesurf, sla ik de plank volledig mis. Ik moet mee.” Het had en heeft ook te maken met wie ik ben. Ik wil mezelf niet meteen bestempelen als een elektronisch dans mens, maar het is wel zo dat ik vanaf jonge leeftijd al een diepe verbintenis ervoer met muziek. Met name met elektronische muziek. Veel meer dan andere mensen. Mijn geluk is geweest dat mijn ouders op een gegeven moment terug naar de randstad zijn verhuisd. Vanaf toen, ik was een jaar of 15, ben ik echt elke avond uitgegaan en als koortsachtig muziek beginnen te verzamelen. Je moet denken dat de housemuziek rond 1988, 1989 net een beetje begon op te komen en dat de goede feesten dun gezaaid waren. Daarom ging ik veel naar illegale loodsfeesten in Belgie. Van die donkere, industriële feesten weet je wel. Al gauw merkte ik dat Dimitri met kop en schouders boven de andere deejays uitstak. Hij had dat Fingerspitzengeful. Ik bedoel, Dimitri is muziek. Dimitri is muziek. Op een avond nodigde hij me uit om eens naar een optreden in de Roxy te komen. Daar ben ik niet meer weggegaan. Ik heb er echt jaren gezeten. Het was die legendarische tijd met Joost van Bellen, en Eddie de Clerq waarbij ik als een soort mascotte van de groep fungeerde. Mensen vragen me nog wel eens hoe ik daar achteraf op terugkijk: meestal zeg ik dan “ik was de jongste van de ouderen, en de oudste van de jongeren.” Op een dag kreeg ik de kans om Dimitri’s voorprogramma te staan. Voor ik het wist stond ik te draaien in hotel de Ville in Leiden. Op mijn zeventiende verjaardag nota bene. Die avond kreeg ik amper een naald op de plaat gezet. Zo nerveus was ik! Ik bedoel wie was ik nou? Een snotneus uit de provincie ja. Ik draaide amper een maand of 2. Toch heeft het op de een of andere manier een verpletterde indruk gemaakt. Niet lang erna draaide ik in de Roxy. Mijn doorbraak was een feit. Ineens wist iedereen in de scène wie ik was en vrij snel erna ook de mensen in andere clubs en festivals in Europa.

Vervolgens is jouw carrière in een stroomversnelling geraakt? Wat herinner je je daar nu van?

Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik een hoop geld kunnen verdienen. Ik heb er niks aan overgehouden. Goed, echt arm ben ik natuurlijk niet geweest maar verhoudingsgewijs ben ik een dief van mijn eigen portemonnee geweest, ik bedoel, ik ben echt een paar jaar ongelukkig geweest omdat ik optredens moest doen voor weinig geld. Ik was ook zo naïef. Dat is het nadeel van pionier zijn. Je moet en de hete kolen uit het vuur halen, en jezelf opofferen tegelijk.

Wat betekende het deejay bestaan voor jouw persoonlijke leven?

Van het een op het andere moment stortte de media zich op mij. Daarna is mijn leven geen moment meer hetzelfde geweest. Alles was constant in beweging. Ik heb wel nog geprobeerd om een blauwe maandag te studeren maar dat mislukte. Ik woonde letterlijk met mijn platen samen – tussen de platen op een achteraf zolder in A’dam zuid. Zo leefde ik. Als er iemand op bezoek kwam moest ik altijd waarschuwen ‘let op de platen’ haha. Inmiddels heb ik mijn kantoor (magma agency) buiten mijn huis geplaatst, omdat het mijn privé sfeer verstoorde.

Terug naar het midden van het fin de siècle – 94 - 95 – 96 CHEMISTRY, A'dam?

Er werd mij gevraagd of ik mede eigenaar wilde worden. Dat heb ik destijds geweigerd omdat ik een andere kijk over de ultieme clubavond erop nahield. De overgang van de Roxy naar de Escape was noodzakelijk omdat die eerste dichtging, en zoiets is natuurlijk nooit goed. De Escape bezat een heel andere vibe dan de klassieke Roxy, daarom wilde ik er hooguit zijdelings bij betrokken zijn. Er werd daar gedraaid voor een te breed publiek. Muzikaal gezien stond het mijlenver van me vandaan. Ik stuitte op een paradox ; het underground publiek verweet me dat ik te commercieel draaide, en het top 40 publiek bekritiseerde me op het feit dat ik te ondergronds draaide. Da’s mijn juk ook altijd geweest, dat ik muzikaal gezien te breed ben. Tussen de wal en het schip, ik weet heel goed waar dat is, die plek. House ontstond als een experimenteel, orgastische dansvorm – evolueerde, en viel in legio stromingen uiteen. het ten prooi aan de marketingspecialisten – en mensen die er dollartekens in hoorden. Da’s van alle tijden. Wat dat betreft is er in 15 jaar niks veranderd. Als je in Nederland bepaalde radiozenders aanzet, hoor je hooguit een afgeleide/ van wat housemuziek ooit was. In de volksmond is alles house of dance maar mij klinkt het erg ongezond en slecht in de oren. House is van oorsprong een geweldige, creatieve stroming, de eersten die ermee bezig waren puristen.
Er is dan ook geen land dat zo’n beroerde radio heeft dan Nederland. Zo fantasieloos en voorspelbaar. Iedereen weet dat de muziek uit de top 40 niet per definitie de beste is, waarom moeten we daar dan toch 24/7 naar luisteren?

Met twee cd’s in de album top 100, een agenda vol optredens en een overexposure aan media aandacht op radio, tv en tijdschriften beleefde ik ironisch genoeg – juist in die tijd - mijn eigen commerciële hoogtepunt. Dat ligt nu alweer een tijd achter me. Op dat punt ga ik niet meer komen, omdat ik me muzikaal gezien teveel gespecialiseerd heb. Alleen internationaal gezien is mijn ster nog rijzende. Daar zie ik mijn groei in. Ik ga me nu meer focussen op produceren – eerst werd dat opgeslokt door de optredens. Het liefst zou ik het muzikaal gezien nog dieper uitkristalliseren.

Hoe kom jij aan zulke prachtige, exclusieve tracks? Reis jij bijvoorbeeld stad en land af om exclusieve platen te scoren?

Vroeger wel, dan worstelde ik me door een enorme stapel vinyl heen. Soms 200, 300 releases per week. Stond je naast elkaar in de bakken te graaien. Je moest ze aandachtig beluisteren en dan nam ik er van de 100 soms nog maar een of twee mee. Tegenwoordig doe ik dat niet meer, het is zonde van mijn tijd. Als ik in een ander land ben, ga ik wel even kijken wat ik daar kan vinden, maar het meeste krijg ik van pluggers of via collega’s, en dan is er ook nog internet. De exclusiviteit komt nu gewoon naar je voordeur. Hierdoor heb ik meer tijd om culturen op te snuiven als ik reis.

Is dat niet eenzaam? " Life on the road?" Integendeel. Ik vind het heerlijk om af en toe een weekend of een week alleen te zijn in een nieuwe, inspirerende omgeving. Je ziet Nederland en al je sores steeds kleiner worden. Je stapt in een soort droom vacuüm – een andere wereld, een minivakantie. Er is niets therapeutische dan dat. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan. Er zijn landen waar ik me minder thuisvoel als mens, zo ben ik bijvoorbeeld al een paar keer aangerand. Dat had te maken met mensen die in de security zitten. Sommige mensen vinden het heerlijk om je te beschermen, anderen kicken er juist op om misbruik te maken van hun machtspositie. Dat zie je wel vaker in beroepen waarin status en pakken een allesbepalende rol spelen. Van de groepies heb ik juist geen last, integendeel – zij zijn degenen die me het meest respecteren.

Ik las op je site dat je van plan bent om China aan te doen?

Sinds kort heb ik een agent daar, we zijn bezig om een tour te plannen. Het nadeel van die nieuwe markten is dat ze zo elitair zijn. Dat alleen de rijke mensen het zich kunnen veroorloven om uit te gaan. Dat een klein groepje de trends legt en dat jij er achteraan huppelt. Het doet nogal wat bekrompen aan.

In welke landen draai je het liefst? Het liefst draai ik in Zuid-Amerikaanse landen. Daar heerst echt een andere vibe dan in Nederland. Daar is het veel losser. Vrijer, met alle voor en nadelen die daarbij horen. Maar muzikaal gezien voelen die landen als een bevrijding. Die mensen breken de tent af. In Zuid-Amerika kun je een feestje neerzetten. Nederlanders zijn wat dat betreft een stijf en klinisch volkje. Ik merk dat als ik gepassioneerd over iets kan zijn, mensen zoiets hebben van ‘doe ff normaal, je moet wel in het gareel lopen.’

Ben jij op je 45ste nog altijd deejay?

Ik zou niet weten waarom niet, Erick. Deejays als Carl Cox zaten pas na hun 40ste op hun hoogtepunt. Ik kan ook geen reden bedenken waarom je ermee zou willen stoppen, misschien uit angst om als een soort Tina Turner te eindigen. Maar dan nog, ik zag haar laatst op tv en ze barst nog altijd van de energie. Hoe ouder ik word hoe lekkerder ik het draaien ga vinden. Maar er waren tijden dat ik het minder vond. Dat kwam vooral doordat de mensen waarvoor ik draaide mijn muziek niet goed vonden. Ik weet nu waar ik sta, ben nog nooit zo goed geweest en heb mijn eigen sound, mijn eigen identiteit helemaal uitgekristalliseerd. Ik word nu een soort techno-deejay genoemd. Die cross-over vind ik zelf erg prettig. Als ik vroeger geboekt werd als house dj zeiden mensen ‘je draait techno’ en als ik als techno dj op het podium stond zeiden ze ‘je draait house’ Maar binnen die cross-over draai ik tegenwoordig ook veel andere stromingen – van retro-elektro, minimum. Als je mij echt carte blanche zou geven zou ik een soort organische cross-over draaien tussen uptempo akoestische muziek, en elektronische muziek. Da’s de essentie van mijn “All is one” label. Daarin is het de bedoeling om zoveel mogelijk stijlen bij elkaar te brengen; van etnische dance, tot barok, en van psychedelictrance tot een oude house plaat uit 1990, wij verweven het zo dat het 1 harmonieus geheel wordt en daarmee onderbouwen we de onlosmakelijke verbondenheid der dingen. Da’s echt a dream come true. Een van mijn protegees, Tommy, speelt daarin een belangrijke rol. Hij is echt geniaal die jongen. Hij mixt opera met reggea, barok met soul, waanzinnig. Hij is geen publiekdeejay. Je moet hem niet zomaar ergens neer zitten want hij draait echt voor zichzelf. Maar da’s nou juist zo leuk aan hem. Verder werk ik samen met Out of Juna aan vier tracks voor het label. Als componiste heb ik nog nooit zo’n goed gevoel over mezelf gehad. Dus het antwoord is ja, op mijn 45ste sta ik nog steeds te draaien; ik denk echter wel dat je een verschuiving zult zien; van minder draaien en meer produceren.

Jij draait tegenwoordig veel in Islamitische landen als Algerije en Tunesië worden vrouwelijke deejays geaccepteerd daar?

(lacht) Ze hebben er nooit problemen mee gehad, daar. Sterker nog; ik word nergens zo hartverwarmend ontvangen als daar. Ze lijken me ook niet zo strenggelovig als aangenomen wordt. In de loop der tijd heb ik die moslims echt superdronken de tent uit zien strompelen. Je vraag vloeit waarschijnlijk voort uit het feit dat je geconditioneerd bent door de eenzijdige berichtgeving van de media.

Wat is volgens jou de oorzaak dat religie sinds het begin van het nieuwe millennium zo opleeft?

Ik denk dat, zodra mensen wijzer worden, zij in zullen zien dat iedereen zijn eigen inbreng met betrekking tot het goddelijke heeft, en dat dat gevrijwaard is van dogma’s en wetmatigheden. Uiteindelijk is alles 1, bestaat alles uit dezelfde energie. Da’s zelfs wetenschappelijk te onderbouwen. Je hebt bijvoorbeeld de kwantumtheorie waarin de kleinste deeltjes van atomen reageren precies reageren zoals de onderzoeker dat verlangt. Da’s duidelijk wetenschappelijk bewijs voor de enorme kracht van het menselijke bewustzijn. Iedereen is God in zijn eigen bewustzijn. Religie is een dogma, een tactiek om controle in de samenleving te handhaven. Da’s van alle tijden en daar wordt gretig gebruik van gemaakt in zowel westerse als oosterse culturen – en wij zitten er middenin. Voor fundamentalisme geldt hetzelfde, juist in tijden als deze die aan verandering onderheven zijn, grijpen groepen mensen terug naar vaste normen en waarden. Er is niets nieuws onder de zon. Maar ik beschouw deze tijd absoluut niet als een donkere periode, of een op handen zijnde apocalypse, ik heb geleerd door de duisternis, de lelijkheid heen te kijken. Als iedereen leert verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen daden is het paradijs misschien niet eens zo ver weg als we denken.

WEBSITE DJ 100% ISIS

Isis stelde speciaal voor Oxfam Novib de cd Pulse samen; een limited edition collector's item! Check het HIER

Dit interview werd onlangs opgenomen

Steely Dan: Demonen uit de doos van Pandora

2009-08-14T19:24:00.008+02:00

ALBUM: THE ROYAL SCAM - Steely Dan

Hun hippe, gelikte arrangementen en sarcastische gitaarsolo’s hadden hun geheim natuurlijk allang verraden: Walter Becker en Donald Fagen waren jazzveteranen in hart en nieren. 'The Royal Scam' uit ’76 was in alles een jazzplaat. Behalve in naam. Pretzel Logic had hun liefde voor jazzvirtuoos Charlie Parker ('Charlie Freak' & 'Parker’s Band') blootgelegd. Your Gold Teeth part II was ‘pure bebob’, en op de hoes van zijn soloalbum The Nightfly, liet Fagen zich zelfs portretteren op de troon van God: als jazz-deejay. (zie foto links)

Becker en Fagen ontleenden hun naam aan de dildo’s Steely Dan I, II, en III uit William S. Burrough’s beruchtste novel 'The Naked Lunch'. Een voor buitenstaanders haast onbegrijpelijke anti-roman, die zich kenmerkte door een onbegrijpelijke stroom van alternatieve filosofieën, schrikbeelden en hallucinaties. Voortkomend uit wat Burroughs zelf ‘a stream of consciousness’ had genoemd. Een techniek waarbij de schrijver zichzelf middels drugs en alcohol in hogere sferen brengt, en zijn gedachten en beelden intuïtief aan zijn typemachine toevertrouwt. Dat maakte The Naked Lunch voor The Dan hét kussensloopboek om naar een alternatieve manier van schrijven en musiceren te kijken. Met als gevolg: onontkoombare parallellen tussen dichter en band. De illegale kunstenaars in Parijs, het gezelschap van pseudo - koloniale misfits in de interzone van Tanger, het gedrogeerde uitschot in Swinging London: het zit er allemaal in, gefaseerd, en getransformeerd naar een ondoorzichtig, muzikaal cocon van metaforen en allegorieën.

Op de albumhoes van 'THE ROYAL SCAM' is die sfeer vertaald naar een surrealistische fantasiewereld. Een nachtmerrie waarin bedrijfswolkenkrabbers tot vleesetende demonen metamorfoseren, die zich schaterlachend op een onttakelde yup storten. Vaag als de hersenspinsels van Burroughs zelve, die in zijn universum een sfeer opriep van clandestiniteit en verwarring. Dat maakt van 'The Royal Scam' een soort 'symbiose' van literaire MTV. Een cut up, zo je wil. Het is alsof Fagen en Becker, in navolging van hun geliefde poëet, met hetzelfde heimelijke genoegen de demonen uit de doos van Pandora op je loslaten; gokverslaafden (‘Green Earrings’), stalkers (‘Haitian Divorce’) bohémiens (Ken Kasey alias Kid Charlemagne) en de woedende terrorist uit Don’t take me alive. Het zijn allemaal misfits, die op slinkse wijze de wereld trachten te ontkennen die hen ontkent. Of, zoals Fagen het ooit duidde: ‘…mensen voor wie het leven een hel is, want ‘the happy few’ zijn niet interessant. Dat voert terug naar de Grieken. Naar Homerus en de oorsprong van het menselijk drama.’

Can you hear the evil crowd
The lies and the laughter
I hear my inside
The mechanized hum of another world (dON'T TAKE ME ALIVE)

Met name het nummer ‘Don’t take me alive’, dat verhaalt over een afvallige die getroffen wordt door instant mentale gekte, laat me nog altijd iets voelen van de wil die ik had om – net als die beatdichters - aan de rand van de samenleving te leven. Dat zou mijn artistieke groei nog eens ten goede komen, meende ik toen.

Vanaf de eerste gitaarrif weet je: hier is geweldige muziek aan de macht, los van tijd en ruimte. De dreiging die van het nummer uitgaat, past moeiteloos in een film van David Fyncher, of Lars von Trier, en is op de platenhoes van The Royal Scam vertaalt is naar een prachtige, surrealistische fantasiewereld. Een nachtmerrie waarin bedrijfswolkenkrabbers tot vleesetende demonen metamorfoseren die zich schaterlachend op een onttakelde yup storten (hoe 2008/09, bedenk ik nu). Behalve dat het je confronteert met je eigen spoken, reflecteert het boven alles de oerangst van het Amerika in de jaren zeventig: uitsluitingsangsten, seks- en faalfobieën, en de aangetaste illusies van de Amerikaanse democratie (de Vietnam oorlog, JFK, het Watergate - schandaal). De ideale voedingsbodem voor de ondergangsgelovige, kortom. Fagen laat horen dat hij die roerige jaren zeventig toen al verwerkt had, en trekt die lijn de toekomst in. Daar zegt ‘Don’t take me alive’ nog altijd iets over onze tijd, over Volkert van der G. Of Jason W. Of oplichters als Bernard Madoff.

The Dan beleefde hun hoogtijdagen aan het eind van de jaren zeventig maar keerde begin deze eeuw onverwachts terug met twee nieuwe meesterwerken: 'Two against nature' (2000) en 'Everything must go' (2003) waarvoor ze in Amerika terecht vele prijzen ontvingen. Inmiddels zijn er negen unieke pracht albums gereleased waarop complexe, door jazz beïnvloede structuren en harmonieën, als mede hun intellectualisme, meesterlijk met elkaar verweven werden. Maar net als hun grote voorbeeld William S. Burroughs wisten ze in Nederland nooit het grote publiek te bereiken. Hier waren het vooral de fans, de pseudo’s, waaronder radiodeejays Rob Stenders, en Jan Douwe Kroeske, die hun status naar een mythisch plan brachten. Ondanks hun muzikale genie, verklaarden Fagen en Becker in een van hun laatste diepte-interviews dat ze bij voorkeur herinnerd willen worden als beatdichters. Da’s geen wishfull thinkin’. De inventieve symboliek van hun werk kan de associatie doorstaan met dat van dichters als Arthur Rimbaud, Allen Ginsberg, en de eerdergenoemde William Burroughs, en in het katalyseren van hun ‘jazzrock’ heeft hun muziek, meer dan wie dan ook, de kracht gehad om de lotsbestemmingen van andere musici voorgoed te veranderen.

website van Steely Dan tref je HIER aan

dit popessay verscheen eerder in Passionate Magazine en dagblad Trouw

Medicine for the soul

2009-08-12T16:17:00.011+02:00

Afgelopen zondagavond was uw afvallige platenruiter te gast bij NERD ALERT het waanzinnige programma van Marcel en Marjolein in de studio's van Radio Aalsmeer. Daar bevond zich ook het zogenaamde ' stofnest', een ondergronds magazijn vol forgotten 45's, waaronder:

After 7 - Ready or Not

Johnny Gill - My, my, my

Janet - Come back to me

Muziek slaagt erin om twee realiteiten in elkaar te laten haken: in dit geval de zomers van 1990 en nu. Pure medicine for the soul. Those were the days, Corazona!

p.s. de stoffige, maar inmiddels zeer waardevolle MJ singles heb ik maar netjes laten staan ;)

Human Nature

2009-08-11T14:48:00.010+02:00

'Reaching Out
To Touch A Stranger
Electric Eyes Are Ev'rywhere' (Michael Jackson - Human Nature)

‘We moeten dood. Nu!’

Het duurde even voordat de betekenis van haar uitspraak tot me doordrong.
‘...binnen het perspectief van de eeuwigheid zal het weinig verschil maken of ik zelfmoord pleeg of niet. Ik ga hooguit wat eerder over de eindstreep dan verwacht.'
‘Niet waar,' zei ik, 'als M I C H A E L J A C K S O N op zijn zestiende zelfmoord had gepleegd', had de wereld een genie moeten missen die de R & B herdefinieerde, de dans op een hoger plan bracht, de videoclip mythologiseerde. En als Arthur Rimbaud zichzelf op zijn zestiende had ter dood veroordeeld dan had de pop, de poëzie en de avant garde er anders uitgezien. Dan had ik misschien nooit schrijver willen worden.’
Lachend keek ze me aan: 'Zonde dat hij dat heeft nagelaten. Nou zitten we met je opgescheept.'
'Gelukkig zijn we allemaal toekomstige doden...'

UIT: mijn toekomstroman ONDERGANGSGELOVIGEN

Nieuwe roman

2008-10-28T15:44:00.001+01:00

beter veel te laat dan nooit; eindelijk heb ik meer informatie over de publicatie van mijn nieuwe roman. Info volgt spoedig.

Gastblogger Trouw

2008-02-03T15:31:00.000+01:00

Van 4 februari t/m 10 februari werp ik mezelf tijdelijk op als gastblogger van Dagblad Trouw. Wegens deze - en andere - intensieve werkzaamheden keer ik op dit virtuele stekkie pas weer terug in maart.

Waarschuwing: lees mijn pro-Joran van der Sloot column op Trouw niet!

Groet,

E.O.

The chill - out lounge @ planet RELAXO (part one)

2008-01-21T00:22:00.005+01:00

Hi there. This is a respons to Dylan Jones' great book "iPod, Therefore I Am" in which he shares some of his favorite all time chill-out songs. I thought it would be nice to share mines too. I still play these records very often at the clubs. So check it out;

Being boring - Pet Shop Boys
Way back in the summer of 2002 at Antonio's Coastline (Ibiza) I usud to mix the instrumental version with some of the greatest American, English and French poets in history. People usually reacting very excited to it. Haha. I'm a huge fan of The Pet Shop Boys and "Being Boring" was one of their finest moments. It's hauntingly beautiful. There's also an amazing live version of the song, right HERE

Yasushi Ide presents lonesome echo strings - Plein Soleil (Masters at Work mix)

Geez, what a great song! Very mellow, very deep. Pure beauty and very hard to find.

Mary J. Blige - Mary Jane, all night long

The beat at the beginning sounds a little bit like MJ's Billie Jean, doesn't it? Of corse it was based on the original of The Mary Jane Girls, but Puff Daddy did a great job by transforming it into a smookin' hot nineties jam. This song is the bomb.

Loose Ends - Slow Down

Loose Ends achieved their first success with the well known tune "Hangin' On A String (Contemplating)" in 1985, what a magnificent year that was! The disc was produced in the U.S., as was their 1986 hit "Slow Down" (later used as the theme song for MuchMusic's Soul in The City program). I sometimes mix the instrumental version with acapella's of modern rap-songs, like 50 cent's " Just a little bit", or N.A.S.' Hiphop's dead. That often sounds amazing. Loose Ends also wrote "Let me be the one" of Five Star, one of my favorite all time soulclassics.

Groove Armada - Get down (Erick's Bossanova Mix)

Groove Armada announced that they're producing Kylie Minogue's comeback album. I'm looking forward to it! Get down is the great dance smash from 2007. I prefer to play the extended mix. BTW: the clip isn't made by David Lynch ;-)

Linda Clifford - Runaway Love

Curtis Mayfield's protegé Linda Clifford always brings you in a saturday night fever kinda' mood. Gospel with a capital G. Pfiew!

Jill Scott - Golden (The Professor Stretch Remix)

It wasn't a commercial release back in 2004, this is a very rare tune, and one of the greatest drum'n bass records of all time.

Herb Alpert - Rise

New jacks think this is Biggie's "Hypnotize". Puffy was smart for sampling this song. "Rise" ran over seven minutes in its full version; the mix played on radio omits the third and fourth verses and the bridge, and shortens the outro by nearly a minute. I can imagine everyone's smokin' weed while listening to this jam back then. 1979 was the best! If music's the food of life, I wanna get fat on jazz.

VPRO's " 24 uur met" : schiet doel voorbij

2008-01-06T07:30:00.000+01:00

Ik had me voorgenomen om het nieuwe interviewprogramma van Wilfried de Jong het spreekwoordelijke voordeel van de twijfel te verlenen. Het concept sprak me wel aan; presentator ontvangt gast in een gesloten doch comfortabele ruimte met genoeg proviand om elkaar 24 uur uit te kunnen staan. Op die manier zou er 'een ongewone band' (lees: intrigerend gesprek) moeten ontstaan. Het etmaal wordt vervolgens gefilmd en op tv gereduceerd tot 40 - hopelijk - zinderende minuten.

