Born to run

Mijn hartslag en bloeddruk zijn fors hoger.

Samen met enkele geestverwanten; een interactieve wijnenthousiast, een muzikant (drummer) en een andere anti-deejay - hebben wij ons, als soldaten in loopgraven, ingegraven in onze thuisbioscoop. Over tien minuten zullen we de docu "Born to Run" ondergaan. 'The greatest rock 'n roll record ever,' als we Peter Gabriel moeten geloven. Een vriendin wist me te vertellen dat Springsteen de plaat in hoogst eigen persoon bij Elvis is gaan aanbieden. Hij kroop over de beschuttingen op diens Graceland, en belde aan. Na een tijdje opende Elvis' butler de deur. Elvis zelf was er niet. En wat Springsteen ook ondernam; de butler weigerde te geloven dat hij een rijzende ster was. Teleurgesteld keerde hij huiswaarts. Achteraf heeft Elvis hem nooit laten weten wat hij van zijn plaat gevonden heeft. Megalomaan als wij zijn - zullen we minder kinderachtig reageren.
Later meer...
Springsteen in Nederland? Binnenkort.

Droomproject

De afgelopen dagen ben ik (opnieuw) diep onder de indruk geraakt van het droomproject van Chris Keulemans De Amerikaan die ik nooit geweest ben. Een panoramische, meeslepende roman over de schoonheid van parkeerplaatsen, de trouw aan vrienden die zomaar verdwijnen, de nichterige sneer van Johnny Thunders en de dronkemanswals van Pearl Jam, heimwee zonder vaderland en het luik naar de schaduwwereld van het communisme. Tevens is De Amerikaan die ik nooit was een hommage aan een platenruiter, luisterend naar de naam David Holden.

Keulemans maakte in verschillende media een vierluik; naast de roman een radiodocumentaire, dvd, en een website (www.deamerikaan.nl) die vooral de popmuziek uit dezelfde periode (1961-1995) erbij betrekt. Opvallend dat Keulemans, in navolging van bijvoorbeeld Rob Stenders, ervan uitgaat dat de popmuziek na 1995 - algemeen beschouwd - niet interessant genoeg meer is. (Bestudeer de Kink 1212 maar eens om het tegendeel te ervaren) Het gaat in het boek om beelden, maar om andere dan met stemmen of afbeeldingen - dat maakt de roman speciaal.

Boeken waarin popmuziek de toon aangeeft, mogen altijd op mijn belangstelling rekenen. Surf eens naar deze virtuele route 66 en laat je gedachten achter, dat verdient dit.

Traagschrijver

De traagschrijver, dat ben ik. Waar collega's om de twee - of zelfs om het jaar een roman publiceren, heb ik minimaal een half decennium nodig om tot resultaat te geraken. De reden hiervoor is dat er de afgelopen jaren nogal wat is gebeurd in mijn leven (goed voor een roman of twee, drie plus anderhalf script, dat wel!) en ik me eerst verder wil ontwikkelen als schrijver voordat ik 'zomaar' iets release. De verwachte verschijningsdata zijn dan ook 2008 en 2009. Zo lang nog? Denk je wellicht. Ja. Zo lang nog. (Lang is relatief) Afleiding is voor een schrijver funest. Het is een van de redenen waarom het prachtproject SOE ter ziele gaat. Een subliem idee dat niet haalbaar bleek te zijn wegens improductiviteit van (sommige) medewerkers.

Het typoscript van mijn tweede roman is klaar om naar de uitgever te gaan. Momenteel ben ik begonnen met de aantekeningen voor een derde roman en een filmscript. Updates volgen.

Groet,

Erick Overveen

Muze-val

In gedachten zie ik haar op de filmposter van 'Maansverduistering' staan: haar gezicht rustend in de schaal van een halfgeopende, verduisterde maan met daarachter de verschillende fases van de maan die zij in haar rol als India verpersoonlijkt. Een schrijver heeft zo zijn eisen (zucht...) Tara Elders; zij was de muze van Theo van Gogh en blijft de eigenzinnigste verschijning binnen de Neerlandse cinema; puur, traag en duister. Als een Sfinx.

Wie haar denkt te kunnen doorgronden begaat dezelfde fout als Oidipoes. Deze had weliswaar het enigma van de Sfinx weten op te lossen, maar niet het raadsel dat de Sfinx zelf was; het ondoorgrondelijke vrouwelijke. Tara Elders is een muzeval.

