Human Nature

'Reaching Out
To Touch A Stranger
Electric Eyes Are Ev'rywhere' (Michael Jackson - Human Nature)




‘We moeten dood. Nu!’

Het duurde even voordat de betekenis van haar uitspraak tot me doordrong.
‘...binnen het perspectief van de eeuwigheid zal het weinig verschil maken of ik zelfmoord pleeg of niet. Ik ga hooguit wat eerder over de eindstreep dan verwacht.'
‘Niet waar,' zei ik, 'als M I C H A E L J A C K S O N op zijn zestiende zelfmoord had gepleegd', had de wereld een genie moeten missen die de R & B herdefinieerde, de dans op een hoger plan bracht, de videoclip mythologiseerde. En als Arthur Rimbaud zichzelf op zijn zestiende had ter dood veroordeeld dan had de pop, de poëzie en de avant garde er anders uitgezien. Dan had ik misschien nooit schrijver willen worden.’
Lachend keek ze me aan: 'Zonde dat hij dat heeft nagelaten. Nou zitten we met je opgescheept.'
'Gelukkig zijn we allemaal toekomstige doden...'

UIT: mijn toekomstroman ONDERGANGSGELOVIGEN

Gevaar

Slechts weinigen begrijpen wat het schrijven van een roman voor gevaar met zich meebrengt. Ik doel hier niet op het klassieke idee dat de novellist de realiteit uit het oog zou kunnen verliezen, maar op het metafysische principe dat het scheppingsproces een ongelofelijk crescendo aan energie (beelden, gevoelens) teweeg brengt. Voordat je het beseft, zit je je aan een eindeloze (zelf)bevestiging te werken, en roep je op papier een wereld tot leven die je in je alledaagse realiteit liever vermeden had. De gevolgen kunnen uiteen lopen van laconiek toeval tot claustrofobische nachtmerries. Ik ken collega's die zichzelf zo intens met hun personages identificeerden dat ze in hun alledaagse leven fictieve evenknieeën tegen het vage lijf begonnen te lopen. Een bevriende, vrouwelijke schrijfster ontmoette zelfs de liefde van haar leven die ze - een paar dagen daarvoor - nog haar ongeboren roman had binnengeloodst. Op zo'n moment besef je weer hoe krachtig het menselijk bewustzijn is. Waarom ik erover blog? Omdat ik zelf aan den lijven ondervonden heb hoe mijn tweede roman (werktitel: "Ondergangsgelovigen") met me op de loop is gegaan en me op het kruispunt van de fantasie en de realiteit genadeloos de pas heeft afgesneden. Het is me niet in mijn spreekwoordelijke koude kleren gaan zitten. Zelden heeft een verhaal me zo mentaal uitgeput. Zo erg dat ik zelfs overweeg te stoppen met schrijven. Ik ben dan ook opgelucht dat ik deze maand de laatste hand aan mijn typoscript leg. Desalniettemin/ desalnietteplus zal het zeker tot volgend jaar duren eer "Ondergangsgelovigen" zijn weg naar de schappen zal vinden en de rust in mijn leven zal wederkeren.