In werkelijkheid valt het allemaal vies tegen. Na het zien van drie afleveringen reikt het allemaal niet verder dan saaie, triviale reality tv. Neem het interview met schrijver Richard Klinkhamer als voorbeeld. In de ogen van het gepeupel is hij de man die zijn eigen vrouw vermoordde en het 'akkefietje' (zoals hij het zelf noemde) - o schande! - in een roman samenvatte die als "Woensdag Gehaktdag" in de schappen ligt. Klinkhamer is zo'n man die de nooduitgang uit het huis der conventie wel weet te vinden. Maar in plaats van in te gaan op zijn beweegredenen voor het schrijven van die roman, en het feit dat zijn boeken 1 op 1 lopen met zijn leven, zat de Jong alleen maar te vissen naar het hoe, wat en waarom achter zijn 'wandaad'. Geen woord over zijn boek, het schrijfproces, Schopenhauer (waar Klinkhamer zo door gefascineerd is), nee, de Jong ontpopte zich als een sensatiebeluste paparazi. En dat voor een VPRO-representant. Zonde.

Ik vond iemand anders in hem. Een man wiens ziel doordrenkt was met tragiek, bezeten door demonen. Maar ook een man die meer was dan een moordenaar; iemand wiens levenservaring een uitputtelijke muze bleek te zijn. Moederziel alleen zat hij daar, die Klink, in zijn afgelegen 1 persoons-appartementje in dat A’damse achterafstraatje, met een schamel uitkerinkje en zijn pilsjes. Een schrikbeeld dat me ernstiger ontregelde dat ik van tevoren ingeschat had. De armoede, de miskenning, en de totale eenzaamheid waarin de man zich gewenteld had, maakte me in de war. Voor veel jonge auteurs, doorgaans toch verwaande welvaartskinderen die buiten 'mooischrijverij' gene reet te melden hebben - belichaamde hij een soort tegenpool. Maar daarmee maakt hij wel het verschil. De Neerlandse Genet is opgestaan.

Het interview wordt binnenkort gepubliceerd.

Woensdag Gehaktdag van Richard Klinkhamer

Voornemens

2008-01-01T13:31:00.000+01:00

Voornemens;

* 2007 zo snel mogelijk vergeten, 2008 alvast ook
* eindelijk het typoscript voor 'Ondergangsgelovigen' herschrijven
* telefoontjes en emails van mijn uitgevers, lezers, en journalisten beantwoorden
* nieuwslezers en journalisten nooit meer op hun woord geloven
* uitgevers niet meer op hun woord geloven
* alleen nog ingaan op aanbiedingen van radiozenders waar een 'lost format' geldt
* nooit meer iets naars over moslims schrijven/ roepen
* Nederland achterlaten
* niet meer ruzieën met conducteurs in het OV
* geen voornemens meer nemen

De verlokkelijke 21 2007

2007-12-30T14:25:00.000+01:00

Iedereen een gezonde jaarwisseling gewenst! Hier alvast een voorproefje van mijn verlokkelijke 2007. Update volgt.

1 Clearly - Anthony Hamilton

Een klassieke kwestie van 'de juiste tijd, juiste moment' Als ik die donderdagavond niet Free Record Shop was binnengelopen, had ik 'm domweg nooit gekend. Een fenomeen in Amerika deze Hamilton, en hier in Nederland - zoals zovaak - volstrekt anoniem. De verpersoonlijking van neo-soul, zal ik maar zeggen. Dat begrijpen (de meeste) Nederlanders niet. Helaas.

2 Reader takes a stand - Johan

Verrassend mooie single van hun nieuwste album. Johan herinnert aan Deus maar behoudt een volstrekt eigen identiteit. Veel te ondergewaardeerd in eigen land. Zonde. KOPEN dus.

3 Bar a thym - Kerry Chandler

Deep house anno 2007 waar ik op stuitte toen ik door een achteraf platenzaakje in Parijs liep. Dezelfde avond hoorde ik 'm al overal in de stad. Twee weken later had Chandler heel 'clubbing Europe' aan z'n voeten liggen. Heerlijk eigenzinnige club dat zijn gelijke niet kent. Beste dansplaat sinds Blue Six' Music and wine. Mee eens? En wat de titel betreft? Wellicht is Chandler's verklaring op z'n plaats;

"This title, Bar A Thym, probably deserves an explanation. It's a nice tribute to the city of Toulon (France) and it's Sunslice house music festival. 3 years in a row, from 2002 to 2004, Kerri was there, with some of his friends. Bar A Thym is bar where some afters took place, with a real party atmosphere. One night, you could find at the Bar A Thym the likes of Kerri Chandler, DJ Deep, Blaze (Kevin Hedge & Josh Milan), Jovonn & Dennis Ferrer ..."

4 Fa Fa Fa - Datarock
5 D.A.N.C.E. - Justice

6 Stronger - Kayne West

7 Get Down - Groove Armada
8 Take me back to your house - Basement Jaxx

9 Grace Kelly - Mika
10 Pretender - Foo Fighters

11 The Salmon Dance - The Chemical Brothers
12 Icky Thump - White Stripes
13 Can't forget about you - N.A.S.
14 If this ain't love (don't know what is) - Nicole Wellis & The Soul Investigators

15 You know I'm no good - Amy Winehouse feat. Ghostface
16 Love's not a competition - Kaiser Chiefs
17 Golden Skans - Klaxons
18 Worried about Ray - The Hoosiers
19 Europa - Agoria
20 Dan leef ik toch nog een keer - Acda & de Munnik
21 You're my medicine - Gare du Nord featuring Marvin Gaye

Pratende hoofden

2007-12-13T02:46:00.001+01:00

Gehypnotiseerd door de subtiele macht van de tv lig ik voor pampus op de divan. Ik heb televisie altijd verafschuwd. Het machtsmedium van onze fluwelen dictatuur is immers gevaarlijker dan we denken. De snel afwisselende beelden transformeren ons tot labaratoriumratten, die geen enkele actie meer ondernemen of oorspronkelijke visies ontwikkelen. Maar aangezien ik een kater onder de leden heb, heb ik geen keuze (vind ik, gemakshalve, even)

Zappend in de rondte stuit ik op een documentaire over de Verschrikkelijke Sneeuwman op Discovery Channel. Vervolgens wordt mijn aandacht geclaimd door de clip "Hands" van de band Interpol (mooi) en dan door CNN's paradepaardje Larry King Scarlett Johansson aan de tand voelt. De actrice die o.a. in het sterk sferische film Lost in Translation van Sofia Coppola speelde, bezit niet alleen de aantrekkingskracht van een planetoïde maar is bovenal gezegend met een bovenmatig intellect. Tot mijn verbazing maakt ze bekend dat ze net de eerste hand heeft gelegd aan haar typoscript. Johansson componeert dus een roman. Ze heeft hem vast eerder af dan ik, die roman. De traagschrijver in mij krijgt toch nooit een woord op papier. En als het al lukt oogt het kleurloos, dat woord.

Tijdens de reclame van de nieuwe Nissan zap ik naar RTL 4 waar Sylvana Simons, of all people, op gekunselde wijze een boekprogramma presenteert – het is weer Kluun, van Rooyen en Noort wat de klok slaat. Afschuwelijk. Na Hier is ... Adriaan van Dis ... en Zeeman met Boeken is er hier in Nederland geen fatsoenlijk tv programma over literatuur meer geweest. De angst voor pratende hoofden bestaat! Als je ziet hoe in Engeland op het scherpst van de snede over de Booker Prize wordt gedisussieerd, denk ik wel eens bedroefd; ‘waarom kunnen wij niet zulke spannende televisie over literatuur maken?’ Uitzonderingen daargelaten, Grunberg steekt er met vlag en wimpel bovenuit. Om met het enfant terrible zelve te spreken: ‘hoe minder kijkcijfers hoe beter. Lage kwantiteit geeft hoge kwaliteit.’ Elitair wellicht. Maar waarom niet? Liever drie uur een goed diepgravend interview met man/vrouw die zinnige zaken meldt, je inspireert, discussie oproept, dan hersenverwekende al dan niet plastische, politiek gekleurde nonsense. Anno 2007 moeten we hoognodig af van democratie in de kunst. Switchend naar Nederland 3, stuit ik op ex - caberatier Hans Teeeuwen. Opvallend zijn de abrupte overgangen tussen zijn sketches. Thema’s als seks en geweld neigen bij hem naar het absurde. Bij Teeuwen worden de uren gevuld door een palet van wild pianospel, sprookjesachtige vertellingen, typetjes; losers, idioten, zich onderscheidend door hun tics en waanzinnige wereldvisie. De beste vriend van v. G. laat het publiek hier vanavond uit zijn hand eten. In tijden als deze; van dramatische omwenteling - zie je vaak dat het archetype van de clown zich constelleert en overal een snel, toenemende populariteit geniet. Caberatiers, satirici, deejays, goochelaars, bieden ons vluchtig escapisme in een systeem dat zijn grens bereikt heeft.

Lijstenbrei: KX' Langspeellijst & Freak 55

2007-12-08T09:29:00.002+01:00

KX Radio's broadcasting DE LANGSPEELLIJST 2007 waarin alle albums tussen 1963 en volgend jaar belicht worden. Een vorm van muzikale (her)opvoeding die zijn gelijke niet kent. Het initiatief is een lichtbaken in de aanzwellende duisternis van doodgeverfde lijstjes als de Radio 2 top 2000, de top 4000 enz, enz. en fungeert als een collectieve databank voor muzieknerds. Anders gezegd: mensen die openstaan voor de bredere popmuziek.

Is het dan helemaal Ho- hosana in den Hoge, dat KX? Nee, dat toch niet. Hier en daar valt namelijk wel enig dj-snobisme waar te nemen. Als ik nog een deejay hoor die tijdens het draaien van een Steely Dan plaat een grap over Fred Siebelink maakt, stuur ik een protestmail! (Voor de outsiders: Fred S. heeft een hekel aan de naar Burroughs vernoemde partij, maar dat wordt elke dag aan de grote klok gehangen, zucht) Verder stoort het me dat sommige deejays de muziek van na 1995 als 'onwaardig' betitelen of op TGV snelheid door de lijst heen razen. Maar verder is het hier en daar redelijk utopisch. De radiorevolutie is begonnen, zullen we maar zeggen. Benedictus qui venit in nomine Domini.

Hetzelfde geldt voor de FREAK 55, die a.s. vrijdagavond op RTV Katwijk uitgezonden wordt, en door een scala aan platenfanaten is samengesteld (lees: mensen die het heel erg stoer vinden om veel obscure muziek te kennen, Els Bertens!) ;-) Natuurlijk is het voor de gemiddelde muziekmaniak een onmogelijke klus om - zoals gevraagd - zijn 25 favoriete nummers voor de lijst te selecteren. Een wanhopige poging leidt in mijn geval tot het volgende resultaat;

1 All neon like – Björk

Puur Zen. Onvergelijkbaar. Terechte parabolen tot de vierde macht. Homogenic is een helicoptervlucht door de Ijslandse boven- en onderwereld waarbij de beats het landschap en mevrouw's ziel verklanken/ reflecteren. Producers Mark Bell (van LFO), Howie B en Eumir Deodato brachten de technoide revolutie naar een hoger plan. Klik op de titel om de mooiste live uitvoering ooit te zien/horen, om te begrijpen wat ik bedoel.

2 Daddy don’t live in that New York city no more – Steely Dan

Het is funk, het is blues, het is soul, het is avant-garde, het is een roman van William Burroughs en Michel Houellebecq ineen. Mooiste nummer van The Dan. Nadeel: met zo'n nummer twee wordt het zinloos om ooit bij KX Radio te solliciteren.

3 Two of us – Joe Vitale

Tijdens een hommage aan de - toen - pas overleden Alfred Lagarde drukte Dennis Hoebbee Rob Stenders een cd-tje in de handen van Vitale en beargumenteerde zijn keuze met de woorden: 'dit is zoveel emotie' Niks teveel. Alles precies goed. Slikken hoor, dit nummer.

4 Frontin’ – Pharell feat. Jay Z.

Schamen? Nee, de schaamte ben ik voorbij. Het is misschien 'not done' om een R&B plaat in je Freak 25 op te nemen, maar voor mij is het onweerstaanbaar. De keuze van deze nummer vier zal waarschijnlijk voortvloeien uit mijn soulshow roots. Eenzame klasse deze soulkneiter.

5 Punjaabi love affair – Alpha – X

Portishead, Massive Attack en de bovengenoemde Björk trokken mijn aandacht voor de elektronische muziek als een magneet naar zich toe. Tijdens een interview met resident-'chill - out' deejay Stéphane Pompougnac in Hotel Costes te Parijs, kreeg ik deze plaat op vinyl toegereikt. Sindsdien heeft ie me niet meer losgelaten.

6 Funny how love is – Fine Young Cannibals
7 Strange phenomena – Kate Bush
8 The cryin’ game (Pet Shop Boys 7” Remix) – Boy George
9 To Ulrike M. (Zero 7 mix) – Doris Days
10 Life on Mars – David Bowie
11 Lady – Gino Vanelli
12 Scam – Jamiroquai
13 Provider – N.E.R.D.
14 The beauty of the ritual – Mathilde Santing
15 Somewhere down the crazy river – Robbie Robertson
16 Drive – R.E.M.
17 Caroline goodbye – Colin Blunstone
18 Victims – Culture Club
19 Big Log – Robert Plant
20 Hands Away - Interpol
21 Wonderland - XTC
22 Paranoid Android – Radiohead
23 Coupe de ville – Neil Young
24 Coney Island Man – Swing Out Sister
25 Mirage - Santana

Tot zover deze lijstenbrei. Maar het is zoals Ton zei; vier minuten later had alles anders kunnen zijn.

WRITE NOW

2007-11-28T00:13:00.001+01:00

Het beste wat uit Zuid - Limburg komt, is nog altijd de trein naar Amsterdam, zeg ik altijd maar. Uitzonderingen bevestigen de regel. Als jurylid van WRITE NOW raakte ik namelijk behoorlijk onder de indruk van Amber-Helena Reisig. Zinnen als 'Ik wist dat de jongens van mijn leeftijd tegen Buch opkeken, zij zagen in hem slechts het avontuur, een revolutie waarnaar ze verlangden.' Verwacht je niet van een 15-jarig meisje uit de Parkstad en omstreken. Vandaar dat haar verhaal "Jazz" als neonlicht opvlamde tussen alle andere inzendingen. Van harte Amber! Tot in de landelijke finale.

Lijstjeskoorts

2007-11-26T15:43:00.000+01:00

Binnenkort is het december en dat staat voor mij synoniem aan 'lijstjeskoorts' Op KX Radio vindt de komende maand de Langspeellijst 2007 plaats. Verder loert het eindejaarslijstje van 2007 om de hoek en gaat op 14/12 a.s. voor alle muziekevangelisten de FREAK 55 de lucht in. Dit vindt plaats via RTV Katwijk. Een uitputtingsslag. Aangezien ik voor mezelf eens vast wil stellen welke platen me nu echt beroeren. Dat betekent twee Creative Zen's uitluisteren (lees: zo'n 120 GB c.q. 12.500 nummers) inclusief een harde schijf van zo'n 250 GB (nog eens zo'n sloridige 30.000 platen). Ik bedoel, dan moet het wel duidelijk zijn, toch? Het resultaat volgt in elk geval ergens rond de volgende week. Voor die acht en een halve ziel die ernaar benieuwd is/zijn.

De duivel is dood (II)

2007-11-25T01:12:00.000+01:00

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik loop nog steeds een beetje scheef van de wetenschap dat Mailer zich niet langer onder de levenden begeeft. Mailer was een geestverwant. Iemand die The Royal Scam in één klap doorzag. In Mailers beleving ontnam een elitegroep van kapitalisten en investeerders de Amerikaanse (en in een moeite door de Europese) burgers hun ziel. Allemaal dankzij de indoctrinatie van de moderne media. Hij begreep dat het geldspel een misdaad tegen de mensheid is. Het symbool van afstomping, verkankering en ontzieling. Anno 2007 heeft dit virus zich genesteld in elke dimensie van onze samenleving. Zelf liep ik er natuurlijk tegenaan in de radiowereld waar marketingstrategen opeens vormgeving en muziekkeuzes begonnen te bepalen t.b.v. de luistercijfers (lees: het kapitaal) Later liep ik mezelf samen met 780.000 andere Nederlanders vast in Legio Lease (waar ik n.b. zelf gewerkt heb!), vervolgens donderde daar nog eens de euro overheen Voor Mailer was dit alles net zo'n bron van ergernis als voor mij. Maar ongetwijfeld ook voor u. Goddank dat ik de man nog de hand heb geschud. Vijf jaar geleden trad 'de grote Mailer' op in de Stadsschouwburg in A'dam waar hij in debat ging met George Plimpton over de invloed van Scott Fitzgerald. Dankzij mijn perskaart kon ik hem na afloop achter de coulissen ontmoeten, en hem om zijn handtekening vragen. Sinds twee weken wordt er op EBAY grote sommen geld voor die handtekening geboden. Ironie 0 ironie! Geen haar op mijn hoofd die daaraan toegeeft natuurlijk. Mailer zou het niet anders gewild hebben. R.I.P.

De duivel is dood

2007-11-14T15:46:00.001+01:00

'Een schrijver moet een imago hebben,' vond Norman Mailer, en het zijne was dat van de all-round macho. De onstuitbare provocateur. Zijn leven lang streefde hij ernaar The Great American Novel te schrijven. Met 'Castle in the forest', die in maart dit jaar gereleased werd, kwam hij dicht in de buurt daarvan. Het zou de laatste keer zijn. De man die zei: 'A modern democracy is a tyranny whose borders are undefined; one discovers how far one can go only by traveling in a straight line until one is stopped,' is het afgelopen weekend van ons heengegaan.

De duivel is dood.

Time's running out.

2007-11-04T23:21:00.000+01:00

Time's running out. Voor donderdag moet ik de laatste hand aan mijn typoscript leggen, twee artikels schrijven, vier recensies overleggen, een kort verhaal voltooien, en een interview met een Engelse krant voorbereiden. Ook is er nog een kort verhaal dat aandacht behoeft en een soort van sociaal leven dat met sterven bedreigd wordt.

Op een avond in het heelal

2007-10-26T00:59:00.000+02:00

Vanavond heb ik het fenomeen Spinvis ervaren. Het is caberet, het is Shakesperiaans, het is film noir. Het gaat boven je verstand. De weemoedige poldercollagepop van Spinvis gaf de nacht nieuwe kleuren. Niks pretentieuze teksten, maar rauwe, onNederlandse poëzie. Soms hartstochtelijk, dan weer tragi-komisch, maar altijd duister. En vooral: magisch. Het was Theo van Gogh die Erik de Jong wat 'bescheiden' de spotlights heeft ingeschreven in zijn Metro-column (April 2002). Hij associeerde de eigenzinnige sample-'googleaar' met Robert Wyatt, ooit de drummer van The Soft Machine. Dit vanwege de snijdende zang en de zweefkoortjes, vermoed ik, die – in het geval van Spinvis – ‘Op een avond in het heelal', ‘Herfst in Nieuwegein’, of 'De tuinen van Mexico' heten. Maar ook vanwege de Rimbaudiaanse taaltovenarij waarin het DNA van onze tijd verborgen zit;

De stad staat in brand

ik hoor het alarm

ik tel de echo's in het trappenhuis...

De recensie van Spinvis nieuwste geluidsdrager 'Goochelaars en geesten' op 8weekly
of lees die van NU.NL. (allen lovend)

Schande!

2007-10-23T23:14:00.000+02:00

Viva la France!

In een petitie in de Franse krant Libération, eist een groep Franse intellectuelen, en filosofen dat Ayaan Hirsi Ali het Franse ereburgerschap krijgt en dat Sarkozy haar bescherming biedt. De noodkreet is getekend door Alain Finkielkraut, André Glucksmann, Luc Ferry en Bernard-Henri Lévy, allen invloedrijke denkers. 'Europa was de wieg van de traditie van de Verlichting,' stelde Ferry vast, 'en die waarden moeten de vrijheid van meningsuiting waarborgen.' Geheel terecht hekelen zij de laffe houding van onze overheid die niet langer gerant willen staan voor Ayaan's veiligheid. De Poolse oud-minister van Defensie noemde Nederland 'een schande voor Europa' Ook ik schaam me er inmiddels voor Nederlander te zijn. Het relativistische en multi-etnisch denken van onze linkse socialisten drijft me tot waanzin. Je kunt er gif op innemen dat er nog meer internationale intellectuelen een vuist voor haar zullen ballen. Onze 'vrijdenkers' zijn blijkbaar te schatplichtig aan linkse geldspugers. Want er wordt gezwegen alsof de vlag van de Sharia al op de Dam wappert.

Ik hoop het niet, maar het zal mij niets verbazen als Ayaan binnenkort iets overkomt. Voor de Linkse kerk is Ayaan, net als Fortuyn, en van Gogh simpelweg 'a pain in the ass'. Te moeilijk, te radicaal. Vooral als ze gelijk krijgt. Zoals nu. Van zoiemand wil men af als van een tumor. A'dam West, Den Haag en Utrecht branden, maar onze door linkse denkbeelden verzengde media reppen er niet over. Nee, in plaats daarvan gaat socialistisch en Christelijk Den Haag over tot de orde van de dag. 'Niet meer roken in de kroeg, geen seksuitingen meer in de openbare ruimte.' Van die geluiden die we sinds de vroege jaren 50 niet meer gehoord hebben, zeg maar.

Een tijdje terug ontmoette ik tijdens een reis door Frankrijk een studente politicologie. Onomwonden legde ze me uit dat de situatie in ons land haar aan Parijs 2005 herinnerde, en de situaties in ons land als donkere omens voor de toekomst zag. La Parisienne had oprecht met me te doen.

Gelukkig had ze een kamer voor me.

Songfacts.com

2007-10-10T18:57:00.000+02:00

1 van mijn lievelings-sites is songfacts.com De muziekanalysten achter deze database houden zich 24/7 bezig met het ontleden en verklaren van (obscure) popliedjes. De verhalen achter de totstandkoming van de composities, de autobiografische elementen, de zelfverklaarde filosofieën & esoterische wetenschappen, geven de muziek direkt meerwaarde. Het kan niet op. Voor een muziekjunk als ik; een paradijselijke bezigheid. Zinniger dan menige politieke- of economische analyse. De reacties van de bezoekers zijn helemaal om je vingers bij af te likken. Ze zijn doorspekt met krankzinnige weetjes, urban legends, en geheime informatie. Lotgenoten ik koester u! Jullie leiden vast een utopisch bestaan.

VICTIMS van CULTURE CLUB (1983) 1 van mijn (vele) persoonlijke bijdrage(n) aan songfacts.com.

Born to run

2007-10-10T18:47:00.000+02:00

Mijn hartslag en bloeddruk zijn fors hoger.

Samen met enkele geestverwanten; een interactieve wijnenthousiast, een muzikant (drummer) en een andere anti-deejay - hebben wij ons, als soldaten in loopgraven, ingegraven in onze thuisbioscoop. Over tien minuten zullen we de docu "Born to Run" ondergaan. 'The greatest rock 'n roll record ever,' als we Peter Gabriel moeten geloven. Een vriendin wist me te vertellen dat Springsteen de plaat in hoogst eigen persoon bij Elvis is gaan aanbieden. Hij kroop over de beschuttingen op diens Graceland, en belde aan. Na een tijdje opende Elvis' butler de deur. Elvis zelf was er niet. En wat Springsteen ook ondernam; de butler weigerde te geloven dat hij een rijzende ster was. Teleurgesteld keerde hij huiswaarts. Achteraf heeft Elvis hem nooit laten weten wat hij van zijn plaat gevonden heeft. Megalomaan als wij zijn - zullen we minder kinderachtig reageren.
Later meer...
Springsteen in Nederland? Binnenkort.

Droomproject

2007-10-10T13:07:00.000+02:00

De afgelopen dagen ben ik (opnieuw) diep onder de indruk geraakt van het droomproject van Chris Keulemans De Amerikaan die ik nooit geweest ben. Een panoramische, meeslepende roman over de schoonheid van parkeerplaatsen, de trouw aan vrienden die zomaar verdwijnen, de nichterige sneer van Johnny Thunders en de dronkemanswals van Pearl Jam, heimwee zonder vaderland en het luik naar de schaduwwereld van het communisme. Tevens is De Amerikaan die ik nooit was een hommage aan een platenruiter, luisterend naar de naam David Holden.

Keulemans maakte in verschillende media een vierluik; naast de roman een radiodocumentaire, dvd, en een website (www.deamerikaan.nl) die vooral de popmuziek uit dezelfde periode (1961-1995) erbij betrekt. Opvallend dat Keulemans, in navolging van bijvoorbeeld Rob Stenders, ervan uitgaat dat de popmuziek na 1995 - algemeen beschouwd - niet interessant genoeg meer is. (Bestudeer de Kink 1212 maar eens om het tegendeel te ervaren) Het gaat in het boek om beelden, maar om andere dan met stemmen of afbeeldingen - dat maakt de roman speciaal.