Tara rookt (The Stratosphere Girl)

Tara in Terstall's laatste meesterwerk SEXtet.

Interview met Eddy Terstall op 8weekly.

Orentroost

Een korte update vanuit Belgique.

Om te beginnen; Gnarls Barkley's "Smiling Faces" is orentroost. Een auditieve verademing tussen het montone hitradio-geweld. Barkley orchestreert een aangename, positieve veelstemmigheid in zijn compositie, die dwingt tot luisteren. Niet voor niets merkte een You - Tuber op: 'This song is bloody underrated!' Want het spacy "Smiling Faces" is in dit bederfelijke land natuurlijk weer geen hit geworden. Zodra er (neo) avant - garde om de hoek komt kijken, blijken de oren van Nederlanders vol oorsmeer te zitten. In elk geval heb ik het nummer - tijdens een treinreis van Praag naar Amsterdam - 109 maal de revue laten passeren op mijn Creative Zen (net zo lang tot mijn hele ziel en zaligheid erdoor verzadigd was)

Die Creative Zen is een stukje paradijs op aarde. Zeker nu ik als journalist stad en land afreis. Tijdens die eindeloze reizen vormt die minidatabase het vaccin tegen verveling en het oeverloze gebazel van gepeupel om me heen.

Tegelijkertijd worstelde ik me door een nieuwe stapel boeken heen. Tegenwoordig worden er echter zoveel nieuwe 'Catcher in the rye's', en uitgegeven, dat het 'a hell of a job' is geworden om het koren van het kaf te scheiden (om maar even in de beeldspraak te blijven, ahum). Bovendien heb ik een lage bullshit tolerantie factor. Na enkele bladzijden hou ik het meestal voor gezien. Uitzonderingen bevestigen die regel(maat)

Zo las ik Tegenstrijdige verlangens, de debuutroman van ex-dorpsgenoot Armand Houben (37). Zijn verhaal over de Amsterdamse kunsthistorica Eva die haar innerlijke lokroep volgt, wist me bij tijd en wijlen te boeien, en voor een ex-ABP-er zonder literaire voedingsbodem is het beslist niet onverdienstelijk 'gecomponeerd' doch heb ik "een maar". Bij tijd en wijlen vond ik het te moralistisch (waarom werken boeken met boodschappen meestal niet?) Het mooiste boek van dit jaar komt op conto van Alex Boogers. "Het sterkste meisje van de wereld" is, zoals Leon Verdonschot het stelde bij zijn eerdere werk, "rauw als Bukowski". Booger's zielroerselen over zijn (in zijn ogen) mislukte schrijversloopbaan zijn zo eerlijk beschreven dat de tranen in mijn ogen stonden. Dan Hassan Bahara, wiens aanwezigheid in literair Wonderland opvalt alsknipperende neonreclame. De geschiedenis van de rebelse Kader Zeroual (17), die in zijn debuut 'Een verhaal uit de stad Damsko' in een negatieve spiraal geraakt, is sinds het verschijnen weliswaar niet ingeslagen als een bom maar heeft sluimerend de aandacht weten te gijzelen van tout le monde. Een verdienste voor deze heerlijk, arrogante troetelMarokkaan wiens stem anderen het zwijgen lijkt op te leggen. Want onze door de Islam geobsedeerde samenleving grijpt elke gelegenheid aan om de massa-psychose rondom het woestijngeloof buiten proporties te drijven, en daar werkt B. volgaarne aan mee. Persoonlijk ben ik die discussie over hoofddoekjes, Wilderianen, en Mohammed's kinderliefde een beetje zat.
Me met echte zaken bezighouden? Mannen die in de steek gelaten worden door vrouwen, liefde die niet zijn kan, verliezen en nooit meer weeromkomen, angsten die je uit je slaap houden, je moeder en je afvragen waar ze is, schuld aan je kinderen en hoe het ooit te kunnen goedmaken, etc? Ik laat maar een scheet. Elke film en elk boek hierover brengt me verder en elk boek en elke film over "hoofddoekjes ja, of hoofddoekjes nee", werpt me terug in de tijd. En ik wil niet terug in de tijd, want nostalgie is de dood.’(Een gegeven waarover ik vorige week nog uitgebreid gesproken heb bij Studio Brussel, maar dit even terzijde) In plaats daarvan focus ik me liever op wat komen gaat; namelijk; een uitdagende looping in de rollercoaster van mijn bestaan. Met Barkley als orentroost. Wat? Waar? Hoe? Dat onthul ik aanstonds.