Boeken waarin popmuziek de toon aangeeft, mogen altijd op mijn belangstelling rekenen. Surf eens naar deze virtuele route 66 en laat je gedachten achter, dat verdient dit.

Traagschrijver

2007-10-08T14:24:00.000+02:00

De traagschrijver, dat ben ik. Waar collega's om de twee - of zelfs om het jaar een roman publiceren, heb ik minimaal een half decennium nodig om tot resultaat te geraken. De reden hiervoor is dat er de afgelopen jaren nogal wat is gebeurd in mijn leven (goed voor een roman of twee, drie plus anderhalf script, dat wel!) en ik me eerst verder wil ontwikkelen als schrijver voordat ik 'zomaar' iets release. De verwachte verschijningsdata zijn dan ook 2008 en 2009. Zo lang nog? Denk je wellicht. Ja. Zo lang nog. (Lang is relatief) Afleiding is voor een schrijver funest. Het is een van de redenen waarom het prachtproject SOE ter ziele gaat. Een subliem idee dat niet haalbaar bleek te zijn wegens improductiviteit van (sommige) medewerkers.

Het typoscript van mijn tweede roman is klaar om naar de uitgever te gaan. Momenteel ben ik begonnen met de aantekeningen voor een derde roman en een filmscript. Updates volgen.

Groet,

Erick Overveen

Muze-val

2007-10-01T00:06:00.000+02:00

In gedachten zie ik haar op de filmposter van 'Maansverduistering' staan: haar gezicht rustend in de schaal van een halfgeopende, verduisterde maan met daarachter de verschillende fases van de maan die zij in haar rol als India verpersoonlijkt. Een schrijver heeft zo zijn eisen (zucht...) Tara Elders; zij was de muze van Theo van Gogh en blijft de eigenzinnigste verschijning binnen de Neerlandse cinema; puur, traag en duister. Als een Sfinx.

Wie haar denkt te kunnen doorgronden begaat dezelfde fout als Oidipoes. Deze had weliswaar het enigma van de Sfinx weten op te lossen, maar niet het raadsel dat de Sfinx zelf was; het ondoorgrondelijke vrouwelijke. Tara Elders is een muzeval.

Tara rookt (The Stratosphere Girl)

Tara in Terstall's laatste meesterwerk SEXtet.

Interview met Eddy Terstall op 8weekly.

Orentroost

2007-09-30T01:23:00.001+02:00

Een korte update vanuit Belgique.

Om te beginnen; Gnarls Barkley's "Smiling Faces" is orentroost. Een auditieve verademing tussen het montone hitradio-geweld. Barkley orchestreert een aangename, positieve veelstemmigheid in zijn compositie, die dwingt tot luisteren. Niet voor niets merkte een You - Tuber op: 'This song is bloody underrated!' Want het spacy "Smiling Faces" is in dit bederfelijke land natuurlijk weer geen hit geworden. Zodra er (neo) avant - garde om de hoek komt kijken, blijken de oren van Nederlanders vol oorsmeer te zitten. In elk geval heb ik het nummer - tijdens een treinreis van Praag naar Amsterdam - 109 maal de revue laten passeren op mijn Creative Zen (net zo lang tot mijn hele ziel en zaligheid erdoor verzadigd was)

Die Creative Zen is een stukje paradijs op aarde. Zeker nu ik als journalist stad en land afreis. Tijdens die eindeloze reizen vormt die minidatabase het vaccin tegen verveling en het oeverloze gebazel van gepeupel om me heen.

Tegelijkertijd worstelde ik me door een nieuwe stapel boeken heen. Tegenwoordig worden er echter zoveel nieuwe 'Catcher in the rye's', en uitgegeven, dat het 'a hell of a job' is geworden om het koren van het kaf te scheiden (om maar even in de beeldspraak te blijven, ahum). Bovendien heb ik een lage bullshit tolerantie factor. Na enkele bladzijden hou ik het meestal voor gezien. Uitzonderingen bevestigen die regel(maat)

Zo las ik Tegenstrijdige verlangens, de debuutroman van ex-dorpsgenoot Armand Houben (37). Zijn verhaal over de Amsterdamse kunsthistorica Eva die haar innerlijke lokroep volgt, wist me bij tijd en wijlen te boeien, en voor een ex-ABP-er zonder literaire voedingsbodem is het beslist niet onverdienstelijk 'gecomponeerd' doch heb ik "een maar". Bij tijd en wijlen vond ik het te moralistisch (waarom werken boeken met boodschappen meestal niet?) Het mooiste boek van dit jaar komt op conto van Alex Boogers. "Het sterkste meisje van de wereld" is, zoals Leon Verdonschot het stelde bij zijn eerdere werk, "rauw als Bukowski". Booger's zielroerselen over zijn (in zijn ogen) mislukte schrijversloopbaan zijn zo eerlijk beschreven dat de tranen in mijn ogen stonden. Dan Hassan Bahara, wiens aanwezigheid in literair Wonderland opvalt alsknipperende neonreclame. De geschiedenis van de rebelse Kader Zeroual (17), die in zijn debuut 'Een verhaal uit de stad Damsko' in een negatieve spiraal geraakt, is sinds het verschijnen weliswaar niet ingeslagen als een bom maar heeft sluimerend de aandacht weten te gijzelen van tout le monde. Een verdienste voor deze heerlijk, arrogante troetelMarokkaan wiens stem anderen het zwijgen lijkt op te leggen. Want onze door de Islam geobsedeerde samenleving grijpt elke gelegenheid aan om de massa-psychose rondom het woestijngeloof buiten proporties te drijven, en daar werkt B. volgaarne aan mee. Persoonlijk ben ik die discussie over hoofddoekjes, Wilderianen, en Mohammed's kinderliefde een beetje zat.
Me met echte zaken bezighouden? Mannen die in de steek gelaten worden door vrouwen, liefde die niet zijn kan, verliezen en nooit meer weeromkomen, angsten die je uit je slaap houden, je moeder en je afvragen waar ze is, schuld aan je kinderen en hoe het ooit te kunnen goedmaken, etc? Ik laat maar een scheet. Elke film en elk boek hierover brengt me verder en elk boek en elke film over "hoofddoekjes ja, of hoofddoekjes nee", werpt me terug in de tijd. En ik wil niet terug in de tijd, want nostalgie is de dood.’(Een gegeven waarover ik vorige week nog uitgebreid gesproken heb bij Studio Brussel, maar dit even terzijde) In plaats daarvan focus ik me liever op wat komen gaat; namelijk; een uitdagende looping in de rollercoaster van mijn bestaan. Met Barkley als orentroost. Wat? Waar? Hoe? Dat onthul ik aanstonds.

Was knowing your weakness what made you strong?

Begin september

2007-09-03T13:11:00.000+02:00

Een bliksembezoek aan Parijs, een rechtzaak, besprekingen met uitgevers en andere partijen, je buigen over de opzet van e-radio, artikels schrijven voor twee bladen, kortom het word je als onbegrepen schrijver wel eens teveel. Vandaar dat het bloggen wederom op een laag pitje staat.

Voor even...

PS: Omar, binnenkort zal ik de inhoud van mijn Creative Zen openbaren!

Antieke wet

2007-08-01T13:20:00.000+02:00

Lezers van het NRC leren vandaag massaal DENISE REBERGEN "kennen"

Maar of dat een hartverwarmende kennismaking wordt betwijfel ik. Gisteravond heeft de politie deze 17-jarige Spunk - journaliste (en haar cameraman) aangehouden wegens het openlijk verdedigen van onze ilussiore vrijheid van meningsuiting. Een nogal rebelse actie in een politiestaat als de onze. Maar goed. Rebergen droeg een T-shirt met de tekst 'Beatrix is een hoer'. Even tussen ons: persoonlijk had ik voor een constructievere tekst gekozen. Want we hebben het toch over dezelfde Beatrix die zucht van verlichting slaakte toen de kale Dandy en de Gezonde Roker van het toneel werd gejaagd? (Ah, toch gezegd, Erick - goed genoeg voor een taakstrafje van een uur of 50 - denkt u. Ach)

Kennelijk droeg Rebergen ook nog een T-shirt bij zich met de tekst 'Alle moslims zijn geitenneukers', als ik die woordvoerder van de politie moet geloven. Dat t-shirt werd echter niet aanstootgevend bevonden, het andere dus wel. An sich, klasse dat Spunk de open zenuw van onze moraalridders openkrabt. Want crimen laesae maiestatis, dat is zo 20 voor Christus.

Het is alleen te hopen dat dit akkefietje tot juridische discussies leidt en niet als een kwajongensstreek van tafel wordt geschoven. Het NRC zal haar gezicht toch moeten redden, vrees ik.

LEES HET ARTIKEL OP SPUNK

Boeken Top 3 (REVISITED)

2007-07-31T20:25:00.001+02:00

Zoals je een deejay nooit naar zijn vijf freakplaten moet vragen, hoor je een schrijver eigenlijk niet om een BOEKEN TOP 5 te verzoeken, want die is constant in beweging. Net als de toekomst (oh, zwakke metafoor, of niet?)

(P.S. voor degenen die hem destijds gemist hebben; zie het maar als een "instant momentopname''

Michel Houellebeque - "Platforme"

De meest invloedrijke (westerse) auteur - provocateur van onze tijd heeft een mond vol rotte tanden, een bochel en liegt over zijn leeftijd. Maar zijn "Platform" overrompelde me zoals de muziek van Steely Dan me obsedeert. Een soort Zen.

Louis Ferdinand Céline - "Voyage au bout de la nuit"

Harry Mulisch (nog gefeliciteerd trouwens) verwijt jonge Nederlandse schrijvers gebrek aan maatschappelijk engagement. Nee, dan Céline. Die de tijdsgeest als een hittezoekende raket volgde en zijn pamflet 'Bagatelles pour un massacre' precies op het cruciale moment publiceerde dat Hitler's ster rijzende was. In 'Bagatelles' gaf de zwaar bekritiseerde en verguisde C. de Joodse gemeenschap de schuld van de Grote Depressie. In Frankrijk brak de pleuris uit. Over straatrumoer gesproken. Céline's antisemitisme overschaduwde echter wel zijn literaire loopbaan. Maar daar had hij lak aan. Zijn bekendste stijlmiddel - de 3 puntjes in herhaling ... - zette de Franse Taal onder hoogspanning. "Voyage au bout de la nuit" uit 1933, mag mijn literaire bijbel heten. Niet in de laatste plaats omdat het de franse letteren voorgoed hervormd heeft.

Theo van Gogh - "Allah weet het beter "

De man die Abou Thaleb 'de pooier van de profeet' noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was ook de man die zijn ex vrouw samen met haar nieuwe vriend op vakantie meenam en alles betaalde 'om maar bij elkaar te kunnen zijn'. De monsterlijke verschijning die elke gelegenheid aangreep om de grenzen van de vrije meningsuiting te tarten zou elke schrijver moeten raken. Het zou de letteren weer in vuur en vlam zetten en het broodnodige maatschappelijke engagement toevoegen. Van Gogh was in mijn ogen een 10 x betere schrijver dan filmer. Zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tov al die brave meelopers in deze (zucht) fluwelen dictatuur. Virtuoos taalgebruik, soms smakeloos en puberaal maar altijd intrigerend. Eigenlijk moet ik hier zijn debuutroman "Engel" noemen, al moet ik eerlijkheidsbehalve toegeven dat het boek me niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten dan ook dramatisch. Van die debuutroman Engel in 1990 werden er vier verkocht. (Ik overdrijf: het waren er zes) Zijn tweede roman (een soort verhalenbundel) "De Ogen van Tipsy" uit 2001 heeft hij zelfs in eigen beheer moeten uitbrengen omdat geen uitgever eraan wou. Dat had nu wel anders gelegen, vermoed ik. Na zijn dood is er opeens wel interesse voor. In de literatuur valt een hoop mensen postume roem ten deel. We weten nog maar half hoe belangrijk hij voor de Nederlandse taal geweest is. Zijn inbreng heeft onze letteren verrijkt met heerlijke woorden als "geitenneuker", chocoladeprins", "gedachtenpolitie" enz... Een gegeven dat maar voor weinigen is weggelegd."

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in het tijdschrift Zoetermeer en op de oogstrelende literatuurblog http://www.literatuur.web-log.nl/

Momenteel lees ik overigens:

ARMAND HOUBEN - TEGENSTRIJDIGE VERLANGENS
ALIEFKA BIJLSMA - GEZANDSTRAALD
En overmorgen begin ik aan:
HASSAN BAHARA'S - EEN VERHAAL UIT DE STAD DAMSKO (En daar verheug ik me heel erg op)

Femme fatale verwordt tot supernova

2007-07-27T12:44:00.000+02:00
"He has been at it again, traipsing around Paris from luxury apartments to the streets, capturing men and women defiantly acting out their sexual fantasies." (THE NEW YORK TIMES)

Stuart's muze, Anna Biella, Tenerife III (1998/2001)Ilford Super Brilliant print

TASCHEN, de uitgeverij waar hij reeds drie bestsellers publiceerde, noemt hem the grandmaster of the erotic camera; Roy Stuart. Zijn foto's schetsen een wereld van gelijke seksen waarbij de camera vooral inzoomt op de donkere kant van de vrouw. Genadeloos registreert hij haar onbewust destructieve, ongetemde, machtsbeluste verlangens, maar eveneens haar ademloze stijl, haar allesomvattende schoonheid die tot een orgiastische supernova expandeert.

Hier wordt de geest van Dionysos bezworen, die in de afgrond van zijn excessen op zowel mentale als fysieke bevrediging uit is.

ROY STUART'S WEBSITE

THE FOURTH BODY

9/11 ; wereldwijd complot

2007-07-26T00:21:00.000+02:00

Een tijdje terug heb ik onthuld dat ik een bewonderaar ben van de Britse filosoof Stuart Wilde omdat hij metafysische vraagstukken in heldere taal weet uit te leggen en toepastbaar kan maken. Zijn visies zijn verhelderend, inspirerend en taboe-doorbrekend.

"In a world where everything and everyone is required to be the same, eccentricity and individuality will get you banned from almost everywhere. I have always felt it’s better to wander off in one’s madness than to sit in shackles with the others on the bus."

Op zijn website ageert de esoterische-meester frequent tegen de regering Bush, en heeft zich op die manier in de kijker gewerkt bij the F.B.I. Eén van zijn speerpunten is zijn overtuiging dat 9/11 werd georchestreerd door Alan Green'scam' & co, ten einde 1)een legitieme reden te creeëren om oorlog te voeren, 2)de tanende Amerikaanse economie een impuls te geven en 3)controle te handhaven door (fantoom)angsten te zaaien, zelfs als dat ten koste gaat van onze grondrechten. Argumenten waarover ik vorig jaar september in NIEUWE REVU n.b. nog een artikel heb gepubliceerd.

"Our current leaders and those that follow in the next few years, will become the most reviled and hated men and women in history. Hitler will be more popular than Bush five years from now."

"I was watching a bit of ‘freedom and democracy’ on the telly. It looked awfully dangerous to me. I’m not sure how much more freedom and democracy we can take, before there’s no one left."

Wilde meent dat wij het slachtoffer zijn van een allesomvattend, wereldwijd complot, in de volksmond ook wel eens 'De nieuwe wereldorde' genoemd, en dat we op TGV snelheid afstevenen naar Apocalypse Now. Dat hij zich op deze manier aan een spervuur van kritiek blootstelt lijkt hem niet te deren. Zijn vijanden noemen hem inconsequent, en ongeloofwaardig aangezien hij 'nog wel eens' van mening verandert. Maar waarom zou je altijd per se consequent moeten zijn?

Over de loonslavernij:

"Day dreaming is very important to your mental health. It’s particularly useful once you find work."

Over schuldgevoel:

"If you can’t conquer people, you can always enslave them by offering them debt. Debt feeds the ego and it’s toxic to your soul. If you don’t know how to get out of debt try ‘airport’. You are allowed that once as long as you promise not to borrow money ever again."

"There is no amount of money in the world that will make you comfortable if you are not comfortable with yourself."

"You can't get a pay raise when you're angry. People will react to the negative energy and will resist you."

Meer weten? STUART WILDE

Verse penvrucht

2007-07-23T18:33:00.002+02:00
Net als in de bloedhete zomer van 2003, toen mijn eersteling 'Maansverduistering' noodgedwongen snel voltooid diende te worden, eist nu ook mijn verse penvrucht kostbare secondes op. De reden waarom de opvolger zoveel tijd in beslag neemt, vloeit voort uit het feit dat ik he-le-maal opnieuw ben begonnen. Aan de eerste ruwe versies bleef ik zo'n onbestemd gevoel overhouden dat alles anders moest; de stuctuur, de personages, de thema's. Zoals het er nu naar uitziet, wordt het dan ook pas 2008 voordat het boek de wereld ingeslingerd wordt. Maar wie weet, wordt het eerder.

Ondertussen zit ik niet stil. Morgen heb ik een lezing in Brussel. Overmorgen bezoek ik een symposium over de invloed van de politiek op The New Wave en vice versa.

Voor nu laat ik u achter met deze dope classic die na vier jaar niets aan kracht heeft ingeboet!

Pharell - Frontin', zomer 2003

Regering Nixon: Legitieme criminele operatie

2007-07-23T15:39:00.000+02:00

'There's a cancer in the presidency and it's growing,' verzucht Nixon's raadgever John Dean in Stone's biopic NIXON. Het gelijk stond aan zijn kant, want die kanker woekerde verder, net zo lang totdat hij al het geloof uit de omstreden leider had gezogen. 'The rise and fall' van Nixon en diens rechterhand Kissinger is nu scherpzinniger dan ooit vastgelegd door de gevierde historicus Robert Dallek. In zijn nieuwe boek Nixon and Kissinger; Partners in Power, wordt je verzwolgen door de slechtheid waarmee de heren hun machtsvacuüm krampachtig in standhielden.

Toegegeven: van nature ben ik a-politiek. Ik ben niet voor niets de verbeelding ingevlucht (overweeg zelfs de journalistiek aan de wilgen te hangen). Net als Thomas Mann ben ik er namelijk van overtuigd dat politiek mensen inhumaan maakt. Waarvan akte, in het geval Nixon! Maar Dallek's tirade is zo inspirerend dat je op je oude dag nog zou overwegen om van 'baan' te veranderen en als historicus door het leven te banjeren.

In DE GROENE AMSTERDAMMER schrijft recensent Frans Verhagen over het boek: 'De geschiedenis herhaalt zich natuurlijk niet, maar Dallek's beschrijving van de afwikkeling van de verloren Vietnam oorlog, biedt een sterk déjà vu met het heden.'

Meer dan dat, zou ik zeggen. De geschiedenis herhaalt zich wel degelijk. Nixon's dédain voor democratie en mensenlevens vertoont verdomd veel paralellen met de fluwelen staatsgreep die de regering Bush-Cheney heeft gepleegd. Nixon stond net als Bush doodsangsten uit voor een vroegtijdige terugtrekking uit de rode landen, aangezien die Amerika's geloofwaardigheid dreigde te ondermijnen. In deze anekdotes echoot alles wat ons tegenwoordig over Irak ter oren komt.

De meningen over Nixon zijn verdeeld. In de comments bij het Frost interview merkt YOU-TUBE blogger (en geschiedeniskenner) Tressball op: 'Nixon was one of the better Presidents during the 20th Century, and no President did more to bring an end to the Cold War and peace to the world.' En daarin staat hij allesbehalve alleen.

Verhagen: 'De verrassend vele Europese conservatieven met een zwak voor deze beide heren zouden verplicht dit boek moeten lezen om ervan doordrongen te worden dat het Witte Huis onder Nixon een legitieme criminele operatie runde. Een term die niet lichtzinnig gebruikt dient te worden, maar hier zeker past. Democratische vormen, de rechtsstaat, de levens van soldaten, en burgers in verre landen: alles maakten deze mannen kapot.'

Tegen het einde van zijn meesterwerk komt Dallek tot de conclusie dat het de duistere kant van Nixon de duistere kant van Kissenger voedde. Dat Richard door zijn demonen verzwolgen werd, is de andere kant. Toen Oliver Stone Nixon's dagboeken bestudeerde, zei hij tegen zijn vrouw: ' I never thought the man suffered so much.'

Hopelijk durft Dallek de huidige regering Bush onder dezelfde scherpe loep te leggen en te ontleden. Het zou me niet verbazen als die nog schrijnender en choquerender zal zijn.

HET BOEK: NIXON AND KISSINGER: PARTNERS IN POWER - ROBERT DALLEK

LEGENDARISCH: DAVID FROST INTERVIEWT RICHARD NIXON (1977)

ROLLING STONE' S 500 GREATEST ALBUMS

2007-07-22T19:09:00.000+02:00
LijstjesDNA-ers opgelet. In popblad OOR kenden honderd muziekkenners (lees: deejays, producers, bloggers, & recensenten) het debuutalbum van The Velvet Underground & Nico de hoogste waarde toe als het draait om invloed, passie, schoonheid, en obsessie. Maar er worden ook kanttekeningen geplaatst.

PLANET meldt: "Gek genoeg is er geen plaat van Vaderlandse bodem te vinden in de lijst."

Nu wil ik me niet opwerpen als een beschermheilige van het nationale product, zoals Frits Spits dat voor Frank Boeien bewerktstelligt, maar waar zijn Cuby, The Nits, Spinvis, Hello Venray, Earth & Fire, Bettie Serveert, The Sheer, Daryll - Ann, en Henny Vrienten? Om maar eens een paar willekeurige voorbeelden te noemen. Worden deze 'honderd autoriteiten' gemarkeerd door grenzeloze zelfhaat? Waren er ogenblikken van spontane verstandverbijstering? Hoe het ook zij; het blijft zonde. Voor zowel onze vaderlandse hemelbestormers als mede voor OOR zelf, want juist zij zouden zich hard moeten maken voor de schoonheid die binnen onze grenzen ontkiemde (& ontkiemt). Albums als HENK of KILO van The Nits zijn wat mij betreft niet weg te denken uit the all time lijsten. Met deze wetenschap is het niet raar dat het geweten van de Neerlandse popradio, KX, zich de komende drie weekends op OOR's 'grote broer' : ROLLING STONE'S 500 GREATEST ALBUMS focust.

Tussen 12:00u en 19:00u etaleren Stenders en co in virtuele aspecten deze 500 onsterfelijken. Na de KX RADIO LIJSTENPARADE, waarover ik eind vorig jaar e.& a. heb geschreven, een nieuwe climax in het jonge bestaan van dit zonderlinge e-station.
Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, the most important rock & roll album ever made!

Klik HIER voor de lijst & incl. de passionele popanalyses !

Op PLANET kun je de bovenste tien posities beluisteren & bekijken

500 SONGS

High Times

2007-07-22T15:48:00.000+02:00

Als er iemand is die mijn tanende levenslust weet aan te zwengelen is het fotomodel Uschi Obermaier. Zij belichaamt alles waar de femme fatale, de muze en de rock'n roll voor staat:'Das wilde leben'

Door haar nauwe contact met de studentenbeweging van 1968 ontpopte zij zich tot het boegbeeld van de protestgeneratie. Haar emancipatie dankte de in München opgegroeide Obermaier vooral aan de tegelijk met de seksuele revolutie opbloeiende popcultuur, The Stones, The Doors, Velvet Underground. Ontdekt als fotomodel in een Münchense discotheek, verhuisde zij eerst naar Londen en vervolgens uit liefde voor Langhans naar de Kommune 1. In deze tijd heeft zij wilde, spraakmakende affaires met popsterren als Mick Jagger, Keith Richards en Jimi Hendrix. Het is schrijnend om te zien hoe das 68-er IKONE tussen de wal en het schip belandt; uiteindelijk vindt ze nergens heil; noch bij haar ouders, die vrezen voor het koninklijke oordeel van de buren, noch bij haar lotgenoten in de commune, die Obermaier - mede door haar kapitalistische (seks)essen als een verraadster beschouwt. Alles verandert als de Hamburgse kroegbaas en levenskunstenaar Dieter Bockhorn in haar leven opdoemt en Obermaier devoot meeneemt in een tot camper verbouwde touringbus. Onder het toeziend oog van de internationale media doorkruisen zij de wilde wereld in de late jaren 70. Na Bockhorns dodelijke motorongeluk in Mexico in 1983 trekt Obermaier zich steeds meer terug uit de schijnwerpers. Tegenwoordig woont zij als Amerikaans staatsburger in Californië, waar zij sieraden ontwerpt.

'Das wilde Leben' is Achim Bornhak's verfilming van Obermaier's autobio "High Times". Obermaier zelf vindt de film, goedgekeurd voor kijkers vanaf 12, echter veel te braaf: "Mijn leven is niet voor onder de zestien, als je het goed verfilmt", liet zij de ARD weten. Volgens de media leidde Obermaier het ultieme vrije bestaan, "de droom van een generatie", en daarmee: de eerste real life 'soap' ooit. Big Brother heeft het nakijken. In retroperspectief bezien vormt haar leven echter een schril contrast met de status van huidige popsterren en models, die in hun gevecht om de media-aandacht veelal hun vrijheid verliezen.

De titelsong van 'Das wilde leben', het nummer " Summer Wine" van Ville Valo & Natalia Avelon, betreft een sublieme Nancy Sinatra interpretatie, die alles ademt waar de film voor staat; seks, drugs, rock'n roll, en bovenal vrijheid ! En zo gaat het de hele film door. The original motion picture soundtrack, van o.a. The Doobie Brothers, Todd Rundgren (held!), Colin Blunstone (nog meer held!) en Sugarplum Fairy stroomt door je aderen en brengt je in trance, in een jaren zeventig esk state of mind.

Trailer zien? Klik hier.

Videoclip van Ville Valo & Natalia Avelon bekijken? Surf dan naar DEZE SPOT.

Meer nieuwe muziek? Hou

J.U.S.T.I.C.E. &

Wouter Hamel in de gaten.

Tijdelijke stop

2007-07-01T13:46:00.000+02:00
Ik trek me tijdelijk uit de wereld terug om me op de eindfase van mijn roman te bezinnen.

Deemoedig en bescheiden aanvaard zelfs iemand als ik zijn vergankelijkheid. Vandaar de boeken. Twee wel te verstaan. Verschijningsdata: 2008.

Ondertussen draait uw virtuele deejay deze dope flava voor u. Enjoy!

'DJ's on the wheels of the steels of time.!!!'

Webradio in Amerika met ondergang bedreigd

2007-04-25T11:46:00.000+02:00

Nu de Copyright Royalty Board de vergoedingen voor muziek via internet in de US flink heeft verhoogd, worden de populairste internetstations Pandora en Last FM naar de rand van de afgrond gedreven, om nog maar te zwijgen over de 'kleinere' webstations.

Vanaf 2010 moeten ze voor ieder gedraaid muzieknummer namelijk ruim het dubbele (0,19 in plaats van 0,08 dollarcent) betalen, en bovendien wordt er een naheffing op de rechten gehanteerd die terugvoert tot 1 januari 2006 (!) De gepersonaliseerde muziekdienst Pandora schrijft in een e-mail aan alle gebruikers zelfs dat dit wel eens het einde van een fenomeen zou kunnen zijn. Pandora-oprichter Tim Westergren spreekt zelfs van "de vernietiging van een positieve 'grassroots movement' die door de muziekwereld gaat". Spierballentaal. Ik bedoel, dat zou ik ook roepen. Maar het blijft een pijnlijk feit dat webstations op deze manier veel meer geld gaat kosten - met de vraag of ze dat rendabel kunnen krijgen. Een deal met de muziekindustrie kan tot een win-win situatie leiden, maar dat moet die laatste ook wel inzien.

Amerikaanse platenmaatschappijen staan volgens de webradiomakers aan de basis van het besluit. Pandora zag dit al aankomen en wilde de schade vooraf beperken. De muziekdienst meldt op haar site namelijk dat aanmelden alleen voor inwoners van de VS mogelijk is - maar dat is eenvoudig te omzeilen door het opzoeken en invullen van een bestaande Amerikaanse postcode (zie artikel hieronder). Ook het Britse Last.fm maakt zich zorgen. Het populaire station heeft intussen 15 miljoen gebruikers wereldwijd, waarvan veel in de VS. In Groot-Brittannië zelf is de zogeheten Phonographic Performance Ltd (PPL) verantwoordelijk voor de vergoeding die webradio's moeten betalen voor het draaien van muzieknummers. Ook zij gaat waarschijnlijk de tarieven verhogen. Dit zou wel eens de ondergang van het e-radio gebeuren kunnen zijn.

TOEVOEGING
Inmiddels (zomer 2007) heeft deze nieuwe, strenge Amerikaanse regelgeving voor internetradiostation heeft zijn eerste slachtoffer geëist: het bovengenoemde populaire Pandora streamt vanaf vorige week geen muziek meer naar gebruikers die zich buiten Amerika bevinden. In een mailtje van Pandora-oprichter Tim Westergren wordt uitgelegd dat de nieuwe strenge licentieregels het verbieden dat niet-Amerikaanse luisteraars vanaf vandaag luisteren naar de Pandora-streams, tenzij Pandora per land contracten afsluit en auteursrechtorganisaties gaat betalen. Deze beslissing is een moeilijke voor Pandora, dat ook buiten Amerika enorm populair is. De verwachting is dat ook concurrent Last.FM op termijn zijn deuren zal sluiten voor niet-Amerikaanse bezoekers.

Lees meer op mijn pas geopende site http://www.virtualradio.blogspot.com/ of op http://www.pieterjanssen.web-log.nl/

Maansverduistering, the sequel?

2007-04-21T19:24:00.000+02:00
Maansverduistering, Scènes uit het leven van de laatste deejay krijgt een vervolg. Nee, nee, nee! Het is niet wat je denkt. Het wordt een soort kaleidoscopische weerspiegeling van het huidige radiolandschap in de vorm van interviews, columns, en (pop)essays. Maar niet te vroeg gejuicht; het boekje zal pas in november volgend jaar in de schappen liggen. Exact vijf jaar na de release het oorspronkelijke boek.

Playa Haterz

2007-04-19T21:31:00.002+02:00
Biggie was the one! Toen al! Als hij rapte, was het bijna alsof hij zong.." verzucht David J. in Maansverduistering nogal ontsteld. Mijn alter ego krijgt bijval in cyberspace waar Christopher George Latore Wallace massaal geëerd wordt als de outperformer van de straatpoëzie.

Met name op de site www.songfacts.com, waar ene Matt uit Millbrae eenzaam verzucht:
"I always said that rap died when Biggie died. That doesn't mean he was the only good rapper, but by that time, he was gone, Tupac was gone, Dre had already released The Chronic, and rap was beginning to descend into what it is today...absolute garbage." En zo is het.

Playa Haterz van het album Life after death (1997) dat ironisch genoeg 2 weken verscheen nadat hij uit het leven gerukt werd, en nog altijd het best verkochte rapalbum ooit is.

Gevaar

2007-04-01T15:23:00.000+02:00
Slechts weinigen begrijpen wat het schrijven van een roman voor gevaar met zich meebrengt. Ik doel hier niet op het klassieke idee dat de novellist de realiteit uit het oog zou kunnen verliezen, maar op het metafysische principe dat het scheppingsproces een ongelofelijk crescendo aan energie (beelden, gevoelens) teweeg brengt. Voordat je het beseft, zit je je aan een eindeloze (zelf)bevestiging te werken, en roep je op papier een wereld tot leven die je in je alledaagse realiteit liever vermeden had. De gevolgen kunnen uiteen lopen van laconiek toeval tot claustrofobische nachtmerries. Ik ken collega's die zichzelf zo intens met hun personages identificeerden dat ze in hun alledaagse leven fictieve evenknieeën tegen het vage lijf begonnen te lopen. Een bevriende, vrouwelijke schrijfster ontmoette zelfs de liefde van haar leven die ze - een paar dagen daarvoor - nog haar ongeboren roman had binnengeloodst. Op zo'n moment besef je weer hoe krachtig het menselijk bewustzijn is. Waarom ik erover blog? Omdat ik zelf aan den lijven ondervonden heb hoe mijn tweede roman (werktitel: "Ondergangsgelovigen") met me op de loop is gegaan en me op het kruispunt van de fantasie en de realiteit genadeloos de pas heeft afgesneden. Het is me niet in mijn spreekwoordelijke koude kleren gaan zitten. Zelden heeft een verhaal me zo mentaal uitgeput. Zo erg dat ik zelfs overweeg te stoppen met schrijven. Ik ben dan ook opgelucht dat ik deze maand de laatste hand aan mijn typoscript leg. Desalniettemin/ desalnietteplus zal het zeker tot volgend jaar duren eer "Ondergangsgelovigen" zijn weg naar de schappen zal vinden en de rust in mijn leven zal wederkeren.

En hier slaan we rechts af.. (2)

2007-03-28T19:22:00.000+02:00

De standpunten deel 2.
_____________________________________________
AFGHANISTAN
(ISAF-3-missie in Uruzgan per 1 augustus 2006)

CDA:
Het CDA staat achter de missie naar Uruzgan in Afghanistan. Zij wil de wederopbouw een goede basis geven door middel van veiligheid en stabiliteit. Het CDA steunt een uitbreiding van 200 man.

ChristenUnie:
Verleent medewerking aan humanitaire en veiligheidsoperaties in het kader van de VN en de NAVO. Uitzending van militairen kan slechts plaats vinden wanneer de uitzending in het perspectief staat van de waarborging van vrede en veiligheid en de bevordering van mensenrechten en de godsdienstvrijheid.

D66:
D66 staat niet achter de missie naar Uruzgan in Afghanistan. Volgens D66 heeft de missie te weinig kans van slagen omdat vechten en opbouwen te zeer vermengd worden.

GroenLinks:
GroenLinks is tegen de missie naar Uruzgan in Afghanistan, omdat het eerder een vechtmissie is dan een wederopbouwmissie. Van wederopbouw komt weinig tot niets terecht. De Nederlandse militairen zijn vrijwel uitsluitend bezig met het afslaan van aanvallen door Taliban. GroenLinks vindt dat wederopbouw en militaire acties niet verenigbaar zijn.

PvdA:
De Partij van de Arbeid hecht aan internationale solidariteit en steunt militaire missies die op een deugdelijke, internationaal-rechtelijk wijze, en dus met instemming van de Verenigde Naties, worden geleid.

PVV:
De PVV ondersteunt militaire missies mits zij een onderdeel zijn van een NAVO-operatie.

SP:
SP is tegen uitzending van Nederlandse militairen naar de Afghaanse provincie Uruzgan. De SP bestrijdt dat dit een vredesoperatie kán zijn omdat deze ISAF-operaties niet te scheiden zijn van de tegelijkertijd ondernomen oorlogsacties in het kader van operatie Enduring Freedom.

VVD:
Geen specifiek standpunt over deze missie op de website. Wel sluit de VVD, in het algemeen, deelname aan militaire missies hoog in het geweldsspectrum niet uit.

Roland:
Het internationale solidariteits-statement van de PvdA spreekt me erg aan: "Ondersteuning aan missies die op internationaal-rechtelijke wijze geleid worden, dus met instemming van de VN."
Wel moet ik hierbij opmerken dat wanneer een NAVO-missie zou conflicteren met de besluitvorming van de VN, ik altijd voor de verplichting van het NAVO-bondgenootschap zou kiezen. Dat staat rotsvast.
Het standpunt van de PVV heeft hier dus een duidelijk raakvlak.
_____________________________________________
Rechts of links?
U mag het zeggen.

Omdat de politieke termen 'links' en 'rechts' inherent polariserend zijn en stammen uit de tijd dat Nederland nog gewoon gezellig was, zou ik graag nieuwe begrippen in mijn 'toolbox' willen hebben om de complexe lading beter te kunnen dekken. Helaas kan ik ze nergens vinden. 'Conservatief' en 'progressief' schieten eveneens flink tekort daar zij het politieke denkveld simpelweg verdelen in twee statische kampen. Onze wereld is (gelukkig) veel te ingewikkeld geworden om in kaart te kunnen worden gebracht door oermodellen uit de tijd van Bromsnor. Zoals ik al eerder schreef, eindigt men in een polariserend mijnenveld, bij een poging het politieke denkveld door een verouderde mal van verzuiling te drukken. Begrippen als 'links' en 'rechts' zijn hopeloos verouderd maar blijven natuurlijk wel nuttig bij het halen van het rijbewijs.
Om te illustreren hoe 'links', 'rechts', 'progressief', 'conservatief', 'socialistisch', en 'kapitalistisch' volledig door elkaar kunnen lopen, heb ik de standpunten van veel politieke partijen in kaart gebracht. De standpunten, (het politieke denkveld), van de politieke partijen zijn wanneer ze op het oude 3-eenheid spectrum gelegd worden, bijna nergens volledig consistent en compatibel. Als ik tevens mijn eigen opvattingen ernaast houd, wordt het helemaal een interessante mengeling van kleuren.

Moeten we nu concluderen dat er geen zuilende vakken meer zijn in de politieke speeltuin? Nee dat niet. De vakjes blijven, (bij gebrek aan beter), wellicht nog nuttig om een richting globaal aan te kunnen geven. Bij politieke partijen is dat uiteraard iets gemakkelijker dan bij individuen zoals u en ik.

Probeert u het zelf eens uit. Reflecteer en vergelijk uw denkveld aan het vastgelegde denkveld van de partijen. Bent u links of rechts? Bent u een socialist of juist niet? Zit u in het midden van het spectrum of hangt u over naar het liberalisme? Ik hou het voor mezelf bij: 'rechtser dan links'.

Volgende keer: de Doodstraf

Een bijdrage aan Erick's log door Roland.

En hier slaan we rechts af.. (1)

2007-03-24T16:14:00.000+01:00
Omdat de politieke termen 'links' en 'rechts' inherent polariserend zijn en stammen uit de tijd dat Nederland nog gewoon gezellig was, zou ik graag nieuwe begrippen in mijn 'toolbox' willen hebben om de complexe lading beter te kunnen dekken. Helaas kan ik ze nergens vinden. 'Conservatief' en 'progressief' schieten eveneens flink tekort daar zij het politieke denkveld simpelweg verdelen in twee statische kampen. Onze wereld is (gelukkig) veel te ingewikkeld geworden om in kaart te kunnen worden gebracht door oermodellen uit de tijd van Bromsnor. Zoals ik al eerder schreef, eindigt men in een polariserend mijnenveld, bij een poging het politieke denkveld door een verouderde mal van verzuiling te drukken. Begrippen als 'links' en 'rechts' zijn hopeloos verouderd maar blijven natuurlijk wel nuttig bij het halen van het rijbewijs.
Om te illustreren hoe 'links', 'rechts', 'progressief', 'conservatief', 'socialistisch', en 'kapitalistisch' volledig door elkaar kunnen lopen, heb ik de standpunten van veel politieke partijen in kaart gebracht. De standpunten, (het politieke denkveld), van de politieke partijen zijn wanneer ze op het oude 3-eenheid spectrum gelegd worden, bijna nergens volledig consistent en compatibel. Als ik tevens mijn eigen opvattingen ernaast houd, wordt het helemaal een interessante mengeling van kleuren.

Moeten we nu concluderen dat er geen zuilende vakken meer zijn in de politieke speeltuin? Nee dat niet. De vakjes blijven, (bij gebrek aan beter), wellicht nog nuttig om een richting globaal aan te kunnen geven. Bij politieke partijen is dat uiteraard iets gemakkelijker dan bij individuen zoals u en ik.

Probeert u het zelf eens uit. Reflecteer en vergelijk uw denkveld aan het vastgelegde denkveld van de partijen. Bent u links of rechts? Bent u een socialist of juist niet? Zit u in het midden van het spectrum of hangt u over naar het liberalisme?
Ik hou het voor mezelf bij: 'rechtser dan links'.

(Probeer dat maar niet uit in ons drukke verkeer... )

De standpunten deel 1.

_____________________________________________
ABORTUS

CDA:
Als er sprake is van een noodsituatie bij de vrouw en als de wens van de vrouw weloverwogen en vrijwillig is. Abortus mag niet als een alternatief voor anticonceptie beschouwd worden.

ChristenUnie:
Abortus kan slechts gerechtvaardigd zijn als het leven van de moeder wordt bedreigd.

D66
Zo hoog mogelijk zelfbeschikkingsrecht van de vrouw.

GroenLinks:
Zo hoog mogelijk zelfbeschikkingsrecht van de vrouw.

PvdA:
Geen standpunt op website. (?)

PVV:
Geen standpunt op website. (?)

SP:
Als er sprake is van een noodsituatie bij de vrouw en als de wens van de vrouw weloverwogen en vrijwillig is.

VVD:
Als er sprake is van een noodsituatie bij de vrouw en als de wens van de vrouw weloverwogen en vrijwillig is. Abortus mag niet als een alternatief voor anticonceptie beschouwd worden.

Roland:
Idem als VVD en CDA (huidige wetgeving), maar met strengere beperking op maximale leeftijd foetus.
(Nu 5,5 maanden - terug naar 4 maanden)
'MorningAfter'-pil ook onder de 5 dagen bedenktijd plaatsen, vind ik net als GroenLinks en D66 overbodig.
Dit hoort thuis onder het zelfbeschikkingsrecht van de vrouw.
_____________________________________________

Ben ik nu rechts of links?
U mag het zeggen.

Volgende keer: Afghanistan

Door Roland
-----------------------
rechtser dan links...

Het demografische Pandora

2007-03-20T19:20:00.000+01:00
Wij Nederlanders hebben de wedergeboorte van de vrije welvaartsstaat cadeau gekregen van de Amerikanen. Op eigen kracht waren we in Europa niet in staat om onze democratieën te beschermen en te handhaven. De dictatuur van Hitler was het natuurlijke en logische gevolg van de slappe en apathische politiek der Europese salonleiders. Pappen en nat houden was toen al het favoriete bestuurlijke gereedschap. Het weerzinwekkende gevolg van deze politieke wandaad hoef ik hier niet uit te leggen.

Als ik nu een lijn doortrek naar deze tijd dan lijkt het wel of een democratie enkel levensvatbaar is als het volk er zelf voor gestreden heeft. Als de ultieme vorm van beschaving in de schoot geworpen wordt zal dat vroeg of laat tot verval leiden. Wij Nederlanders hebben onze wereld als te vanzelfsprekend gezien. Een natuurelement waar je vanaf de geboorte tot het graf op een magische wijze recht op hebt. Het met man en macht beschermen van deze kostbare, maar o zo kwetsbare parel, is niet iets wat zich in onze botte polderkop door overerving heeft kunnen nestelen. De verwende Nederlander houdt zich veel liever bezig met ego strelende activiteiten als de cultivering van geperverteerde tolerantie. Het onderhoud aan het moedersysteem, dat als solide basis deze experimenten überhaupt mogelijk maakt, wordt collectief genegeerd. De schaarse dappere bewakers van ons erfgoed worden verketterd, verbannen, zelfs vermoord. De Nederlandse tolerantie blijkt slechts een exportproduct.

Onze beschaving zal onvermijdelijk overgenomen worden door andere beschavingen wanneer we te druk bezig blijven met deze narcistische verheerlijking van het 'niks zijn'. We plegen collectief zelfmoord wanneer we het demografische deksel van de doos van Pandora achteloos wegwerpen. Door in vrijheid te spelen met vrijheid, verliest men vrijheid. De kwetsbare waarde van de democratie wordt door ons niet aangevoeld. De tachtigjarige oorlog is te ver weg voor een overgeërfd 'Jungeaans' bewustzijn van zelfbescherming. Ons historisch geluk keert zich nu uiteindelijk tegen ons.

De bevrijding door de Amerikanen heeft een onafwendbaar noodlot slechts uitgesteld met een kleine eeuw. Had de vreselijke bezetting door de Duitsers dan toch iets langer moeten duren?

Door Roland
----------------------
rechtser dan links...

Not amused

2007-03-19T18:21:00.000+01:00

De economie van het verdriet werd de afgelopen week geforceerd tot lachen gedwongen. Op gratie van o.a. Geert Mak baadde die dit jaar in het licht van Erasmus' Moriae encomium, sive Stultitiae laus. Wat viel het tegen! Nergens een charmante grap richting het militante moslimgespuis. Nee, hooguit wat geciviliseerd geneuzel dat herinnerde aan de zwakste ogenblikken van Andre van Duin. So what's the use?
In een poging om toch nog wat lachspieren in beweging te krijgen, belde ik op de radio stichting El Tawheed. De kranten, toch al niet vies van een beetje links censuur, meldden dat "een Amsterdamse" de plaatsing van het beeld ter nagedachtenis aan van Gogh trachtte te voorkomen. Reden genoeg dus. Uit de mond van uw deejay du jour kreeg de dienstdoende imam de vraag voor de kiezen of het kunstwerk eventueel bij hem voor de deur geplaatst kon worden. Hij was not amused. Gelukkig voor hem stond hij niet alleen. Enige ogenblikken later werd dit enfant terrible op de vingers getikt door een ziedende politicus.
Ik begrijp het wel, voor je het weet zouden onze anti discriminatie comite’s, of een stel PVDA'ers geschokt kunnen reageren op deze respectloze manier van omgang met de moslim-minderheden in Nederland. In mijn geestesoog zie ik ze reeds zinspelen op actievere toepassing van het Wetboek van Strafrecht op dit soort haatzaaiende literatoren als dat opgeschoten rotjoch van een Overveen, het treurigste wat er de afgelopen jaren uit de riolen van de Nederliteratuur is boven komen drijven.
Even later beslite de rechter in het licht van de vrijheid.
Zo kon iedereen alsnog opgelucht ademhalen. De "lof der zotheid"? was toch al met listige, laffe pijlen doorboord en afgevoerd.

The bold and...

2007-03-11T20:13:00.000+01:00

Voor mij belichaamt ze het symbool van deze tijd; tragisch, inhoudsloos, nymfomanisch, masochistisch en verdoofd door dope en lust. Haar 'zogenaamde' normen en waarden zijn verwerpelijk als die van een soldaat in een oorlog. Britney Spears: speelbal van een fascistische mediamachine. Sinead O'Conner had tenminste nog stijl. Toch voel je medelijden.

Het oergevoel van Henk Hofstede (Nits)

2007-03-11T18:58:00.001+01:00

Nits zijn terug van weggeweest. Ze vierden hun 30-jarig jubileum, keerden terug bij hun vertrouwde platenmaatschappij Sony Records, namen twee nieuwe cd’s op, en beëindigden onlangs hun prachtige “Les Nuits” - tournee in het Amsterdamse Paradiso. Een gesprek met de inmiddels 55 - jarige zanger van de band; Henk Hofstede. Over de moord op Theo van Gogh, reizen, Nescio, en vervulde verlangens.

door Erick Overveen

De Nits bestaan inmiddels meer dan dertig jaar. Jouw leven moet een jongensboek zijn.

Als ik met andere mensen over praat, kom ik er achter dat ze een romantischer beeld van mijn leven hebben dan ik. Het reizen, onderweg zijn, het verblijven in hotels, taxi’s, het toeren kortom, oefent blijkbaar een magische aantrekkingskracht op hen uit. Maar voor mij is het doodgewoon. Zo gauw je ergens middenin zit is het lastig om dat in het juiste perspectief te zien. Maar ik vind bovenal dat wij, de mensen die in Nits gezeten hebben, een redelijk normaal leven hebben geleid. We belichamen helemaal niet het cliché van de bohémien, van de zanger die aan de rand van de samenleving geraakt is, zo iemand als Herman Brood, die pas echt een heftig leven heeft geleid.

De samenstelling van de Nits heeft in de loop der tijd nogal wat bezettingswijzigingen doorgemaakt. Hoe moeilijk is het om een band meer dan drie decennia bij elkaar te houden?

Ik denk dat het altijd erg moeilijk is. Je hebt nou eenmaal met verschillende karakters te maken, om nog maar te zwijgen over de invloeden van buitenaf; de frustraties, de onverwachte ontwikkelingen. Ik weet nu ook dat het er niet makkelijker op wordt als een band succes heeft. Succes vergt het uiterste van je; het reizen, de interviews, de signeersessies zijn niet bepaald efficiënt. Er zijn heel veel verloren uren. Hoe intensiever het succes des te lastiger het wordt om in balans te blijven. Tegelijkertijd was het voor mij ook een soort verslaving. Soms reek die erg ver. Tijdens de Urk - tour ben ik mezelf volledig kwijtgeraakt omdat ik geen dag vrij heb gehad.

Jullie laatste hitfeit is het nummer “Soap Bubble Box” uit de herfst van 1992. Sindsdien is het commerciële succes – wat Nederland betreft - afgenomen. Heb je het gevoel dat jullie piek inmiddels achter jullie ligt ?

Commercieel gezien wel. Artistiek gezien zijn we juist op een hoger niveau terecht gekomen. Niet in de laatste plaats vanwege de inbreng van de vele jonge, Nederlandse jazz muzikanten waarmee we graag werken. Die nemen je mee naar plaatsen waar je nog nooit geweest bent. Daardoor is “Les Nuits” zo experimenteel geworden. Maar vanuit een commercieel oogpunt gezien ben ik genoodzaakt je vraag met ‘ja’ te beantwoorden. En da’s begrijpelijk. De muziekindustrie is in de afgelopen 15 jaar dramatisch verhardt, en vergroot. Het persoonlijke element is eruit gedreven. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de radio.

Je doelt op de formats?

Precies. Vroeger werd de muziek bepaald door degene die het programma presenteerde. Nu hebben de marketingstrategen die rol overgenomen. Dat heeft niks meer met liefde voor muziek te maken. Het oergevoel van de popmuziek zoals dat in de jaren 50 ontstond vind je tegenwoordig alleen nog terug in de alternatieve scène. Bij mensen voor wie muziek een primaire levensbehoefte is, die laten zich niet zomaar afdanken met een marketing formule.