Was knowing your weakness what made you strong?

Begin september

Een bliksembezoek aan Parijs, een rechtzaak, besprekingen met uitgevers en andere partijen, je buigen over de opzet van e-radio, artikels schrijven voor twee bladen, kortom het word je als onbegrepen schrijver wel eens teveel. Vandaar dat het bloggen wederom op een laag pitje staat.

Voor even...

PS: Omar, binnenkort zal ik de inhoud van mijn Creative Zen openbaren!

Antieke wet

Lezers van het NRC leren vandaag massaal DENISE REBERGEN "kennen"

Maar of dat een hartverwarmende kennismaking wordt betwijfel ik. Gisteravond heeft de politie deze 17-jarige Spunk - journaliste (en haar cameraman) aangehouden wegens het openlijk verdedigen van onze ilussiore vrijheid van meningsuiting. Een nogal rebelse actie in een politiestaat als de onze. Maar goed. Rebergen droeg een T-shirt met de tekst 'Beatrix is een hoer'. Even tussen ons: persoonlijk had ik voor een constructievere tekst gekozen. Want we hebben het toch over dezelfde Beatrix die zucht van verlichting slaakte toen de kale Dandy en de Gezonde Roker van het toneel werd gejaagd? (Ah, toch gezegd, Erick - goed genoeg voor een taakstrafje van een uur of 50 - denkt u. Ach)

Kennelijk droeg Rebergen ook nog een T-shirt bij zich met de tekst 'Alle moslims zijn geitenneukers', als ik die woordvoerder van de politie moet geloven. Dat t-shirt werd echter niet aanstootgevend bevonden, het andere dus wel. An sich, klasse dat Spunk de open zenuw van onze moraalridders openkrabt. Want crimen laesae maiestatis, dat is zo 20 voor Christus.

Het is alleen te hopen dat dit akkefietje tot juridische discussies leidt en niet als een kwajongensstreek van tafel wordt geschoven. Het NRC zal haar gezicht toch moeten redden, vrees ik.

LEES HET ARTIKEL OP SPUNK

Boeken Top 3 (REVISITED)

Zoals je een deejay nooit naar zijn vijf freakplaten moet vragen, hoor je een schrijver eigenlijk niet om een BOEKEN TOP 5 te verzoeken, want die is constant in beweging. Net als de toekomst (oh, zwakke metafoor, of niet?)

(P.S. voor degenen die hem destijds gemist hebben; zie het maar als een "instant momentopname''


Michel Houellebeque - "Platforme"

De meest invloedrijke (westerse) auteur - provocateur van onze tijd heeft een mond vol rotte tanden, een bochel en liegt over zijn leeftijd. Maar zijn "Platform" overrompelde me zoals de muziek van Steely Dan me obsedeert. Een soort Zen.

Louis Ferdinand Céline - "Voyage au bout de la nuit"

Harry Mulisch (nog gefeliciteerd trouwens) verwijt jonge Nederlandse schrijvers gebrek aan maatschappelijk engagement. Nee, dan Céline. Die de tijdsgeest als een hittezoekende raket volgde en zijn pamflet 'Bagatelles pour un massacre' precies op het cruciale moment publiceerde dat Hitler's ster rijzende was. In 'Bagatelles' gaf de zwaar bekritiseerde en verguisde C. de Joodse gemeenschap de schuld van de Grote Depressie. In Frankrijk brak de pleuris uit. Over straatrumoer gesproken. Céline's antisemitisme overschaduwde echter wel zijn literaire loopbaan. Maar daar had hij lak aan. Zijn bekendste stijlmiddel - de 3 puntjes in herhaling ... - zette de Franse Taal onder hoogspanning. "Voyage au bout de la nuit" uit 1933, mag mijn literaire bijbel heten. Niet in de laatste plaats omdat het de franse letteren voorgoed hervormd heeft.