Veel muzikanten lijken de handdoek in de ring te hebben gegooid.

Volgens mij is dat niet zo. In de underground scène van Amsterdam zie ik bandjes steeds interessanter worden. Daar tref je een compleet andere sfeer aan dan bij de het vreselijke Idols – sterrendom. Daar spat het plezier nog vanaf. En de nieuwsgierigheid, en de ondernemingslust, de fantasie. Da’s pure romantiek.

Zoals jullie zelf ook begonnen zijn?

Zoals het zou moeten zijn. Of je nou de dirigent van het Boston Symphony Orchestra bent, radiodeejay of muzikant; je moet je altijd laten drijven door passie. Anders betekent het niks.
Volgens mij leent deze tijd zich bij uitstek voor nieuwe impulsen. Juist als er veel onvrede heerst, kunnen daar mooie dingen uit ontstaan. Daarom geloof ik dat er vooral spannende, controversiële omwentelingen plaatsvinden binnen de experimentele muziekscène. Een muziekmagiër als Björk heeft meer met rebellie te maken dan iemand als Eminem, die zich binnen de pop en rapkringen een geaccepteerde politieke uitspraak laat ontvallen. Dan lijkt het geëngageerd terwijl het in feite slechts een marketing - strategie is.

Over engagement gesproken. Op jullie nieuwste cd ‘Les Nuits’ heb je de moord op filmmaker, interviewer Theo van Gogh trachten te duiden.

De moord op van Gogh heeft me persoonlijk enorm aangegrepen. Niet in de laatste plaats omdat het in alle opzichten dichtbij kwam. Ik bedoel, ik loop daar nota bene elke dag boodschappen te doen. Bovendien was het in mijn optiek een regelrechte aanslag op de kunst, op de basisfundamenten van onze samenleving. Dat iemand vermoord wordt om zijn opvattingen, zijn ideeën. Dat was in Nederland, mits we Fortuyn niet meerekenen, al heel lang niet meer gebeurd. Daar wilde ik over schrijven en dat is uiteindelijk een drieluik geworden. Het ene is profetisch. Een visioen. Het andere is geschreven vanuit het oogpunt van het slachtoffer, terwijl het derde soort Amsterdams “Penny Lane” is geworden. Het kijken naar de straat zoals Mc.Cartney dat met the Barbershop gedaan heeft. De wasserette, de pizzeria, die sleutelmaker in de Linneusstraat, hebben een belangrijke rol gespeeld in de verslaggeving van die dag. Veel mensen hebben het gezien. De moord op van Gogh markeert ook een ommekeer op het album dat naar het einde toe donkerder wordt terwijl het in het begin is nog vergeven is van optimisme en hoop.

Is dat waar het nummer “The Eiffel Tower” aan refereert?

Ja. Maar de achterliggende gedachte reikt verder. Mijn jongste dochter koesterde de wens om een keer naar de top van de Eiffeltoren te gaan, en tijdens haar krokusvakantie hebben we haar wens in vervulling laten gaan. Dat zijn van die momenten die je moet ondernemen in je leven. Zo hebben we bijvoorbeeld ook al eens de Abbey Road Studio’s van The Beatles bezocht. Vlak ervoor was er iemand van de Eiffel toren gesprongen met een parachute. Maar zijn poging was mislukt. Daar hebben we bovenop ook over gesproken; hoe je zoiets in Godsnaam kan doen. En toen dacht ik eraan hoe je je zou voelen als dat wel zou lukken. Waar je dan terecht zou komen. Op dat moment viel de avond over Parijs en was het alsof het licht de stad bevroor. Alsof alles stilstond. Als je daar bovenop staat, is de snelheid van de stad verdwenen. Dat is de stemming die ik in dat nummer probeerde vast te leggen.

Kun je uitleggen hoe zo’n nummer muzikaal gezien tot stand komt ?

Muzikaal gezien is het een vreemd proces. Heel intuïtief, Meestal is er een idee, zoals in het geval van “The Eiffel Tower”, flarden tekst. Vervolgens nemen we alles op op twee sporen, en spelen we soms sessies van halve dagen. Daar gaan we dan naar luisteren. Meestal gooien we een hoop eruit, zo’n tachtig procent, en tot slot werken we de rest helemaal uit. Wat betreft ‘Les Nuits’ hadden we vrij snel consensus bereikt. De spanning van de experimentele outtakes wilden we per se bewaren. Alleen de strijkers hebben we er later aan toegevoegd.

Je hebt het over strijkers, maar ook jullie vroegere repertoire kende een mengeling van pop en licht klassiek. Waar komt die liefde voor klassieke muziek bij jou vandaan?

Als je zo intensief naar popmuziek luistert zoals wij, denk ik dat je binnen een jaar of tien uitgeluisterd bent. Als je dat heel intens doet, slijt het. Op een gegeven moment raakt het je niet meer. Of in het beste geval minder. Het enige wat er nog in zit, is het vleugje nostalgie. Er gebeuren zoveel dingen in je leven, je krijgt relaties, misschien kinderen. Dat zijn allemaal nieuwe ontwikkelingen. Die hebben een nieuwe soundtrack nodig. Tegenwoordig zoek ik voornamelijk binnen film- en klassieke muziek een manier om die emotie te vertalen. Daar vind ik mezelf in terug.

Filmmuziek?

Ik kan nogal warm lopen voor een componist als Nina Rota. Zijn muziek bij de film Cassanova vind ik een van de mooiste soundtracks aller tijden. Ook hou ik erg van Bernard Hermann, die prachtige dingen heeft gemaakt voor Hitchcock en Scorsese. Maar wat de klassieke muziek betreft, ben ik aan het eind van de jaren 60 vooral onder de indruk geraakt van Bach. 'Erkenne mich, mein Hüter' : dat koraal uit de Mattheüspassie van hem ken ik nog altijd tot in de details. Dat was een openbaring voor me. Via Bach ben ik bij de strijkkwartetten van Schubert geraakt. Niet voor niets hebben we op het album “A Normal Sunday” onder de naam “Ho Orchestra” met de Zwitserse componist Simon Ho, en de Finse folkgroep Värttinä samengewerkt.

Värttinä is met name in hun thuisland erg populair. Hoe ben je eigenlijk met hen in contact gekomen?

Värttinä is op ons pad gekomen tijdens de vele tournee’s door Finland. Hun inbreng heeft onze muziek een bijna exotische dimensie bezorgd. Voor buitenstaanders lijkt Finland een raar land. Maar voor ons is het een bron van inspiratie – altijd al geweest. Die donkere, melancholieke sfeer van dat land heeft me altijd bezield. Helsinki is een bijna Russische stad. Op een peperdure nachtclub na valt daar niks te beleven. Daar is het nummer Soulman op gebaseerd. Dat verhaalt over mijn ontmoeting met een radiodeejay van een station in Helsinki. Zeppo genaamd. Hij was de eerste die mij in Finland interviewde, en foto’s van ons maakte. Voor de Finse TV heeft hij een prachtige film over Leonard Cohen gemaakt. We doen nog steeds projecten samen. Dat helpt ook wel hoe je relatie met zo’n land zich ontwikkelt.

Finland, Duitsland. Jullie zijn zo’n beetje de hele wereld rondgereisd. Net als in jouw ‘echte’ leven lijkt de thematiek van het ‘reizen’ als een rode draad door jullie reportoire te zijn verweven. “Nescio”, “Cars en Cars”, “Adieu Sweet Bahnhof” – Zie ik dat goed?

Ja. Daar is tevens de meeste tijd in gaan zitten. In dat opzicht hebben vooral treinen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Ik zal je een voorbeeld geven: als we aanstaande woensdag naar Parijs vertrekken voor een concert nemen we de trein in plaats van het vliegtuig. Het tijdsverlies ten spijt. Dat hoort gewoon bij ons. Voordat ik The Nits oprichtte, reisde ik zelf ook altijd per trein naar die kunststad bij uitstek.

“Adieu Sweet Bahnhof” ?

Inderdaad. Maar “Adieu Sweet Bahnhof” is ook de liefde voor een prachtig, karakteristiek, Frans hotel waar ik altijd logeerde. Hotel d’Angleterre; vervallen maar ontzettend mooi, ontzettend levendig. Tot afgrijnzen van onze Franse platenmaatschappij is het later ook de vaste plek van de band geworden. Die vonden het verschrikkelijk dat 1 van hun bands hun intrek in zo’n armoedig optrekje vond. Maar wij hielden vast aan hotel d’Angleterre. Dat doen we trouwens nog steeds.

Als je jullie nummers beluistert is het net alsof je een roman openslaat. De teksten zijn enorm poëtisch, de sfeer is naargeestig, spooky, en bezwangerd van melancholie. Bovenal is het erg beschouwend.

Goede nummers zijn wat mij betreft altijd korte verhalen waar alle disciplines doorheen sluipen; essays, documentaire, literatuur, film. Wat dat betreft is “Nescio” de ultieme song. De inspiratie komt van dichtbij. Ik bedoel, je hoeft hier maar uit het raam te kijken. Aan de overkant staat een beeld van de Titaantjes uit zijn roman de Uitvreter (?). Eerst stonden ze aan de andere kant van het Oosterpark. Maar daar werden ze gestolen. Op de een of andere manier worden beroemde beelden altijd gestolen. Toen ik twee jaar geleden hierheen verhuisde, stonden ze opeens voor mijn neus. Wonderbaarlijk was dat. De verhalen van Nescio horen bij deze buurt, bij dit park. “Nescio” is ontstaan vanuit het verlangen om het slot van het boek, “de Uitvreter”, te veranderen. Die zelfmoord! Afschuwelijk vond ik dat. In ons nummer laat ik de protagonist dan ook in leven blijven. Nadat hij van de brug is gesprongen, zwemt hij door naar Italie. Daar belt hij Nescio om te zeggen dat hij in het Paradijs is aangekomen. Zijn “Questo Paradiso”, en vertelt hem dat hij daar woont met een mooie gravin en er een prachtig leven heeft. Het is een fantasie.

Beschouw je "Nescio" ook als een hoogtepunt binnen jullie oeuvre?

Het album “Kilo” vormde destijds een tussentijdse piek. Niet in de laatste plaats omdat Nescio voor de doorbraak naar het Nederlandse en Belgische publiek zorgde en ons een Edison opleverde. Maar internationaal gezien had het “Adieu Sweet Bahnhoff” moeten worden. Ondanks de inbreng van Jaap Eggermont gebeurde dat echter niet. Het grote succes kwam pas een poos later dankzij “In the dutch mountains”. Toen we de plaat opnamen zag niemand er wat in. Maar vanaf het moment dat hij af was, wist ik dat het een heel belangrijk nummer in onze carriere zou worden. In die zin vormt “Urk” (liveplaat 1989 E.O.) het absolute hoogtepunt. Dat is een soort statement geworden waarin alles samenkomt. Maar zoals ik reeds aangaf zou ik nooit meer een hit als “In the duch mountains” willen hebben, omdat ik weet wat de vergaande gevolgen ervan zijn. Succes is een uitputtingsslag. Tegenwoordig gaat mijn voorkeur uit naar anonimiteit en artistieke verdieping. Dat is wat onze aanhangers van ons kunnen verwachten.

Dit interview werd opgenomen in de woning van Henk Hofstede, op maandag 20 januari 2006

Verdediging

2007-03-03T21:28:00.001+01:00

Rob Stenders liet zich onlangs ontvallen dat zijn 'ondergang' bij Kink Fm in een stroomversnelling raakte op het moment dat hij een plaat van Abba draaide. Een wonderlijke zet, ingegeven door een nog wonderlijkere uitspraak van Johnny Rotten. Die had in op de BBC beweerd dat Abba 1 van de belangrijkste bands van de jaren 70 moesten heten. Rotten of niet, het algehele credo - van zowel de Kink aanhangers, als de crew luidde: "not done" Een band als Abba op een alternatieve zender als Kink da's vloeken in de kerk. Etiketjes zijn er om weggegooid te worden.

Vorige week had ik het gevoel dat ik om een soortgelijke reden de barricades op moest toen ik op Virgin Radio als gastdeejay twee tracks van het album The Invinsible Touch mocht draaien (en aan- en afkondigen) De Britten schreeuwden moord en brand. 'Duke' was toegestaan, of het vroegere, experimentele werk met Gabriel voor hun part, maar toch niet die 'coca cola plaat' uit '86. Wat meende ik me wel?
Waarom die jaren tachtig in het verdomhoekje van de (zogeheten) muziekcritici zitten is mij sowieso een raadsel geweest. Met gevoel voor ironie citeerde ik het commentaar van Brett Easton Ellis' psychopaat Patrick Bateman uit American Psycho voor. Tijdens een van de eerste hoofdstukken prijst hij de plaat de hemelen in met de woorden: "een verheven meditatie over het immateriele, verdiept met de betekenis van hun vorige albums." Bateman durfde Genesis te waarderen als band in zijn geheel. Legde "Robbery Assault" en "Battery" naast "We can't dance" "Fading Lights" en "I know what I like" en bezag het vanuit het perspectief van de bijbehorende tijdsgeest. In mijn visie groeiden de heren simpelweg mee met hun tijd en ervaringen en vonden ze in Invisible Touch het juiste evenwicht. Met "The Last Domino" als tussentijds hoogtepunt. Wat Tony Banks bezielde toen dit epos aan zijn brein ontsproot mag een wonder blijven, maar het is een van die adembenemende momenten uit de jaren 80. Zelden is liefdesverdriet persoonlijker, dramatischer en claustrofobischer bezongen en verklankt als hier. Dat vertelde ik daar dus ook voor die Virgin microfoon. Staan voor je zaak heet dat.

Binnenkort volgt er een nieuwe Genesis - tournee. Getuige het feit dat de nadruk zal liggen op hun eighties reportoire kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ook de heren zelf deze periode als hun artistiek hoogtepunt beschouwen. Helaas zijn ze daar bij Virgin nog niet achter.

A - Islamitisch pamplet met Flaubert - motief

2007-01-23T14:21:00.000+01:00

Sommige romans grijpen je bij de strot en laten je niet meer los.

Schrijfster Claire Polders attendeerde mij per mail op 'Gefascineerd door het ergste' een boek van het Franse wonderkind Florian Zeller. Niets bleek nog hetzelfde te zijn.

LEES hier waarom!

Aan actualiteitswaarde heeft het in elk geval niets ingeboet.

"Gewoon Anders" a.s. woensdag

2007-01-14T14:50:00.000+01:00
A.s. praat ik in 'Gewoon Anders' o.a. met schrijver, dichter, uitgever en levenskunstenaar Guus Bauer over zijn nieuwe boeken "De Letterdief" (gedonder met dienders) en zijn popverslag "The SKA is the limit", waarin hij zijn memoires uit het Engeland van Thatcher, Madness en UB 40 boekstaafde. Verder een interview met uitgeverij Ad Donker over het boek 'Frankrijk, land van herinnering' door Henry Miller.

u i t z e n d i n g (en)

Woensdag 10 - 13 uur Zuid FM 105.8 FM (omgeving Maastricht, Beek, Geleen, Lanaken) of via de internetstream.

en a.s. zondag 14 - 15 uur op Maasland Radio (omgeving Venlo - Nijmegen) of via de internetstream.

Ik citeer:

2007-01-12T07:05:00.000+01:00

'De tijd van dralen, halve maatregelen, sussende woorden, lapmiddelen en uitstel komt ten einde. Wij gaan nu het tijdperk binnen van de gevolgen daarvan.'

Winston Churchill, 1936

Middels deze uitspraak waarschuwde Churchill het Britse volk destijds voor het dreigende onweer van het nazisme. De meesten weigerden hem te geloven. Anno 2007 staan we voor een nog grotere storm. Het noodweer dat Islam heet. De paralellen zijn schrijdend: de lucht aan de horizon begint reeds gevaarlijk te verkleuren, toch halen we onze schouders ervoor op.

Zie ook: Daniela Santanchè

Briefgeheimen?

2007-01-08T11:47:00.000+01:00

Een kaart waar je stil van wordt. Ik tenminste wel. En wees eerlijk, dat heb je toch niet gauw met een kaart. Maar wie hem geschreven heeft, zal een raadsel blijven.

Het is slechts een blauwdrukje van het nieuwe project BRIEFGEHEIMEN van Nieuw Amsterdam. Een initiatief waarover ik erg enthousiast ben. Via de website roept de uitgeverij iedereen op om zijn/haar geheim(en) middels een zelfgefabriceerde ansichtkaart te openbaren. Het resultaat laat je soms verward achter, dan weer ontroerd, en andere keren in shock en awe. Niets is taboe: onmogelijke liefdes, suïcidale intenties, buitenechtelijke afgunst, of gewone alledaagse geheimpjes waarover je je tegenover niemand durft te reppen.

Meer weten? Surf naar de website of luister aanstaande woensdag tussen 10 en 13 uur naar Zuid FM als ik VPRO presentator Wim Brands erover interview.

Ontkroond

2007-01-05T04:34:00.000+01:00
Nostalgie is de dood, maar soms ben je bereid om die dood een goedgezinde hand toe te reiken. Wie van jullie wil zich niet herinneren hoe Wolfman Jack de soundtrack voor soulminnend Nederland opende?

“In the evening when the sun goes doen, when there is no one else around...etc, etc..."

Die Soulshow "ruled" ! Tijdens de swingendste koopavond van de week hoorde je ‘m overal: vanuit alle huizen, vanuit alle winkels, want de soulshow was een drug, een trip, een manier van leven. Duizenden cassetterecorders snorden mee om het spektakel vast te leggen; de Bond van D-d-doorstarters, de Disco Action top 20, en vooral de muziek, die opzwepende muziek. Dat was het voltage. Maat de aanvoerder. De spil waar het begon. Via zijn verlokkelijke flava's, pakkende one liners en superstrakke vormgeving hield hij je constant in zijn greep.

Maar dat alles veranderde toen the Boogie Man zonodig een commerciële switch naar Radio 10 Gold besloot te maken. Op 31 maart 1988 viel het doek voor de authentieke Tros Soulshow. Sindsdien is het niet meer hetzelfde geweest. Ondanks het feit dat ik altijd met het programma ben mee blijven reizen, wist het mijn aandacht steeds minder lang vast te houden. Toen de show eind 2003 zijn wederopstanding beleefde via radio Veronica, en ik er nota bene zelf een bescheiden rol in mocht vertolken als webdesigner/ co – producer zijnde, was het programma nog maar een schim van wat het ooit geweest was. Good old Ferry bleek allang niet meer zo intensief bovenop de muziek te zitten als toen, negeerde nieuwe stromingen en baadde in een soort van gelatenheid. De Soulshow was voor mij een herhalingsoefening geworden.

Dat hebben de jongens achter het internetstation danceclassic.com beter begrepen. Hun cyber(te)huis voor soul, R&B, dance classics, en Urban begint pas waar stations als Juice FM, en FunX ophouden. Legendes als Al B. Sure of Stone passeren daar net zo frequent de revue als een niemendalletje als CC Peniston of de Mary J. Blige (foto) van nu. Hun virtuele vluchtheuvel zindert van extase. Zo kan het dus ook, sterker nog: zo zou het moeten. Dat daar een laatste redmiddel als internet voor nodig is, is onbegrijpelijk.

Ferry is de absolute bisschop van de soul, ere wie ere toekomt, maar wordt het niet eens tijd dat hij zijn mijter aan een frissere, hongerige generatie afstaat?

E.O.

De Soulshow website http://www.soulshow-digitaal.nl/
DANCE CLASSIC.COM

De Verlokkelijke 2006

2007-01-02T15:53:00.000+01:00

Beter veel te laat dan nooit: 'de verlokkelijke 21' , mijn persoonlijke favorieten van het afgelopen jaar. Ik hoor je denken: "verlokkelijke 21" ? Kijk, ik snap ook wel dat ik daar de originaliteitsprijs niet mee win, maar het gaat om het idee, het kadertje. En voor je begint te mailen: het is inderdaad afgeleid van Stenders 'Verleidelijke 14' en de klassieke 'Verrukkelijke 15' van de Vara.
1 Badley Drawn Boy - Nothings going to change your mind
Ik vind het mooi wat Martijn Soetens over deze plaat schrijft: "Nothing's gonna change your mind" is met zijn tempowisselingen en onvoorspelbare breaks een soort 'Bohemian rhapsody' van 2006.". De associaties met Queen en Steely Dan dringen zich op, inderdaad. Tevens herinnert het me ook aan "Victims" van The Culture Club. "Nothing's gonna change your mind" is een waanzinnig mooie plaat die je verstand te boven gaat. (video update volgt later/ check)
2 Razorlight - In the morning
Grootheidswaan of visie? Johnny Borell haalde zich het hoongelach van de halve wereld op zijn hals toen hij zichzelf een betere songwriter noemde als Bob Dylan. Totdat hun muziek massaal omarmd werd als 'de sensatie van het jaar' Als Borell zingt is het bijna alsof ie rapt, zo krachtig, zo innemend. Beter dan Franz Ferdinand, krachtiger dan The Artic Monkey's, interessanter dan The Kooks. Ik geloofde ook niet dat het mogelijk is, maar het is zo.

3 CSS - Let's make love (and listen to death from above)
Is het mijn fetisjisme voor mooie Chinese meisjes ? Hun flair, hun lef ? Of het hypermelodieuze, hoge technoïde gehalte ? Wat het ook is: reeds 6799 listeners op Last.fm omarmden het liedje met duizend armen, en ik word vanavond nummer 6800. Superplaat!

4 Deus - Nothing really matters
5 Jeugd van tegenwoordig - Voor jou

6 Captain - Glorious
7 James Morisson - Brand new day
8 Gnarls barkley - Smiling faces
9 Busta Ryhmes - I love my bitch
10 The Feeling - Feel my little world

11 Belle & Sebastian - Funny little frog
12 Pete Philly & Perquisite & Senna - Mellow
13 Ozark Henry - Weekenders
14 Orson - No Tomorow
15 Peter Bjorn & Victoria - Young folks
16 The Raconteurs - Steady as she goes
17 Ed Harcourt - Visit from the dead dog
18 Franz Ferdinand - The fallen
19 Jamie Lidell - Multiply
20 Robbie Williams - Lovelite
21 Spinvis - Dagen van gras, dagen van stro
De lijst is tot stand gekomen door urenlang te luisteren naar MTV, Kink FM, VPRO's 3 voor 12, Future Music Charts, de Free 40, en Stenders' KX Radio. maar ook door de programma's en virtuele lijstjes van radio/deejaycollega's zoals Musicfreak, Tante Neel, Freaky Freek, en Ton van Hoof te volgen. Ze maken deel uit van een soort 'underground circuit' en zullen geen van allen op een Hitradio terecht komen of à la Evers met Jantje Smit in bed belanden , en dat moet maar zo blijven. Het zijn namelijk echte muziekliefhebbers, waarvan akte!

KXRadio Lijstenparade 1994

2007-01-01T19:25:00.000+01:00
Wat betreft de muziek krijgen we in 1994 de tien plagen van Egypte over ons heen; de Eurorave is booming, jungle domineert, en her en der duiken de eerste Thunderdome party’s op; agressieve happy-harcore vibes terroriseren de hitlijsten en daarmee het radiolandschap dat– met radio 538 voorop - tot een rimpelloze poel van eentonigheid verwordt. De ware muziekliefhebber is genoodzaakt zijn heil te zoeken in alternatievere muziekreservoirs die wel nog veel moois bieden. (Smashing Pumpkins, de nadagen van Nirvana, de opkomst van de Britpop, etc… ) Zelf keer ik na anderhalf jaar Amsterdam terug op het oude nest (CRM Radio in België) waar ik elke ochtend een freakprogramma presenteer dat tot mijn eigen verbazing uitgroeit tot een prima beluisterd programma. Persoonlijk hoogtepunt dat jaar is een concert van Rowwen Hèze, waarvoor ik samen met Ischa Meijer ben uitgenodigd.

50 punten plaat: Jamiroquai - Space Cowboy

Bij het verschijnen van het album “The Return of the Space Cowboy” waren de muziekcritici niet te vermurwen: de schijf werd afgeserveerd als “een slecht geproduceerde herhalingsoefening”, tot aan “een gebrek aan pakkende composities” aan toe. Ik vind het echter juist één van de beste, experimentele albums ooit gemaakt. De highlights volgen elkaar in TGV tempo op: luister maar eens naar “Scam”, “Stillness in time”, en/ of “Mr Moon” om te begrijpen wat ik bedoel. Het titelnummer verscheen destijds in twee verschillende versies, de album play off en de single edit. Met name die laatste klinkt ongewoon intens. Kay's verklaring: ‘we were simply as stoned as hell.’

30 punten platen:

Crystal Waters - Storyteller

In gedachten hoor ik het hoongelach van mijn collega’s reeds door mijn hoofd echoën, maar het is waar: het titelnummer van haar tweede album blijft een onwaarschijnlijke schoonheid. Met dank aan The Art of Noise’ “Moments in love”

Blur - Girls and Boys (Pet Shop Boys remix)

Zo op het eerste gehoor lijkt de remix niks met het stuwende Britpop – genre van doen te hebben, maar je vergist je. Dit nummer betekende de doorbraak voor Blur in de lage landen. Deze plaat heb ik werkelijk grijs gedraaid in het clubcircuit destijds.

Dave A. Stewart - Heart of Stone

De song schiet als een soort korte film noir door je geestesoog.

O V E R I G E (N)

Dina Caroll - Perfect Year, Portishead - Sour Times - Jeff Buckley - Grace, FreakPower - Positive K - I got a man, Turn on, Tune in, Cop out, Janet - Any time, any place (R Kelly - remix), Aalyah - At your best (you are love), Brooklyn Funk Essentials - The creator has a masterplan, Incognito - Giving it up, e.v.a.

NB! De KX Radio Lijstenparade eindigt jammerlijk in 1995. De oorzaak zou liggen in Rob's teleurstelling over de muziek na 1994. Wat hier ook van zij: mijn interpretatie van de KX Lijstenparade stopt hier ook. Morgen etaleer ik nog even mijn favorieten van 2006, en vanaf volgende week begin ik op een nieuw radiostation met mijn eigen lijstenparade en tel ik terug van 2006 naar 1960. Tot dan!

KX Radio Lijstenparade 1993

2007-01-01T02:21:00.000+01:00

Gedurende de hoogtijdagen van de grunge en de Nederhouse, draai ik na - en tijdens school overuren op Octaaf FM (Diemen/Amsterdam) Een regionaal station waar het wemelt van de diehards uit de Amsterdamse radiorenaissance (Decibel, Unique, Radio 100, Octaaf) Met succes. Want later dat jaar mag ik de ethergolven bevaren op Radio A'dam. Stenders' rehabilitatie op Radio Veronica (voortaan op zaterdag) brengt het legendarische "Shock Radio" met zich mee. Het blijkt een lichtbaken in de alsmaar aanzwellende duisternis van de moderne popradio. Geïnspireerd door de thriller van Bert Hiddema - Radio Heartbeat genaamd - maak ik eind 1993 de eerste aantekening voor mijn aanstaande poproman. Een jeugdzonde.

50 punten plaat: Jamiroquai - When you're gonna learn

Dit is typisch zo'n plaat waarvan je je nog precies herinnert waar je was, en wat je wilde, toen hij je voor het eerst ter oren kwam. Jay Kay en co dansten zichzelf als moderne sjamanen naar het grote publiek en herinnerden ons aan het beste van Sly Stone, Stevie Wonder en Chaka Kahn. Zowel de naam van de band (ontleend aan de Iroquois indianen) als de titel van het bijbehorende album ("Emergency on planet earth") dekken de lading van de band's intenties: het maatschappelijk engagement druipt ervan af. Ik ben nog altijd fan.

30 punten platen:
Aerosmith - Amazing

Was het de verschijning van Alicia Silverstone of de muziek? De 'Get a Grip' files kenden hun weerga niet. Of het nou "Living on the edge", "Crazy" of "Cryin'" betreft. Ze zijn allemaal even goed, rebels, authentiek en meeslepend - maar door de sexy actrice kreeg het allemaal nog meer aantrekkingskracht. Toch blijft Amazing het beste Aerosmith nummer, vind ik. Alleen al vanwege de tekst, die op het Boedhistische af als een metafoor voor verlossing klinkt.
Björk - Human Behaviour
Ik kende ijskoningin Björk nog van haar participatie met 808 State. Met haar album "Debut"
bracht ze de 1993-dance naar een hoger plan. Niet in de laatste plaats dankzij Nellee Hooper en de hulp van Underworld. In 1994 vormt ze de sterkste troef van het Pinkpop programma. Als alles meezit, mag ik haar volgend jaar interviewen.

Paris - Days of old

Bloedstollend mooie samplelijn en een tergende hunkering naar de onvoltooid verleden tijd. Onweerlegbaar authentiek.

Philadelphia - Neil Young
Met dank aan de gelijknamige soundtrack van de film. Young's medeleven klinkt pijnlijk oprecht.
O V E R I G E (N): Luther Vandross - Little Miracles, Stonecake - Tuesday afternoon, A Tribe Called Quest - Award Tour, Radiohead - Creep,
Thelonious Monster - Body and Soul, Shara Nelson - Down that road, SWV - Weak, e.v.a.

KX Radiolijstenparade 1992

2006-12-29T00:39:00.000+01:00

Dankzij Nirvana en Pearl Jam evolueert de rock'n roll naar nieuwe niveaus en eind 1991 breekt 'the grunge' defintief door in de lage landen. "De plek waar zelfmoord nog legitiem is," zoals David Jonas in 'Maansverduistering' de stroming definieert, houdt me stevig in de ban. De nationale popradio maakt daarentegen minder gunstige ontwikkelingen door. Spookstations als Sky Radio en 10 Gold weten met hun geluidsbehang steeds meer luisteraars te ver/misleiden, Power Fm sneuvelt, en eind 1992 wordt Hitradio 538 opgericht, wat voor de personality radio de doodsteek betekent. Geprikkeld door mijn eigen succes op de regionale radio besluit ik die zomer naar Amsterdam te verhuizen om mijn horizon te verbreden. Je moet, en ik gebruik Montagnes beeld, de spiraaltrap van de toren af durven te dalen tot in het duister van de Pyreneeën, je niet alleen in het licht begeven. Als jij niet bereid bent om je eigen duisternis in te gaan, word je een marionet van jezelf.

50 punten plaat: Manic Street Preachers - Motorcycle Emptiness

The Manics worden sinds jaar en dag omgeven door het mysterie dat Richey James Edwards heet. Begin '95 werd zijn auto gevonden bij een tankstation in de buurt van het Embassy Hotel in Londen. Sindsdien heeft niemand meer iets van hem vernomen. Onder de fans (waaronder ik me destijds zeker schaarde) ontstond een koortsachtige zoektocht waarbij Edwards zich - postuum of niet - tot een soort martelaar ontpopte. Het bezorgt "Motorcycle Emptiness" een wat macabere glans, te meer daar het deels door Edwards geschreven is.
30 punten platen:

Pearl Jam - Black

Het licht psychedelische Black is bijna een moderne operette. Maar waar het is me nooit duidelijk geworden waar de politiek geëngageerd Eddie Vedder over zingt. Is het de dood van zijn vriendin? Haar verraad? Of een beeldspraak die alle logica ontstijgt? De teksten van het nummer zijn waarschijnlijk net zo vaak geïnterpreteerd als de passages van de Bijbel. Zonder definitieve uitkomst, maar dat hoeft ook niet.

R.E.M. - Drive

Het eerste blauwdrukje van het Automatic for the people - album boorde zich meteen in mijn hart. De strijkerarrangementen van John P. Jones (Led Zeppelin) scheppen een zeer intieme, ambient - achtige atmosfeer die volgens mij nooit geëvenaard is. Bovendien beschouw ik het als het ultieme rock'n roll nummer voor elke jonge, dolende ziel: "Hey kid, rock'n roll. Nobody tells you where to go. Baby..."

Gotcha - Mathilda Da Wicked Bitch
Lenny Kravitz meets Living Colour in de polder. Weergaloos nummer!

O V E R I G E (N)

Urban Dance Squad - Routine, Mc 900 Ft. Jesus - While the city sleeps, Sinead O'Conner - Success Has Made A Failure Of Our Home, Natural Life - Strange World, Boys II Men - End of the road, C. Williams - All I see, CC Peniston - Keep on Walkin' - XTC - The disappointed, V. Williams - Better off, etc, etc...

KX Radio Lijstenparade 1991

2006-12-27T04:39:00.000+01:00

1991: mede dankzij Stenders ontwikkel ik mezelf steeds meer naar de obscure kant van de popmuziek; de grunge, de authentieke rock'n roll - en de acid jazz. Diens vertrek bij radio Veronica dat jaar komt voor elke muziekjunk dan ook aan als een mokerslag. Pas als de laatste klanken van 'Stenders en van Inkel' op 31 augustus op Veronica wegsterven, wordt pas duidelijk wat voor onmisbare rol 'de laatste deejay' in ons muzikale landschap gespeeld heeft. Bijna tegelijkertijd verschijnt er aan de horizon een donker spook in de vorm van commerciële format - radio waarvan Radio 10 gold, Sky Radio en Power FM als belangrijkste exponenten gelden. Martijn Krabee's Dancetrax verhoust. Wat eens begon als een zware undergroud stijl, ontwikkelt zich in minder dan een decennium tot een dominante stroming. Nadat de kunstmist van de acid party's, en de new beat feesten is opgetrokken, blijkt er een enorm diverse danscultuur te zijn ontstaan. Maar de metamorfose die de house in Nederland doormaakt - met L.A. Style's "James Brown is dead" voorop, staat me niet aan. Zo had Frankie Knuckles het niet bedoeld. Dankzij David Morales, the KLF, en de Ambient stromingen zijn er echter genoeg alternatieven - Zelf draai ik deze talloze housevarianten elke zaterdag- en zondagavond voor een groot, enthousiast publiek in bardancing Joy. Op 29 april van dat jaar maak ik zelf mijn debuut op de lokale (Belgische) radio. (Maasvallei radio) Het duurt precies drie maanden eer ik eruit vlieg vanwege een - volgens de directie - misplaatste grap over Chinezen. Gelukkig sluit het commerciële hitradiostation C.R.M. me in haar armen. Voortaan zet ik studie en vriendin opzij om gemiddeld zo'n 40 uur per week radio te maken. For the love of music.

50 punten plaat:

50 punten plaat: Massive Attack - Unfinished Sympathy

Blue Lines is van de eerste tot de laatste beat een beleving, een trip. Met Unfinished Sympathy als surrealistisch hoogtepunt. Om het 40 mans sterk orkest te bekostigen, waren Del Naja, Nellee Hooper en Daddy G. Marshall genoodzaakt om hun auto te verkopen, maar het resultaat is dan ook adembenemend. In 1998 riepen HMV, Channel 4, The Guardian and Classic FM Blue Lines uit tot een van de 20 belangrijkste albums ooit gemaakt.

30 punten platen:

Galliano - Nothing Has Changed -

De hogepriester van de acid - jazz piekte dit jaar met het album "In pursuit of the 13th note" en later met het in 1992 verschenen "A joyful noise unto the Creator" Een magische krachtstroom van koele beats, ademloze melodieën, en maatschappelijk geëngageerde teksten. Ik ben zo in de ban van de groep dat ik samen met twee vriendinnen naar een nomadisch lentefeest in Berlijn afreis om een optreden van de band mee te maken.

Banderas - This is your life

Mijn 30 punten platen liggen 'dit jaar' dichtbij elkaar. De achterban van Sommerville's Communards leek op het eerste gezicht op gekloonde Sinead O'Connertjes, maar bleken uiteindelijk een zinderende plaat te maken. "There is no rehersal! No second chance. This is your life!"

Lenny Kravitz - What goes around comes around /
Flowers For Zoë

Gekruisigd tussen intens liefdesverdriet (over Lisa Bonnet uit de Cosby Show) en wereldssucces rees Lenny Krevitz naar de toppen van Parnassus. "What goes around comes around", over de natuurlijke karmische afrekening des levens is als een zwoele lenteavond op Pinkpop, qua sfeer, intensiteit, en melodie. Voor "Flowers For Zoë" schiet de taal van deze onbegrepen schrijver eigenlijk tekort.

Bad Examples - Promises in the dark

Zelf heb ik de Bad Examples altijd beschouwd als de voorlopers van Indie groepjes als bijvoorbeeld Kula Shaker, maar deden hun naam aan door op alle fronten te mislukken. Behalve artistiek gezien. Wat betreft "Promises in the dark" is het vooral die ene zin die het verschil maakt: '"Love can take you to the sun, love can take you to the moon. It's not worth getting you killed." Therapeutische woorden, domweg.
Living Colour - Solace of you
"What the hell happened to avant-garde guitar virtuoso Vernon Reid?" Vragen de fans zich op LAST FM wanhopig af. De aanvoerder van Living Colour lijkt sinds kort van de aardbodem verdwenen te zijn. Deze reggea - achtige vibe stamt uit hun hoogtijdagen. Een wijs epos tussen de sluiers van Adam en Eva en de Zondeval. Van het legendarische "Time's up" album, waar je ook "Love rears it's ugly head" op terugvindt. Met dank aan Mick Jagger.

O V E R I G E (N)

Urban Dance Squad - Fast Lane - Ralph Tresvant - Sensitivity, Guy - Her, Big Dish - Miss America, Vanilla Ice - I love you (originele 7" schaam), KLF - 3 AM eternal, PM dawn - Paperdoll, U2 - The Fly, Gangstarr - Lovesick, Stereo Mc's - Lost in Music, Nomad - Devotion, DelaSoul - Saturdays, etc, etc...

KX Radio Lijstenparade 1990

2006-12-26T06:46:00.000+01:00

Dankzij een breed palet aan invloeden - van the Manschester scene (Stone Roses, Charlatans, Happy mondays, House of Love) tot hiphop (A Tribe Called Quest, Young MC), tot house (Deee Lite!, KLF) ontpopt 1990 zich tot een van de mooiste muzikale jaren aller tijden. Via de sateliet luister ik bijna 24/7 naar HOT 97 New York, en dankzij Stenders en van Inkel denderen Edie Brickell , The Charlatans, Lving Colour en The Pixies mijn leven binnen. En wat voor leven! Wat ik tussen mijn 16de en 19de meemaak, is sterk genoeg voor een kleine novelle. Ik word resident deejay in het (dan nog) bruisende Valkenburg aan de Geul (Bolero, Taverne '88) Ondergrondse clubs waar zowel The Red Hot Chilli Peppers als The KLF als Johnny Gill (swingbeat) de toon zetten, en waar hiphoppers en hardrockers regelmatig met elkaar op de vuist gaan. Ontmoet mijn eerste grote liefde (T.) en maak samen met een stel neo-hippies een lange reis van Parijs, via Wenen naar Berlijn waar ik - dankzij een bevriende deejay - zangeres Miss Kier van Deee - Lite handje mag schudden. Ze is gekleed in een strakke body-suit met psychedelische motieven en zingt (zo vals als een X - Factor afvallige) 'Groove is in the heart'. Het raakt me enorm.

50 punten plaat: DEEE - LITE - Power of love

Wat is er toch geworden van "Barbarella" en co? Ondanks hun vele pogingen (Infinity Within, Dewdrops In the Garden en het rare album Sampladelic Relics & Dancefloor Oddities) zouden ze hun debuut World Clique nooit overtreffen. The second summer of love werd voorzien van the happy vibes van Deee - Lite en dancemuziek was nooit meer hetzelfde. Luister ook eens naar het acid-achtige "What is love?".

30 punten platen:
Freedy Johnston - No violins
Om deze plaat te realiseren, zag hij zich gedwongen om het landgoed van zijn grootouders te verkopen. Dat hij die investering ooit heeft terugverdiend, lijkt me onwaarschijnlijk. Van 'No violins' zijn er hier in Nederland 5 verkocht. Maar hij verrijkte ongetwijfeld het leven van velen ermee.

Madonna - Justify my love
Door in de bijbehorende videoclip een vrouw te kussen, joeg ze heel Amerika op stang. Maar the queen of sleez' nam slechts een voorproefje van de gifbeker. Dronken van begeerte zing ze zichzelf in extase, richting een zinderende apotheose die - mede dankzij de productie van Lenny krevitz - van de bacchantische uitspattingen kolkt. "Poor is the man who's pleasures depend on the permission of another."
Dream Warriors - My Definition Of A Boombastic Jazz Style
Quincy Jones, wiens Back on the block dit jaar mijn hart stal, weigerde aanvankelijk zijn "Soul Bossa Nova" uit te lenen. Maar ging na veel wikken en wegen toch overstag. Met een wereldwijde jazz opleving tot gevolg!
A Tribe Called Quest - Bonita Applebum
Hoewel hij niet voorkomt in de KX stemlijst, blijft het een typisch 1990-nummer. Persoonlijk vind ik de zogenaamde "Why-remix" het meest aanstekelijk. M.d.a. C. Simon.
O V E R I G E Cry Sisco - Afro Dizzi Act, Family Stand Ghetto heaven, Double Trouble - Love don't live here anymore, rebel Mc - Rebel music, EWF - Daydreamin' - Edie Brickell - Mama Help Me, Michael Penn - No myth, Fish - Gentleman excuses, Happy Mondays - Kinky Afro, George Michael - Freedom '90, Quartz intr. Dina Caroll - It's too late, Innocence - Natural thing, J.L. Hooker & C. Santana - The Healer, Blackbox Everybody, etc, etc.

KX Radio Lijstenparade 1989

2006-12-26T03:42:00.000+01:00

Beter te laat dan nooit: tussen de gerookte zalm en Zuid - Afrikaanse huiswijn door, zag ik kans om een blauwdrukje van '89 mee te pikken. Merry X - Mas!

1989 is op veel gebieden een overgangsjaar. Mijn huidige cd-verzameling ziet het licht terwijl mijn vinyl - collectie stagneert. Wat de muziek betreft is het een ratjetoe van stromingen, rijkelijk vertegenwoordigt op de Arcade serie "Turn up the Bass." Dankzij deejay F.A.S.T. E.D.D.I.E. versmelten hiphop en house in het fenomeen 'hiphouse'. In elke zichzelf respecterende club regeert de new beat ("This is the Sound of C") en ik maak mijn eerste mix voor de Disco Mix Club in Amsterdam. Dankzij Martijn Krabbee's Dancetracks krijgt mijn donderdagavond weer wat kleur, en Stenders' intrigeert me steeds meer, alhoewel ik eerder DelaSoul koop dan bijvoorbeeld de door hem geprezen Lenny Krevitz (schaam, schaam). Mede dankzij het feit dat ik me - met een pistool tegen mijn voorhoofd gedrukt - door mijn eerste romans van Reve, A.F.T. van der Heijden en Easton Ellis heenworstel, behaal ik mijn MAVO-diploma, en draai een lange hete zomer lang op vrijwel elk examenfeest mijn paradepaardjes waardoor ik mijn eerste discothekenbaantje als deejay vergaar. Ik ben 16.

50 punten plaat: Tears for Fears - Sowing the seeds of love
Toegegeven, het is hitparadenpop, maar het Beatle-eske titelnummer met zijn vele cryptische metafysische verwijzingen claimde me zo intens dat ik het zeker drie maanden 24/7 grijsdraaide. De rest van het album is (bijna) net zo innemend. "Woman of chains" bijvoorbeeld, waarop soulvedette Oletta Adams geïntroduceerd wordt en Phil Collins zijn input aanbiedt, maar nog prachtiger vind ik "Advice for the young at heart" omdat het in mijn belevingswereld voor mij geschreven is.
30 punten platen:
Hallelujah Man - Love And Money
Op Last Fm lees ik: "There are 242 Love And Money listeners on Last.fm" Verder is het wel en wee van deze band in de nevelen gehuld. Maar "hallelujah!" wat een fijne deun. De neurotransmitters kunnen de container in.
Dusty Springfield - Nothing has been proved
De Pet Shop Boys waren in staat Burt Bacharach even te doen vergeten. Het titelnummer van de film "Scandal", de gefictionaliseerde "Profumo affaire" (een soort Britse Monica Lewinski verhaal), vliegt je als een vlindermes naar de keel. "Please please me's number one." Met 1 zinnetje weet ze een tijdsbeeld op te roepen. Superlatieven schieten tekort.
Soul II Soul - Keep on Movin'
Jazzie B, dat harige beest uit de Londense underground kwam, zag en transformeerde het geluid van 1989. Naast Jazzie B maakten ook zangeres Caron Wheeler, zangeres Do'reen Waddell, instrumentalist Philip 'Daddae' Harvey, en producer Nellee Hooper deel uit van de band. hooper's ontmoeting met B. geldt misschien als een van de belangrijkste uit die tijd. Wat als ze elkaar waren misgelopen?
O v e r i g e
Dela Soul - Say no go, Neneh Cherry - Manchild, Urban Dance Squad - Deeper shade of soul, Edie Brickell & The New Bohemians - The wheel, Neville Brothers - Yellow Moon, Billy Joel - Leningrad e.v.a.
KX RADIO LIJSTENPARADE 1989

KX Radio Lijstenparade 1988

2006-12-24T15:50:00.000+01:00

Vandaag zindert KX Radio in het teken van 1988. Ik ben 14/15, zit op het Sint Maartens College in Maastricht, haat de literatuur, en besteedt al mijn vrije tijd aan het mixen van dance. Overzee dringt de eerste acid zich op (D Mob's 'Acieieied!'), en in de clubs verovert New Beat snel terrein. Zelf ding ik in Cadier & Keer (Bardancing The Joy) mee voor een illegaal ererondje in Robin Albers' Avro's 3 x Doordraai (ik ben nog te jong) waar Michel de Hey (dan 19 en nog volstrekt onbekend) wint. Voor de Nederlandse radio wordt het een dramatisch jaar. Ferry Maat draait zijn laatste TROS Soulshow en vertrekt naar het nauwelijks te ontvangen Radio 10, Frits Spits stopt voorlopig met de Avondspits, en aangezien ik helemaal into soul en dance ben, kan ik maar niet wennen aan die rare man naast van Inkel op vrijdagavond; Rob Stenders genaamd.

50 punten plaat: Robbie Robertson - Somewhere down the crazy river

Alleen al vanwege de sfeer in de plaat, geldt dit nummer als mijn absolute nummer 1 van dit jaar. Vanaf het eerste moment heb je het gevoel dat je een roman van Nabokov openslaat. De beelden blijven maar aanstromen: het mysterieuze, nevelige landschap, de verzengende hitte, de voodoo people en de geesten die als sjamanen om Robbie heen dansen, het is waanzinnig. Mede dankzij Stenders - die voor een Alarmschijf pleit - wordt het in de lente van '88 in Nederland een hit.

30 punten platen:

The Church - Under the milky way
Mijn 'alternatievere' muzikale bewustwording kwam pas laat op gang. In de herfst van 1989 klinkt dit nummer opeens onder een donkere moment in de tv-serie Miami Vice ('Asian Cut') Ik ben verkocht.

Neil Young - Coupe de Ville
Die hoge, onvaste maar onvervalste falsetstem, en zijn melancholische akoestische gitaarspel maken dit nummer tot een David Lynch - achtige gewaarwording. Luister ook de rest van het album 'This Note's for you' Neil op zijn best.

Boz Scaggs - Heart of Mine
Helaas bengelt 'ie onderaan de lijst. Niettemin een ware evergreen die me met huid en haar verzwelgt. Wat een emotie.

O V E R I G E

George Harrisson - Fab
Adventures - Broken Land
Scritti Politti - Oh Patty
Won Ton Ton - I lie and I cheat
Wee Papa Girl Rapper - Faith & Heat it up
Womack & Womack - Life's just a ballgame (etc)
Bobby Brown - Don't be cruel (album)
Alex O 'Neil - Hearsay

KX Lijstenparade 1988

(l)IJS(t)PRET

2006-12-23T02:09:00.000+01:00

Een waslijst aan lijsten;
drie rijen dik kippevel (of is het kippeNvel?) jaar in, jaar uit.
Surf naar KX RADIO, het radiostation van Rob Stenders, en absorbeer de lijstenparade.
Het beste alternatief voor die uitgemolken TOP 2000

Onderscheid

2006-12-21T15:35:00.000+01:00

Niet Ayaan, Alyssa Milano of Pharell, maar jij, ik, eh wij zijn door Time magazine tot persoon van het jaar 2006 gekozen! Alle internetgebruikers (met name de medewerkers aan comunities als You Tube, My Space, Hyves, het weblog-gilde en Wikipedia) onderscheiden zich omdat zij het „informatietijdperk herscheppen”.

Je zou er grootheidswaan van krijgen.

Lees het complete TIME artikel HIER

IK CITEER

2006-12-15T18:53:00.000+01:00
'Make our children want to know, arouse their curiousity.
Also treat them as people in their own right, who understand much more than adults would have us believe they will all be stronger for it and be gratefull to you'

Albert Barille, scenarist en creator van de tekenfilmserie Il était une fois... L'Homme (Er was eens de mens)

ok

Hard to find classics (I)

2006-12-05T02:42:00.000+01:00

Bij de gratie van God stuitte een collega journalist op de originele Britse vinyl persing van Sylvian's Ghosts, en schroomde het niet om 'm op te sturen. Het nummer is - in tegenstelling tot het haar niet verjaard. Thanx Beatrice !

When my chance came to be king
The ghosts of my life
Blew wilder than the wind

Desolaat

2006-12-05T02:18:00.000+01:00
Er staat druk op de ketel. Die verdomde tweede roman moet af. Tik - tak - tik - tak. Waar anderen om de 18 dagen een nieuwe creatie afleveren, zou mijn leven voorbij kunnen gaan voordat ik ook maar aan het laatste hoofdstuk toekom. Reden? Teveel afleiding.