Theo van Gogh - "Allah weet het beter "

De man die Abou Thaleb 'de pooier van de profeet' noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was ook de man die zijn ex vrouw samen met haar nieuwe vriend op vakantie meenam en alles betaalde 'om maar bij elkaar te kunnen zijn'. De monsterlijke verschijning die elke gelegenheid aangreep om de grenzen van de vrije meningsuiting te tarten zou elke schrijver moeten raken. Het zou de letteren weer in vuur en vlam zetten en het broodnodige maatschappelijke engagement toevoegen. Van Gogh was in mijn ogen een 10 x betere schrijver dan filmer. Zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tov al die brave meelopers in deze (zucht) fluwelen dictatuur. Virtuoos taalgebruik, soms smakeloos en puberaal maar altijd intrigerend. Eigenlijk moet ik hier zijn debuutroman "Engel" noemen, al moet ik eerlijkheidsbehalve toegeven dat het boek me niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten dan ook dramatisch. Van die debuutroman Engel in 1990 werden er vier verkocht. (Ik overdrijf: het waren er zes) Zijn tweede roman (een soort verhalenbundel) "De Ogen van Tipsy" uit 2001 heeft hij zelfs in eigen beheer moeten uitbrengen omdat geen uitgever eraan wou. Dat had nu wel anders gelegen, vermoed ik. Na zijn dood is er opeens wel interesse voor. In de literatuur valt een hoop mensen postume roem ten deel. We weten nog maar half hoe belangrijk hij voor de Nederlandse taal geweest is. Zijn inbreng heeft onze letteren verrijkt met heerlijke woorden als "geitenneuker", chocoladeprins", "gedachtenpolitie" enz... Een gegeven dat maar voor weinigen is weggelegd."

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in het tijdschrift Zoetermeer en op de oogstrelende literatuurblog http://www.literatuur.web-log.nl/

Momenteel lees ik overigens:

ARMAND HOUBEN - TEGENSTRIJDIGE VERLANGENS
ALIEFKA BIJLSMA - GEZANDSTRAALD
En overmorgen begin ik aan:
HASSAN BAHARA'S - EEN VERHAAL UIT DE STAD DAMSKO (En daar verheug ik me heel erg op)

Femme fatale verwordt tot supernova

"He has been at it again, traipsing around Paris from luxury apartments to the streets, capturing men and women defiantly acting out their sexual fantasies." (THE NEW YORK TIMES)

Stuart's muze, Anna Biella, Tenerife III (1998/2001)Ilford Super Brilliant print

TASCHEN, de uitgeverij waar hij reeds drie bestsellers publiceerde, noemt hem the grandmaster of the erotic camera; Roy Stuart. Zijn foto's schetsen een wereld van gelijke seksen waarbij de camera vooral inzoomt op de donkere kant van de vrouw. Genadeloos registreert hij haar onbewust destructieve, ongetemde, machtsbeluste verlangens, maar eveneens haar ademloze stijl, haar allesomvattende schoonheid die tot een orgiastische supernova expandeert.

Hier wordt de geest van Dionysos bezworen, die in de afgrond van zijn excessen op zowel mentale als fysieke bevrediging uit is.

ROY STUART'S WEBSITE

THE FOURTH BODY

9/11 ; wereldwijd complot

Een tijdje terug heb ik onthuld dat ik een bewonderaar ben van de Britse filosoof Stuart Wilde omdat hij metafysische vraagstukken in heldere taal weet uit te leggen en toepastbaar kan maken. Zijn visies zijn verhelderend, inspirerend en taboe-doorbrekend.

"In a world where everything and everyone is required to be the same, eccentricity and individuality will get you banned from almost everywhere. I have always felt it’s better to wander off in one’s madness than to sit in shackles with the others on the bus."

Op zijn website ageert de esoterische-meester frequent tegen de regering Bush, en heeft zich op die manier in de kijker gewerkt bij the F.B.I. Eén van zijn speerpunten is zijn overtuiging dat 9/11 werd georchestreerd door Alan Green'scam' & co, ten einde 1)een legitieme reden te creeëren om oorlog te voeren, 2)de tanende Amerikaanse economie een impuls te geven en 3)controle te handhaven door (fantoom)angsten te zaaien, zelfs als dat ten koste gaat van onze grondrechten. Argumenten waarover ik vorig jaar september in NIEUWE REVU n.b. nog een artikel heb gepubliceerd.

"Our current leaders and those that follow in the next few years, will become the most reviled and hated men and women in history. Hitler will be more popular than Bush five years from now."

"I was watching a bit of ‘freedom and democracy’ on the telly. It looked awfully dangerous to me. I’m not sure how much more freedom and democracy we can take, before there’s no one left."