Vanmiddag plopte er een mail in mijn inbox van een Engelse deejay. Hij had een stuk of veertig bladzijdes van 'Maansverduistering' laten vertalen (voor de lol) door zijn in Nederland studerende halfzus. Net als ik hekelde hij de onttakeling van de menselijke, creatieve radio, en vroeg zich af hoe autobiografisch mijn ervaringen uit het boek waren. ik onthulde dat ik alle kleine individuele minachtinkjes tijdens mijn tijd bij Veronica FM inderdaad een plek in mijn roman heb gegeven. Alleen een technocraat houdt het daar uit. Zelf had hij na vier arbeidsintensieve jaren de BBC achter zich gelaten. En hij rouwde daar niet om, kan ik je melden.

We spraken over de privatisering van de wereld. Niet alleen mbt radio. maar over het onontkoombare feit dat de 'Talpanisering' op alle vlakken van het maatschappelijk spectrum heeft toegeslagen. Het bedrijfsleven, weekbladen, de showbizznizz, de filmwereld. Hoevaak zie je nog een goeie film? Hollywood is een pretpark waar alles economisch uitberedeneerd wordt. De personages zijn plat, eendimensionaal, de stijl waardeloos, de spanning vlak. Je voelt domweg dat het in elkaar is gestoken op basis van formats en (on)doordachte economische psychologie. David Lynch meent zelfs dat alle nieuwe kunstvormen alleen nog een podium vinden op het world wide web. Een droevige constatering. Een tergende achteruitgang. Waarheen, waarvoor ? Slechts 1 gedachte biedt troost: zonder internet zouden we er waarschijnlijk nog erger aan toe zijn. Jung's synchroniciteit drong zich brutaal op. Amper tien minuten later kreeg ik een uitgenodiging voor een brainstormsessie met de oprichters van een nieuw internetstation.

Tik - tak. Weer geen woord opgeschoten.

Het schaep met de vijf poten

2006-12-02T01:55:00.000+01:00
Amsterdam is het mooist in de herfst. Als de felgekleurde bladeren om je heen stuiven als confetti, en de hartslag van regendruppels tegen je brilglazen tikt. Dan is de stad een lichtbundel van boven tot beneden en toch is daar die duisternis, dat half schemer dat mensen, straten, en winkels op lijkt te zuigen en alle kleuren verjaagt. Wat over blijft is die donkere, sombere December - stad. Een wandeling over de Zeedijk geeft me het gevoel dat ik in zevenmijlslaarzen door de tijd loop. Ergens tussen deze nevels bevinden zich de kroegen waar ik met mijn collega dj's van Octaaf ruzies wegzoop en lelijke vrouwen versierde. In de verte lonkt het koude studentenkamertje waar ik na de dood van mijn vader ging wonen, vlakbij de wallen, tussen de rode, groene en blauwe sneeuw. Uit de kroegen eromheen schalde accordeon muziek, de prachtige musette. Flarden van schlagers en nerveuze barpraat vervlogen in de kou en er werd gezongen alsof het leven nooit ophield: "We benne op de wereld om mekaar, om mekaar, om mekaar, te hellepuh niet waar?"

Meer Amsterdam pur sang? Klik hier: http://http://tschaepmetdevijfpooten.kro.nl/liedjes.aspx

Cassandra

2006-11-27T21:38:00.000+01:00
Een collega - journalist heeft een huis gekocht. Middenin de polder. 'Het is of ik in een Vermeer woon, Erick; waterig zonnetje, eindeloze weilanden, kerktorens aan de horizon, het kan niet op!'

Denk aan Cassandra: Apollo begiftigde haar met de zienergave, maar omdat zij zijn oneerbare voorstellen negeerde, strafte hij haar door ervoor te zorgen dat niemand haar geloofde. Daarna verloor zij haar verstand. Een afschuwelijke sanctie. Ontkom daar als visionair maar eens aan. Volgens een recent onderzoek zegt 43 % van de Amerikanen de bijna - president met zijn gezellig waarschuwingsfilm niet serieus te nemen. Ondertussen breekt herfst 2006 breekt alle records. De huizenprijzen ook.

Sanneke van Hassel: 'Ik train mezelf om overal te kunnen schrijven'

2006-11-20T01:33:00.000+01:00
Sanneke van Hassel (1971) debuteerde vorig jaar met de schitterende verhalenbundel IJsregen. Niet nóg een debuut over navelstarend volwassen worden, maar een bundel ijskoude verhalen. Van Hassel schrijft zonder opsmuk; haar personages zijn moeder, werkster of kneden deeg, haar zinnen zijn kort en krachtig. Het korte verhaal is een genre dat het moeilijk te verduren heeft, maar de schrijfster denkt er niet aan om een roman te schrijven. Ik stel u graag voor aan Sanneke van Hassel.

Door Ernest van der Kwast, Ezra Cohen & Erick Overveen.

In 2000 debuteerde je met een kort verhaal in literair tijdschrift Tirade. Hoe kwam je ertoe om een verhaal te schrijven? Had schrijven altijd al je interesse? Schreef je als kind hele schriften vol?

Ik durfde als klein kind niet met mijn ogen dicht in slaap te vallen en lag met wijdopen ogen verhalen te verzinnen tot ik vanzelf in slaap viel. Op de lagere school won ik een schoolkrantenwedstrijd met een helaas verloren gegaan verhaal. Ik weet nog dat het spannend was en dat er een zin in voor kwam waar ik als tienjarige erg trots op was: 'Met de snelheid van Speedy Gonzalez rende zij de trap af.' Op de middelbare school verzamelde ik zinnetjes, gedichten of Latijnse spreekwoorden maar ik ben nooit een dagboekenschrijver geweest die moeiteloos pagina's volkalkt. Ik las veel maar niet met de gedrevenheid en de gerichtheid die ik van collega-schrijvers ken, die bijvoorbeeld op hun zestiende al alles van Nabokov hadden gelezen. Tijdens mij studie had ik schrijfclubjes met vriendinnen, ging naar de Schrijversvakschool om een cursus te doen, besloot de vierjaars opleiding te gaan doen, verkende verschillende genres en hun mogelijkheden en ontdekte Het Korte Verhaal. Ongemerkt werd schrijven steeds belangrijker in mijn leven. De Schrijversvakschool, die ik niet voltooide, was behalve door de verschillende invalshoeken en het commentaar dat ik kreeg, belangrijk omdat ik een structuur vond, het schrijven kreeg een plek in mijn dagelijks leven, in plaats van dat het erbij hing. Het voornaamst was dat ik me er steeds meer bewust van werd dat het de enige activiteit is waar ik echt voldoening van krijg. Ook al is het prut wat ik heb gemaakt, toch ben ik als ik heb geschreven vaak rustig en gefocust, en dat heb ik verder met bijna geen enkele activiteit.

In 2005 verschijnt dan je debuut, de verhalenbundel IJsregen. Heb je vier jaar achtereen zitten werken aan je boek of heb je eigenlijk niet aan een boek geschreven, maar steeds aan een afzonderlijk verhaal, en was er ineens een boek?

Het is allemaal heel organisch gegaan. Ongeveer een derde van de verhalen kwam tot stand in de tijd dat ik op de Schrijversvakschool (vanaf '99) zat. Ik stuurde af en toe iets naar een tijdschrift, vaak aangemoedigd door docenten. Zelf hield ik veel af, ook als er soms na publicatie van een verhaal uitgevers belden. Ik had het idee dat ik eerst een hele grote la vol ongepubliceerd werk moest hebben, en moest weten waar ik nou eigenlijk mee bezig was. Wat mijn onderzoek was wat vorm en inhoud betreft, om het deftig te zeggen. Uiteindelijk maakte ik toch maar een afspraakje met Victor Schiferli, mijn redacteur bij De Bezige Bij. Een jaar later hadden we nog eens contact. Hij zei dat De Bij voorzichtig was met debuten, dat ze een reputatie van het Rosa Spierhuis (fameus bejaardenthuis voor kunstenaars) aan het opbouwen waren. Inmiddels is dat met veel nieuwe aanwas overigens niet meer zo. Ik zelf twijfelde vooral over de omvang van de uitgeverij, ik ben heel erg van de kleine organisaties en het zelf doen. Maar ik kon me wel vinden in hun fonds, vooral in de dichters, en vond het prettig dat Victor ook poëzieredacteur is en dus op de details let. In de zomer, ik geloof nadat de directeur zich enthousiast had betoond, ging het snel. Ik heb toen nog twee verhalen erbij geschreven, een paar terzijde gelegd en de meeste nog eens kritisch herzien. Uit een verhaal dat al gepubliceerd was heb ik bijvoorbeeld nog een derde weggesneden.

Werd je niet gepusht een roman te schrijven? (Ook niet een klein beetje?)

Bij mijn eerste gesprekken met De Bezige Bij is hier wel naar geïnformeerd. Maar vooral de ambities om het niet bij één boek te houden werden getoetst. Nooit is mij door hen expliciet gevraagd om een roman, maar mijn redacteur wees me er onlangs wel op dat ik dan veel meer zou verkopen. IJsregen doet het goed voor een verhalenbundel maar het genre is minder populair dan de roman. Bijna iedereen die ik spreek pusht me dan ook verder in die richting te gaan, maar ik zie het er voorlopig niet van komen. De ideeën die ik heb zijn allemaal voor korte verhalen. Ik zet me op dit moment liever in voor het verder ontdekken van het korte verhaal en de bevordering van de verspreiding van dit genre! Ik vind het mooi dat goede korte verhalen iets geheimzinnigs hebben en een groot beroep op de verbeelding doen. Joost Zwagerman schrijft dat het net als een popliedje in je hoofd blijft hangen, en vaak begrijp je niet goed waarom. Die impact wil ik maken en dan het liefst met zo weinig mogelijk.

IJSREGEN is lovend ontvangen door de literaire kritiek. Arjan Peters noemde je boek - net na verschijnen - zelfs 'het beste boek van dit voorjaar'. Begin dit jaar ben je genomineerd voor de Vrouw & Kultuur Debuutprijs. Hoe belangrijk zijn recensies voor jou? En een eventuele literaire prijs?

Ik had niet verwacht dat ik zou worden genomineerd, het is bijzonder dat mensen/critici blijkbaar iets herkennen in hoe ik de dingen zie en weergeef. Dat is echt een wonder dat ik nooit helemaal zal begrijpen. De positieve onthaal is een steun in de rug om door te gaan met schrijven. Tegelijk vind ik het soms jammer dat ik nu meer de druk van de verwachting voel en de zolderkamer anonimiteit er niet meer is. Ik probeer mezelf te trainen ook niet teveel van de kritiek aan te trekken. De mening van iemand die me langer volgt, zoals mijn meelezer en mentor, de schrijver Thomas Verbogt is uiteindelijk het belangrijkst.

Op de website van de Letteren Spreken staat een lijst van debuten gepubliceerd die meedingen naar de DebutantenPrijs. Het zijn er op dit moment 45, maar de inzendingtermijn loopt nog tot en met 31 maart. Ga je alle boeken lezen? Genuanceerder: voel je je verbonden met andere debutanten?

Afgelopen jaar vond ik het het leukst om debuterende generatiegenoten te spreken, over het wel en wee van zo'n eerste boek. Vaak enorm banale gesprekken over semi-literaire zaken en dan ineens heb je het toch over het hart van je werk. Een tijdje las ik veel debuten, maar deze week bedacht ik me dat ik zin heb om me weer meer op de klassieken te richten, daar kun je uiteindelijk toch het meest van leren, vermoed ik.

Je hebt onlangs besloten fulltime schrijver te worden. Was dat een moeilijke keuze?

Half april word ik eindelijk schrijver... (tot nu toe zeg ik 'ik schrijf'). Ik verheug me erop om elke dag aan iets door te kunnen schrijven, maar ik zie er ook tegenop om de hele dag met mezelf in een ruimte te zitten. Ik ben onrustig en houd van variatie. Ik zal het toneelgezelschap 't Barre Land (waar ik nu werk en me veel met organisatorische en publicitaire kwesties bezighoud) erg missen. Ik zou er het liefst 's ochtends een kop koffie drinken en even kletsen. Ik ben een voorzichtig mens, ik wil het vooral doen, schrijven, er niet teveel over nadenken dat of waarom ik het doe. Ik wil mezelf de kans geven erachter te komen waar het dagelijks schrijven toe leidt zonder al teveel vooropgezette ideeën. Ik heb twee zomers vijf weken geschreven en dat beviel heel goed, maar toen zat ik in een hotelletje in Frankrijk en was het leven heel eenvoudig.

Kun je ons inwijden in jouw schrijversleven? Hoe ziet een werkdag eruit? Treedt je ook veel op? Schrijf je reclameteksten voor Vodafone?

Mijn schrijversleven is nu beperkt tot de woensdag. Ik werk vooral 's ochtends, dan ben ik het meest helder. Ik ben geen nachtbraker en ik vermoed dat het schrijven vanaf april een negen tot vijf baan word met 's avonds nog een uurtje nakijkwerk of een beetje mijmeren. Ik vind het fijn om anderhalf uur te schrijven dan een pond sperziebonen schoon te maken, even te wandelen en dan weer verder te schrijven. 's Middags doe ik vooral research en herschrijfwerk. Geen bezeten opsluiten maar tot nu toe meer de kruidje roer me niet-methode dus. Ik train mezelf om overal te kunnen schrijven; ook in cafés, logeerkamers, of in de Rotterdamse bibliotheek. Tot nu toe krijg ik af en toe een opdracht voor een kort verhaal of een monoloog, zoals onlangs voor het Rotterdams Centrum voor Theater. En gisteren belde collega schrijver Laurens Abbink Spaink of ik met hem 50 biografieën en werkbeschrijvingen van beeldend kunstenaars wil doen. Dat is mijn eerste non-fictie opdracht.

Identificeer je je met andere schrijvers? Inspireren zij je ook?

Ik lees graag over de levens van o.a. Colette, Marguerite Duras, Beckett, Tsjechov, Coetzee -schrijvers die ik bewonder maar het gaat niet zover als identificatie. Ik heb nooit idolen gehad in mijn leven. Verder lees ik veel korte verhalen, van Uphoff, Campert en Bernlef en Amerikanen als Carver, Kevin Canty of John Cheever.

Wat is jouw bijbel?

Alles van Charlotte Mutsaers en in het bijzonder haar De markiezin, een klein boek met samenhangende prozaminiaturen. Niet dat ik het er elke dag op na sla maar het doet me goed te weten dat er zo'n vindingrijk, taalbewust, vrolijk, diepzinnig, schijnbaar eenvoudig boek bestaat. Zij weet als geen ander dat schrijven gaat over het volgen van je eigen fascinaties, over hoe je die op onnavolgbare wijze met elkaar weet te verbinden.

website De Letteren Spreken
website uitgeverij de Bezige Bij

Dit interview werd eerder, in ingekorte vorm gepubliceerd op www.literatuur.web-log.nl

VERHALENBUNDELS
IJREGENS

WITTE VEDER (VERSCHIJNT IN 2007)

Linkse aria's

2006-11-15T00:42:00.000+01:00
Vandaag vergelijkt Marco Pastors de Islamisering van Nederland met de Duitse bezetting. Volgens Paul Witteman gaat die vergelijking mank. Maar als je de Sharia onder de loep neemt, komt alles daarin samen: antisemitisme, vernedering, onderdrukking, mishandeling, machtsmisbruik en tunnelvisie. Kortom; zo mank gaat die metafoor niet. Pechtold, die vorige week Amadeus Wilders met (ah een oude bekende) Jan Maat vergeleek vanwege diens Tsunami - retoriek, zal wel weer stijgeren. Als ik Pastors was, zou ik Pechtold op zijn beurt bijvoorbeeld linken met de direkteur van de White Star Line-rederij, die beweerde dat zijn RMS Titanic onzinkbaar was, of de katholieken die Columbus afraadden de wereldzeeën te trotseren. Onweerlegbaar? Dat niet. Kwestie van tijd, slechts.

Afgelopen donderdagmiddag schoof ik aan in het culturele programma van uitgever/schrijver Guus Bauer op Amsterdam FM om te praten over de dode Theo. Naast me nam 'Esther' plaats, directeur van Uitgeverij Xtra, die o.a. boeken van van Gogh en de omstreden, anti-Islam cartoonist Gregorius Nekschot uitgeeft. Het was schrijnend om te zien hoe Esther om de zoveel tijd benadrukte dat zij - wat betreft Nekschot's identiteit - in het duister tastte, zodat haar in het geval van een 'incident' niets aangerekend kan worden. Nog schrijnender: boekhandels en bibliotheken blijken boeken van de provocerende pubicisten te weigeren. 'Ondergronds uitgeven', in dit geval via het www, is voor ons de enige oplossing,' legde 'Esther' ons uit. Een demon in mij roerde zich.

Het pandemonium is los. De politiek ligt in de uitverkoop. Nederland smeult Een handjevol intelligentia sluipt naar de uitgang, terwijl het koor van linkse gekwetsten een gezellige aria kweelt.

Effectbejag

2006-11-02T13:43:00.000+01:00
Eergisteren verscheen er een mail in mijn Outlook van een collega-schrijver. Hij ergerde zich eraan dat ik 'zonodig' een roman over de gestopte roker moet schrijven. Woorden als "effectbejag" en "populisme" schroomde hij niet, en hij wenste me toe dat alle uitgevers mijn werk zouden weigeren. Ik vroeg hem waardoor hij zo in woede ontstak als het om mijn roman gaat. Antwoord: 'Die kapotgesneden idioot zou net zo passee zijn als het multi - culti vraagstuk. Mediahype! Allemaal! Man, wat kunnen jou die moslims schelen!?' Als je er zo over denkt? Waarom zou je iemand dan nog van effectbejag beschuldigen, vraag ik me dan af.

Dit toont de crisis van ons denken. Boekenhandelaren, uitgevers, collega schrijvers, Jan met de pet op; niemand durft meer kritiek te uiten. Allemaal bang om buiten de boot te vallen of als 'querulant' op de zwarte lijsten te belanden. Hebben schrijvers gezamelijk iets ondernomen ? Hebben musea iets georganiseerd ? De filmmakers ? Ik vrees van niet. Enkele, schamele uitzonderingen daargelaten. In zijn Parool column vroeg schrijver Theodor Holman zich wanhopig af: 'Waar zijn de kunstenaars wier kunstbroeder is vermoord?' Nou, niet hier, hier in Nederland, stel je voor hey, Bin Laden verstoort je boekpresentatie. Je moet er niet aan denken.
Literair recensent Literatuuraire stelde gisteren onomslagen vast dat we in de donkerste intellectuele periode zijn aanbeland sinds de Verlichting. "Er is zelfs geen ' verzetsgroep ' voor het behoud van de vrijheid van meningsuiting' actief incluis sabotage en aanslagen. Geweld dien je af te keuren, maar wat als je zelf bedreigd wordt ? Juist de insitituties waarvan je een ballende vuist verwacht, zakken als chocoladetaarten in elkaar. Kranten, boekhandels, linkse politieke partijen, dubieuze redacteuren van onttakelde tijdschriften: verraders!

Vandaag is 'het' precies twee jaar geleden. Maar er is meer aandacht voor een vaccin tegen baarmoederhalskanker en de tournee van Jantje Shit dan voor de aanslag op de kunst. Imam Eisha Bersham van de Eindhovense Al Fourkaan-moskee mag bijvoorbeeld toch in Nederland verblijven, al draagt hij de radicale islam uit en classificeert de AIVD hem als staatsgevaarlijk. Wat zou het fantastisch zijn geweest als hij, juist op een dag als deze, onder begeleiding van een groot mediacircus inclusief fanfare en blaasmuziek naar het vliegveld zou zijn begeleid? Maar nee. Too much to ask for, vrees ik. We zullen ons moeten troosten met Talpa-nonsense (de siliconen van Viola Holt) en socialistisch geouwehoer.

Nederland, groot in luwte en schuwte !

Leeuwslang

2006-10-28T01:44:00.000+02:00

Volgens de wet van Bukowski moet een schrijver zijn zondvloed met open armen ontvangen. En ook Neil Young pleitte in "Hey hey, my, my." Dat rock' n roll de artiest de Olympusberg moet opjagen. Dat lijkt misschien romantisch. Praktisch is het echter allerminst. Voor de zekerheid heb ik een zogenaamde leeuwslang aangeschaft. Daar stuitte ik op tijdens een vluchtig bezoek aan de Luikse markt. Dat pak je toch maar mooi mee voor E 90,00. De leeuwslang is een oud Egyptisch en gnostisch symbool van bescherming tegen het kwaad. Want het is alsof ik dezer dagen de tien plagen van Egypte over me heen krijg. Out of the blue, into the black. Hier kom ik in een later stadium op terug. In elk geval is voorkomen beter dan genezen, vandaar die slang. Zeker met het oog op de tweede 'verjaardag' van de moord op Theo "it's better to burn out, then to fade away" van Gogh. Dan stap je toch iets zenuwachtiger in de intercity Amsterdam CS.

Wonder boven wonder willen onze minsiters, de zinnebeelden der onverschilligheid, opeens gaan uitzoeken waarom de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) de moordenaar van Theo van Gogh, Mohammed Bouyeri, lang beschouwde als meeloper binnen de Hofstadgroep. Een motie van PvdA-kamerlid Bert Koenders die om een snel onderzoek vraagt, krijgt onverwacht steun van een meerderheid van de Tweede Kamer. De motie leek het niet te halen, maar regeringspartij VVD besloot toch voor te stemmen. Het is dat ik mijn geloof in de samenleving allang verloren heb, anders zou je nog gaan stemmen ook. Waarom zag de AIVD Bouyeri als randfiguur? Had de moord voorkomen kunnen worden? Waarom laten mijn collega schrijvers zich nauwelijks horen? Vragen, vragen, vragen. De ziekte van Socrates. Voor van Gogh geldt in elk geval: "the king is gone but he's not forgotten" De koning van de vrijheid wel te verstaan.

In elk geval heb zelfs ik mijn eerste dreigmail binnen. Nu koester ik heus niet de ilussie dat ik belangrijk genoeg ben om vermoord te worden, maar op het gevaar af dat die leeuwslang me toch in de steek laat en ik toch in de verkeerde trein stap of de verkeerde baardman tegenkom, heb ik het typoscript van "ONDERGANGSGELOVIGEN" veilig vastgelegd voor het nageslacht.

Erick Overveen

- Wereld b.v. II -

2006-10-22T15:56:00.000+02:00

'n visie op onze moderne wereld

Zij die gebukt gaan onder de groeiende waanzin der 'mensheid'..

De witte maatschappij

Op zoek naar het groene boekje stuitte ik vorige week op het witte boekje. Dit alternatieve boekje der Nederlandse spelling vind ik nou het perfecte voorbeeld van waar het heen gaat als je het bestuur van onze poldergronden over laat aan vervreemde bureaucraten en technocraten. Het instituut 'groene boek' denkt tegenwoordig groot-aandeelhouder te zijn van de Nederlandse taal. Ondanks alle tumult die er rondom deze gekleurde spelling is geweest wordt er toch een groen exemplaar uitgebracht waar veel (groot)gebruikers van de Nederlandse taal moeite mee hebben. De toevoeging van veel nieuwe woorden en het schrappen van rare regels ten spijt, is het schijnbaar niet gelukt om de eenheid te handhaven. Er is niet geluisterd naar het oorverdovende geluid uit de praktijk van alle dag. Taal wordt in het 'groene' benaderd als een statische exacte wetenschap, een product van een industrieel proces. Het witte alternatief is dan de prijs die men betaalt voor deze domme arrogantie.
Onschuldig? Ja en nee.
Tuurlijk, het gaat enkel om de spelling van een taal. Het witte boekje is slechts een ongewapende opstand tegen de abstractie van zijn groene broer. Maar het is wel een concrete stap die genomen is tegen de algemene standaard. De Nederlandse Taalunie heeft haar gezag voor altijd verloren en daarmee is de Nederlandse taal overgeleverd aan witte, blauwe en gele taalpiraten. Piraten uit de praktijk van alle dag. De statische en onbegrepen eenheidsworst maakt plaats voor de dynamische gekleurde variatie der levende taal. Na de erkenning van veel dialecten als officiële streektaal en de recente uitschakeling van de groene standaard, staat de aangeslagen Algemene Nederlandse taal voor lastige tijden.

Het wordt nog minder onschuldig als men dit ziet als een reaktie op de grote plundering die gaande is in ons land. Na de uitverkoop van moeder de staat afgelopen 20 jaar, worden steeds meer onderdelen van onze beschaving onbereikbaar. Taal, gezondheid, geluk, privacy, werk, scholing, veiligheid, energie worden steeds ontoegankelijker. Slechts een kleine elite heeft nog toegang tot deze 'publieke' bronnen van beschaving. Wij beseffen helaas niet hoever we inmiddels afstaan van een eerlijke maatschappij voor allen.

Het vastlopen van de Algemene Nederlandse taal is slechts een verschijnsel. Een symptoom van de voortwoekerende dodelijke ziekte van het private alleenrecht. De meedogenloze dans van het private kapitaal dat uiteindelijk zal leiden tot de ondergang van de menselijke wereld.