Wilde meent dat wij het slachtoffer zijn van een allesomvattend, wereldwijd complot, in de volksmond ook wel eens 'De nieuwe wereldorde' genoemd, en dat we op TGV snelheid afstevenen naar Apocalypse Now. Dat hij zich op deze manier aan een spervuur van kritiek blootstelt lijkt hem niet te deren. Zijn vijanden noemen hem inconsequent, en ongeloofwaardig aangezien hij 'nog wel eens' van mening verandert. Maar waarom zou je altijd per se consequent moeten zijn?

Over de loonslavernij:

"Day dreaming is very important to your mental health. It’s particularly useful once you find work."

Over schuldgevoel:

"If you can’t conquer people, you can always enslave them by offering them debt. Debt feeds the ego and it’s toxic to your soul. If you don’t know how to get out of debt try ‘airport’. You are allowed that once as long as you promise not to borrow money ever again."

"There is no amount of money in the world that will make you comfortable if you are not comfortable with yourself."

"You can't get a pay raise when you're angry. People will react to the negative energy and will resist you."

Meer weten? STUART WILDE

Verse penvrucht

Net als in de bloedhete zomer van 2003, toen mijn eersteling 'Maansverduistering' noodgedwongen snel voltooid diende te worden, eist nu ook mijn verse penvrucht kostbare secondes op. De reden waarom de opvolger zoveel tijd in beslag neemt, vloeit voort uit het feit dat ik he-le-maal opnieuw ben begonnen. Aan de eerste ruwe versies bleef ik zo'n onbestemd gevoel overhouden dat alles anders moest; de stuctuur, de personages, de thema's. Zoals het er nu naar uitziet, wordt het dan ook pas 2008 voordat het boek de wereld ingeslingerd wordt. Maar wie weet, wordt het eerder.

Ondertussen zit ik niet stil. Morgen heb ik een lezing in Brussel. Overmorgen bezoek ik een symposium over de invloed van de politiek op The New Wave en vice versa.

Voor nu laat ik u achter met deze dope classic die na vier jaar niets aan kracht heeft ingeboet!

Pharell - Frontin', zomer 2003

Regering Nixon: Legitieme criminele operatie

'There's a cancer in the presidency and it's growing,' verzucht Nixon's raadgever John Dean in Stone's biopic NIXON. Het gelijk stond aan zijn kant, want die kanker woekerde verder, net zo lang totdat hij al het geloof uit de omstreden leider had gezogen. 'The rise and fall' van Nixon en diens rechterhand Kissinger is nu scherpzinniger dan ooit vastgelegd door de gevierde historicus Robert Dallek. In zijn nieuwe boek Nixon and Kissinger; Partners in Power, wordt je verzwolgen door de slechtheid waarmee de heren hun machtsvacuüm krampachtig in standhielden.

Toegegeven: van nature ben ik a-politiek. Ik ben niet voor niets de verbeelding ingevlucht (overweeg zelfs de journalistiek aan de wilgen te hangen). Net als Thomas Mann ben ik er namelijk van overtuigd dat politiek mensen inhumaan maakt. Waarvan akte, in het geval Nixon! Maar Dallek's tirade is zo inspirerend dat je op je oude dag nog zou overwegen om van 'baan' te veranderen en als historicus door het leven te banjeren.

In DE GROENE AMSTERDAMMER schrijft recensent Frans Verhagen over het boek: 'De geschiedenis herhaalt zich natuurlijk niet, maar Dallek's beschrijving van de afwikkeling van de verloren Vietnam oorlog, biedt een sterk déjà vu met het heden.'

Meer dan dat, zou ik zeggen. De geschiedenis herhaalt zich wel degelijk. Nixon's dédain voor democratie en mensenlevens vertoont verdomd veel paralellen met de fluwelen staatsgreep die de regering Bush-Cheney heeft gepleegd. Nixon stond net als Bush doodsangsten uit voor een vroegtijdige terugtrekking uit de rode landen, aangezien die Amerika's geloofwaardigheid dreigde te ondermijnen. In deze anekdotes echoot alles wat ons tegenwoordig over Irak ter oren komt.

De meningen over Nixon zijn verdeeld. In de comments bij het Frost interview merkt YOU-TUBE blogger (en geschiedeniskenner) Tressball op: 'Nixon was one of the better Presidents during the 20th Century, and no President did more to bring an end to the Cold War and peace to the world.' En daarin staat hij allesbehalve alleen.