Het is daarom dat ik wacht op de interventie van de 'witte maatschappij'..

Bent u er klaar voor?

____________________________
Een bijdrage aan Erick's log door Roland.

- Wereld b.v. -

2006-10-17T08:40:00.000+02:00

'n visie op onze moderne wereld

Zij die gebukt gaan onder de groeiende waanzin der 'mensheid'..

Vers uit het nieuws:
Corrigerend optreden door een docent leidt in één op de drie gevallen tot verdere misdragingen door leerlingen. Dat blijkt uit een onderzoek van de sociaal psycholoog Paul Harland, waar het Nederlands Dagblad dinsdag over bericht. Harland constateert dat het corrigeren van leerlingen soms leidt tot erger wangedrag dan het gedrag waarmee het conflict begon.

Een duidelijk staaltje Hollandse logica:
'Een terrorist heeft het toch ook niet makkelijk..'

We kunnen beter stellen dat:
NIET corrigeren door een docent (zoals gebruikelijk in Nederland) in DRIE op de DRIE gevallen leidt tot verdere misdragingen door leerlingen.

Sterker nog: NIET corrigeren ontkent fout gedrag. Dus de stelling luidt nu:
NIET corrigeren door een docent (zoals gebruikelijk in Nederland) in VIER op de DRIE gevallen leidt tot verdere misdragingen door leerlingen.

(dat wil dus zeggen dat een probleemloze leerling op z'n donder krijgt omdat ie zich niet aanpast aan de groep.. )
Stof tot nadenken?

___________________________
Een bijdrage aan Erick's log door Roland.

Forever

2006-10-09T18:47:00.000+02:00

Het leven is absoluut rechtvaardig !

Afgelopen vrijdagavond was ik lijfelijk getuige van het feit dat de film "Forever" van Heddy Honigman op het Nederlandse filmfestival in Utrecht een gouden kalf kreeg voor beste documentaire.

De film biedt een caleidoscopisch inzicht in het de beweegredenen van de bezoekers van het beroemde kerkhof Père-Lachaise waar zich een keur aan inspirerende kunstenaars bevinden, zoals Marcel Proust, Edith Piaf en Jim Morisson. Honigman vertelde me dat ze met name die laatste bewust 'ietwat' genegeerd heeft wegens de overexposure van 'the lizard king'. De docu is adembenemend. Het heeft mijn kijk op onsterfelijkheid veranderd. In de Nieuwe Revu van vorige week zei Arnon Grunberg nog tegen journalist Leon Verdonschot: 'onsterfelijkheid. Wat heb ik daaraan?' Maar zodra je deze docu ziet, begrijp je hoeveel 'onsterfelijkheid' waard is. Kunst en journalistiek is van onschatbare waarde voor onszelf en ons nageslacht. Stel je voor dat je hele generaties troost kan bieden door je kunstenaarsschap! Alleen de gedachte al, wat een verdienste.

'Hand in hand wandelden we mijmerend tussen anonieme virtuozen en zonderlinge dichters die zich met hun werk aan de vergetelheid probeerden te ontworstelen. 'zo zou ik ook begraven willen worden,' verzuchtte ze, wijzend naar de tombe van HonorÉ de Balzac."

Fragment uit Maansverduistering waarvoor ik in de zomer van 2003 speciaal naar Parijs afreisde. Lang leve de method writing.

Dagboekfragment

2006-10-03T22:17:00.000+02:00
Dinsdag 2 november 2004

18:18: De schemering valt in, de lucht breekt. Overal om me heen springen lampen aan, maar er heerst een andere donkerte dan normaal, een soort middeleeuwse duisternis. In de tram zit iedereen angstig stil, knie aan knie, de krant te lezen. "Kerry loopt in op Bush" kopt het AD. Ik stap uit bij het Waterlooplein en struikel over het afstapje, zo de rusteloze wereld in. Omgeven door een waas van ongeloof zwerf ik langs het Tropenmuseum, voorbij café Eden, om vervolgens dwars door het Oosterpark te trekken waar een voelbare spanning rondwaart. De wateren liggen treurig in de zakkende najaarszon. In de verte rijst de Rembrandtoren op uit een aanzwellende mist, alsof hij zich verbergt, zich schaamt voor zijn stad. De dood loert overal; de Linneusstraat zelf is in een verwilderde achtertuin verandert waar je desondanks de weg nog kent. In de verte zie ik de de etalage van het nieuwe barbarisme; de akelige blauwe tent. Onmogelijk te missen. Terwijl ik tussen rouwende medelanders dool, dwalen mijn gedachten af naar XXXXX, naar dat hartstochtelijk intellectuele leven dat ik nooit gekend heb. Zij was degene die mij definieerde. In die zin was haar vertrek het verlies van die definitie, een soort identiteitscrisis. Man, min hoofd is opnieuw een jungle van emoties vanavond.

18:22 Niets lijkt aan Amsterdam verandert te zijn, en toch bestaat alles op een andere manier vanavond. Op de display van mijn herinnering staat 'Green Temborine' van The Lemon Heads ingeprogrammeerd. In geestesoog fietst van Gogh gewoon voorbij. Zijn T-shirt wappert nonchalant uit zijn broek. Hij draait zich om om naar Ischa Meyer te zwaaien, die net op het punt staat om café Zwart binnen te gaan. Binnen blaast Pim Fortuyn de rook van zijn sigaar plagerig in het gezicht van Willem Oltmans. De kale dandy lacht in volle glorie. Altijd uit op de macht van het gelijk. De lucht is vervuild van gelach en kritiek.

19:33: Ik zit in de Ponteneur, in Oost waar iedereen door elkaar heen schreeuwt. Vooral aan de bar wordt er driftig gedebatteerd. Twee mannen vliegen elkaar in de haren. Een gezette man trekt ze uit elkaar. Allemaal bange mensen die hun angst niet durven te tonen. Achterin het café begint een serveerster me aanhankelijk te bejegenen. Ik bestel een rum Coke, en probeer me af te sluiten van de werkelijkheid door in een roman van Belcampo te duiken. Maar het geroezemoes van rinkelende kopjes, drukke Amsterdammers en televisieberichten leidt teveel af. Bij elk nieuw bericht stroomt de wereld opnieuw naar binnen. Op RTL 5 vertelt een getuige over de slachtpartij, vertelt hakkelend dat de barbaar van Gogh heeft bekeken als een roofdier dat zijn prooi beloert en toen pas aanviel. Van Gogh werd gekeeld als een varken in een abattoir. Op klaarlichte dag! Zonder dat iemand ingreep. Als de interviewer hem vraagt waarom hij passief heeft toegekeken, blijft het pijnlijk stil. Het antwoord is echter zonneklaar: Nederland heeft domweg zijn ware gezicht getoond; een bang, schijterig smoelwerk waar de hypocrisie vanaf druipt; zoals in WOII, zoals in Scebrenica; zoals altijd. Recht tegenover me zit een Marokkaan die zich beklaagt omdat hij al drie keer in zijn leven een nieuwe taal heeft moeten leren. Zijn stem klinkt als een boormachine. Hij schreeuwt dat hij de stad de afgelopen jaren steeds donkerder en grimmiger heeft zien worden. Een oude vrouw aan een hoektafeltje huilt, haar tranen vallen in haar soep. Volgens de laatste berichten op tv stroomt de Dam langzaam vol woedende stadsgenoten, exotische protestanten van buitenaf en ME-ers. De volksoploop is blijkbaar groter dan verwacht en zelfs de verkiezingen in Amerika lijken vergeten te worden. Van Gogh mag dan wel dood zijn. Hij is wel in staat geweest om het zenuwcentrum van de media naar Amsterdam te verplaatsen. Elk gesprek lijkt bij hem uit te komen. "

Bovenstaand fragment is niet afkomstig uit mijn nieuwe roman, maar uit mijn persoonlijk, (vooralsnog) ongepubliceerde dagboek. Het is echter wel zo dat die inktzwarte tijd het decor van mijn nieuwe epos vormt. Via deze blog poog ik jullie op de hoogte te houden over de vorderingen daarvan.

copyright E.O.

René Appel: ' Het gaat om empathie...'

2006-10-02T16:05:00.001+02:00

René Appel , geboren in 1945 te Noord Holland, is de onbetwiste meester van de psychologische Nederthriller. Hij won tweemaal de Gouden Strop: voor "De derde persoon" (1991) en "Zinloos geweld" (2001). Tevens ken je hem van de beroemde roman: "Doorgeschoten", een allegorie over de moord op Pim Fortuyn. Nu uitgeverij Prometheus zijn nieuwe romans "Loverboy" en "Los Geld" hebben gelanceerd, wordt het hoog tijd voor 'n gesprek.

Door Erick Overveen

Erick: In de jaren 70, toen je in je twintiger jaren was, heb je free lance journalistiek (Volkskrant) bedreven, en schreef je korte verhalen en gedichten in diverse bladen. Toch kwam je er nog niet aan toe om thrillers te schrijven. Je werd misdaadrecensent bij het NRC, waardoor er een tijd voorbij ging alvorens je aan je 1e boek "Handicap" toekwam. Waarom zat er zo'n groot gat tussen je 1e publicaties en je eerste, echte misdaadroman?

René Appel: Met die korte verhalen probeerde ik aanvankelijk verder te gaan. Ik had een bundel in gedachten. Er verschenen in die periode nogal wat bundels met verhalen in de realistische sfeer, zoals ik ze zelf ook probeerde te schrijven. Ik heb daar toen ook over gesproken met Bert Poll, hoofd van de kunstredactie van NRC Handelsblad, redacteur van Hollands Maandblad en redacteur van een reeks boeken bij Meulenhoff, met vooral verhalen uit Hollands maandblad, waarin ik ook had gepubliceerd. Maar volgens Poll was eenderde van de verhalen goed genoeg voor een boek, eenderde moest herschreven worden, en voor eenderde moesten er nieuwe verhalen komen. Achteraf denk ik dat hij gelijk had. Hoe het ook zij, het nam voor mij een beetje de motivatie weg. Bovendien had ik inmiddels een fulltime baan gekregen aan de Universiteit van Utrecht, waardoor ik minder tijd had om te schrijven, en werd in 1974 mijn dochter geboren, die ook veel aandacht en tijd opeiste. Door een toeval werd ik toen in 1976 misdaadrecensent van NRC Handelsblad, maar misschien ook een beetje omdat ik Bert Poll kende, en ook wat andere mensen bij die krant. Ik kende het genre nauwelijks, maar al recenserende kwam ik terecht bij boeken van met name Ruth Rendell en Patricia Highsmith. En nadat ik die boeken gelezen had, bedacht ik: ja, zoiets zou ik ook wel eens willen proberen. Inmiddels was ik gescheiden en woonde ik alleen met mijn dochter, terwijl ik een fulltime baan had, dus echt veel tijd om aan een (misdaad-)roman te beginnen had ik niet. Toen ik er wel aan begon, in 1984, had ik die tijd eigenlijk nog niet in overvloed, maar mijn persoonlijk leven was in een wat rustiger vaarwater terechtgekomen (nieuwe vriendin, met wie ik sinds 1981 samenwoonde). Dus toen ik in 1984, na mijnacademische promotie, een idee voor een verhaal kreeg, ben ik zelf weer fictie gaan schrijven. Aanvankelijk was dat een kort verhaal van ongeveer 30 bladzijden, en toen ik dat nog eens overlas, bedacht ik dat er een roman in zat. Dat is dus het in 1987 verschenen 'Handicap' geworden.

Erick: Van 1994 tot 2003 was jij bijzonder hoogleraar 'Verwerving en didactiek van het Nederlands als tweede taal' namens de Gemeente Amsterdam. Wat hield dat precies in?

René Appel: Dat hield vooral in: onderwijs geven (over tweedetaalverwerving, meertaligheid, positie van anderstaligen in Nederland, enz.), onderzoek doen, artikelen schrijven, meewerken aan een boek, begeleiden van andere onderzoekers, met name promovendi, en allerlei bestuurlijk werk. Zo was ik bijvoorbeeld jarenlang voorzitter van het bestuur van het aan de FGW verbonden Instituut voor Taalonderwijs en Taalonderzoek Anderstaligen, waar allerlei praktijkgericht onderzoek wordt gedaan, en materiaal wordt ontwikkeld voor het onderwijs Nederlands als tweede taal.

Erick: Waar komt die liefde voor misdaadromans eigenlijk vandaan ?

René Appel: Die liefde was er aanvankelijk zeker niet, en ik ben nog steeds niet een groot liefhebber van het genre in z'n totaliteit. Ik heb wel altijd van boeken gehouden waar een soort spanning in zit, dat je wilt weten hoe het verhaal verder gaat, wat er met de mensen gebeurt. En verrassingen, onverwachte wendingen in een verhaal spreken me ook aan. Beide elementen zie je meestal sterker in misdaadromans dan in literaire romans. Ik lees overigens meer literaire romans dan pure thrillers. Ik behoor overigens tot de waarschijnlijk steeds kleiner wordende groep mensen die de Da Vinci Code nog niet heeft gelezen. Zo'n mysterie met de oplossing aan het eind trekt me simpelweg niet aan. Ik houd niet zo van puzzels die worden opgelost. Een boek moet juist eerder een raadsel of een mysterie creëren. Dat vind ik interessanter. Kortom, ik ben zeker geen hard core misdaadliefhebber.

Erick: Zoals je weet neemt de censuur op literatuur sinds de moord op Theo van Gogh schrijnend toe. Winkeliers zijn bang om het boek van Wilders in de toonbank te zetten en Tomas Ross ligt onder vuur omdat hij een thriller schrijft over een aanslag op Ayaan Hirsi Ali. Zijn jouw collega schrijvers bang om hete issues als Islam e.d. te bekritiseren? zijn uitgevers bang? En zo niet, waar blijven dan die boeken over Theo van Gogh?

René Appel: In de eerste plaats is het zo dat in misdaadliteratuur meer maatschappelijke thema's verschijnen dan in 'gewone' literatuur. Daarin gaat het toch vaak om de worsteling en de zielenpijn van een individu in een betrekkelijk geïsoleerde omgeving. Dat geldt tenminste voor Nederland. In veel buitenlandse literatuur is dat anders. Om op een paar concrete vragen te antwoorden: uitgevers zouden het volgens mij juist fantastisch vinden als iemand ene boek schreef met als achtergrond problemen met islam en integratie. En de boeken over Theo van Gogh? Daarover valt geen boek te schrijven of je moet het fictionaliseren, dat wil zeggen er een Theo van Gogh-achtige figuur van maken, waarbij de dader ook niet meteen wordt gepakt. Het kan allemaal wel, en ik weet dat er zeker mensen bezig zijn met het thema, maar eerder in de thrillerscène dan in de andere literaire wereld. Of er een boek uit voorkomt, weet ik niet.

Erick: Daarover gesproken: eind 2002, begin 2003 had je een klein Fortuyn golfje. In het kader daarvan schreef jij de (naar mijn idee prachtige) thriller Doorgeschoten - Was het boek bedoeld als een allegorie? Je verving Fortuyn bv door Hordijk. Waarom ging je zo te werk? En wat inspireerde jou aan de moord op Fortuyn om tot dit boek te geraken?

René Appel: De inspiratie kwam simpelweg uit een idee dat me plotseling in mijn hoofd schoot, namelijk het volgende. Er werd toen gezegd 'De kogel kwam van links', maar stel dat de kogel eigenlijk van rechts kwam? Dat gaf een basis voor een thriller met een politiek complot, vanuit rechts krachten in de samenleving. Ik wilde nadrukkelijk niet een boek schrijven over Fortuyn zelf, maar een verhaal over een Fortuyn-achtig persoon, die rechtse krachten weet te mobiliseren, maar voor de echte conservatieven toch niet rechts genoeg is (en te onbetrouwbaar). Kortom, geen boek over Fortuyn, maar naar aanleiding van Fortuyn, en over de politieke situatie in Nederland aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Het boek was dus ook niet bedoeld als een soort allegorie, maar als een politieke thriller die uitloopt op een psychologische thriller. Dat is helaas niet door veel recensenten herkend.

Erick: Als jij aan zo'n thriller begint? Hoe ga je dan te werk? Zou je iets willen vertellen over je werkwijze? Steek jij bv vooraf veel tijd in research? En werk je je plot vooraf uit, of laat je je meeslepen?

René Appel: In het algemeen gaat het als volgt. Ik heb een idee over een probleem, een conflict, een kwestie of wat dan ook, waar mogelijk een verhaal in zit. Dat bespreek ik dan met mijn redacteur bij de uitgeverij om de mogelijkheden voor een boek op basis van zo'n 'probleem' nader in kaart te brengen. Als we denken dat er inderdaad een roman in zit, dan ga ik research doen, meestal naar achtergronden, beroep van personages, enz. In die periode denk ik ook verder na over het verhaal, maar over het algemeen weet ik nog maar weinig over de intrige voor ik begin te schrijven. Wel weet ik meestal dat ik ongeveer halverwege een heftige, vaak gewelddadige scène wil, zodat ik daar als het ware naar toe kan schrijven. Wat er precies in die scène gebeurt, weet ik echter ook nog niet. In die voorbereiding bedenk ik ook wat de belangrijkste personages zijn, vanuit welke personages ik het verhaal wil vertellen, enz. Heel belangrijk is ook het moment waar ik in het verhaal stap, met mijn eerste zinnen. Dat is ook iets wat ik vantevoren bedenk, meestal in de fase van de research. Hoe het verhaal zich verder ontwikkelt, ontdek ik zelf pas tijdens het schrijven. Het eind weet ik vaak op tweederde van het boek nog nooit. Daarom ben ik misschien ook twee keer vastgelopen in een verhaal, maar dat is op zestien boeken misschien niet eens zo veel.

Erick: Je laatste roman "LOVERBOY" is ook weer zo''n typische Appel thriller: waar kwam je idee over dat weggelopen meisje vandaan?

René Appel: Het basisidee was niet over dat weggelopen meisje, maar over een vrouw, zelfs thrillerschrijfster, die ontdekt dat haar echtgenoot ene minnares heeft. Vervolgens had ik bedacht dat de thrillerschrijfster met een boek bezig was, waarvan ook delen in het 'hoofdverhaal' moesten komen. Ja, en dan is het een kwestie van verder doordenken. De thrillerschrijfster moest een type boeken schrijven dat ik nogal cliché'-achtig vind, namelijk over een (vrouwelijke) privé-detective. Die moet een zaak oplossen, en tja, wat voor zaak? Ik weet niet meer hoe ik toen op het verschijnsel 'loverboys' kwam, misschien omdat ik er net iets over in de krant had gelezen, maar misschien ook omdat 'loverboy' toch te maken heeft met de liefde en de ontsporing daarvan, wat ook relevant was voor mijn hoofdverhaal.

Erick: Tot slot: Jean Paul Satre heeft eens gezegd dat een grote kunstenaar geen kinderen kan hebben, jij hebt er twee. Hoe denk jij over dit statement? Oftewel; hoort een misdaadschrijver zelf zijn avonturen te ondergaan voordat hij ze kan beschrijven?

René Appel: Eigenlijk zijn dit twee vragen, Erick. Om met het antwoord op de eerste te beginnen. Opvallend is dat veel 'grote' kunstenaars geen kinderen hebben of geen tijd besteden aan de dagelijkse zorg voor hun kinderen, wat overigens niet alleen een 'zorg' is, maar ook veel genot en plezier oplevert, is mijn persoonlijke ervaring. De algemene uitspraak van Sartre is echter onzin. Misschien vond Sartre voor zichzelf kinderen ongewenst, omdat hij immersserie minnaressen had. Die kostten hem veel te veel tijd! En misdaadschrijvers hoeven natuurlijk niet zelf hun avonturen te ondergaan. Ze zijn ook veel minder autobiografisch ingesteld dan veel literaire auteurs. Ik denk dat je twee soorten schrijvers hebt. Voor de eersten is het eigen leven vooral de bron die inspiratie levert voor verhalen, terwijl de anderen hun verhalen buiten zichzelf plaatsen. Ik behoor tot het tweede type schrijver. Wat een schrijver van mijn kaliber moet kunnen, en vooral in mijn genre van de psychologische thriller, dat is je verplaatsen in de leef- en gedachtewereld van je personages. Je moet als het ware met ze mee kunnen gaan als ze iets stoms doen of denken. Het gaat dus om empathie, en dat natuurlijk gekoppeld aan een rijke, en soms wat perfide fantasie.

Thrillers van René Appel zijn verkrijgbaar bij de betere boekhandels of bv: www.bol.com

WEBSITE RENE APPEL

'Ask the dust' : stof tot nadenken

2006-09-29T19:32:00.000+02:00
Een paar weken terug doemde er een persoonlijke email van schrijver DAN FANTE in mijn cyberbus op, de zoon van wijlen JOHN FANTE.

"Thanks for your note. I was in Amsterdam for Crossing Border a few years ago. I loved your city. As far as John Fante concerned, you are in good company. There’s a truth of my soul that my father can communicate that has been a gift to many people. Too bad he missed most of the recognition he deserved. So keep writing, Erick. Writers write. That’s what they do. They write. Writers who don’t writers are not writers. They are fuckheads who only talk about writing. Have a good book." DF

JOHN FANTE (1909 - 1983) vertrekt op z'n 20ste op de bonnefooi naar Los Angeles, betrekt een kamer op Bunker Hill, leeft van gestolen bananen en sinaasappels en perst woorden eruit alsof het citroenen zijn: ‘Laat de schrijfmachine zingen. Duik de muziek in me op. Wees goed voor me, want ik ben eenzaam.', houdt zich in leven met marginale baantjes en begint smeekbrieven te sturen aan de door hem aanbeden uitgever en criticus H.L. Mencken. Deze gaat na veel smeekbedes uiteindelijk overstag en plaatst een verhaal (feitelijk een van aanhef ontdane brief) in zijn toonaangevende blad The American Mercury. Als John Fante 30 jaar is, verschijnt zijn debuutroman In WAIT UNTIL SPRING, BANDINI is het schaduwego van Fante, en net als hij van Italiaanse immigranten afkomstig. Het zou een boek worden binnen een reeks: de Bandini-cyclus, waarin het wel en wee van hoofdfiguur Arturo Bandini is beschreven. De goede kritieken die dit autobiografische boek kreeg waren eveneens weggelegd voor het vervolg ASK THE DUSK (in NL vertaald als Vraag het aan het stof), dat een jaar later verscheen. Een fragment: "Ze haatte Arturo Bandini niet, niet echt,' denkt Bandini, 'ze haatte het feit dat hij niet aan haar eisen voldeed. [....] Ze wilde hem zoals Sammy was: bedaard, stug en zwijgzaam, iemand die raad wist met een geweer, een goeie barkeeper die haar als serveerster accepteerde." Verkopen deed het boek echter niet, door een wel heel wrange omstandigheid: zijn uitgever had tegelijkertijd een ‘kritische editie' van MEIN KAMF uitgegeven. De auteur ervan liet dit niet over zijn kant gaan en spande een proces aan, dat uiteindelijk al het geld bestemd voor de promotie van Fantes roman opslokte. Zijn uitgever, de omstreden H.L. Mencken, werd daardoor tot persona non grata verklaard bij alle Amerikaanse nieuwsbladen. "All successful newspapers are ceaselessly querulous and bellicose. They never defend anyone or anything if they can help it; if the job is forced on them, they tackle it by denouncing someone or something else. " Verzuchtte hij gedesilussioneerd.

Ask the Dust werd in 1998 afgestoft door Arnon Grunberg die er een magisch essay over schreef. "Wat Fantes werk zo bijzonder maakt is wat, denk ik, ieder goed boek bijzonder maakt. Hij verheft een onbenullige anekdote tot mythische dimensies." Effectiever zou ik het niet verwoord kunnen hebben. Elke zin fonkelt, elke metafoor roept een nieuwe wereld op in je geestesoog, het is zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend, en tegelijkertijd zo adembenemend prachtig dat het boek je vervult met zin om te leven. Hoe onrechtvaardig oogt het, als je dan weet dat John Fante aan het eind van zijn leven kwam als een blinde, gefrustreerde, alcoholist in plaats van een erkende schrijver. Gelukkig lijkt dat de laatste jaren te gaan veranderen. ASK THE DUSK werd onlangs verfilmd door regisseur ROBERT TOWNE, met COLIN FARELL in de rol van Bandini. Op het witte doek en in de literatuur heeft het interbellum zelden zo gezinderd als hier.

Misschien kunnen we ons troosten met de wetenschap dat Fante romantiek zag in zijn falen. Getuige de zin uit 1 van zijn laatste romans BUNKER HILL, die hij in de seventies schreef, nadat BUKOWSKI hem bewierrookt had in THE NEW YORK TIMES, wat hem weer erg inspireerde. ""Success is too vague a challenge. ...Failure is my destiny. It's certainly more beautyfull.'" God bless you, John.

MEER JOHN FANTE

ERICK OVERVEEN

BINNENKORT TERUG ON LINE