Verhagen: 'De verrassend vele Europese conservatieven met een zwak voor deze beide heren zouden verplicht dit boek moeten lezen om ervan doordrongen te worden dat het Witte Huis onder Nixon een legitieme criminele operatie runde. Een term die niet lichtzinnig gebruikt dient te worden, maar hier zeker past. Democratische vormen, de rechtsstaat, de levens van soldaten, en burgers in verre landen: alles maakten deze mannen kapot.'

Tegen het einde van zijn meesterwerk komt Dallek tot de conclusie dat het de duistere kant van Nixon de duistere kant van Kissenger voedde. Dat Richard door zijn demonen verzwolgen werd, is de andere kant. Toen Oliver Stone Nixon's dagboeken bestudeerde, zei hij tegen zijn vrouw: ' I never thought the man suffered so much.'

Hopelijk durft Dallek de huidige regering Bush onder dezelfde scherpe loep te leggen en te ontleden. Het zou me niet verbazen als die nog schrijnender en choquerender zal zijn.

HET BOEK: NIXON AND KISSINGER: PARTNERS IN POWER - ROBERT DALLEK

LEGENDARISCH: DAVID FROST INTERVIEWT RICHARD NIXON (1977)

ROLLING STONE' S 500 GREATEST ALBUMS

LijstjesDNA-ers opgelet. In popblad OOR kenden honderd muziekkenners (lees: deejays, producers, bloggers, & recensenten) het debuutalbum van The Velvet Underground & Nico de hoogste waarde toe als het draait om invloed, passie, schoonheid, en obsessie. Maar er worden ook kanttekeningen geplaatst.

PLANET meldt: "Gek genoeg is er geen plaat van Vaderlandse bodem te vinden in de lijst."

Nu wil ik me niet opwerpen als een beschermheilige van het nationale product, zoals Frits Spits dat voor Frank Boeien bewerktstelligt, maar waar zijn Cuby, The Nits, Spinvis, Hello Venray, Earth & Fire, Bettie Serveert, The Sheer, Daryll - Ann, en Henny Vrienten? Om maar eens een paar willekeurige voorbeelden te noemen. Worden deze 'honderd autoriteiten' gemarkeerd door grenzeloze zelfhaat? Waren er ogenblikken van spontane verstandverbijstering? Hoe het ook zij; het blijft zonde. Voor zowel onze vaderlandse hemelbestormers als mede voor OOR zelf, want juist zij zouden zich hard moeten maken voor de schoonheid die binnen onze grenzen ontkiemde (& ontkiemt). Albums als HENK of KILO van The Nits zijn wat mij betreft niet weg te denken uit the all time lijsten. Met deze wetenschap is het niet raar dat het geweten van de Neerlandse popradio, KX, zich de komende drie weekends op OOR's 'grote broer' : ROLLING STONE'S 500 GREATEST ALBUMS focust.

Tussen 12:00u en 19:00u etaleren Stenders en co in virtuele aspecten deze 500 onsterfelijken. Na de KX RADIO LIJSTENPARADE, waarover ik eind vorig jaar e.& a. heb geschreven, een nieuwe climax in het jonge bestaan van dit zonderlinge e-station.
Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, the most important rock & roll album ever made!

Klik HIER voor de lijst & incl. de passionele popanalyses !

Op PLANET kun je de bovenste tien posities beluisteren & bekijken

500 SONGS

High Times

Als er iemand is die mijn tanende levenslust weet aan te zwengelen is het fotomodel Uschi Obermaier. Zij belichaamt alles waar de femme fatale, de muze en de rock'n roll voor staat:'Das wilde leben'

Door haar nauwe contact met de studentenbeweging van 1968 ontpopte zij zich tot het boegbeeld van de protestgeneratie. Haar emancipatie dankte de in München opgegroeide Obermaier vooral aan de tegelijk met de seksuele revolutie opbloeiende popcultuur, The Stones, The Doors, Velvet Underground. Ontdekt als fotomodel in een Münchense discotheek, verhuisde zij eerst naar Londen en vervolgens uit liefde voor Langhans naar de Kommune 1. In deze tijd heeft zij wilde, spraakmakende affaires met popsterren als Mick Jagger, Keith Richards en Jimi Hendrix. Het is schrijnend om te zien hoe das 68-er IKONE tussen de wal en het schip belandt; uiteindelijk vindt ze nergens heil; noch bij haar ouders, die vrezen voor het koninklijke oordeel van de buren, noch bij haar lotgenoten in de commune, die Obermaier - mede door haar kapitalistische (seks)essen als een verraadster beschouwt. Alles verandert als de Hamburgse kroegbaas en levenskunstenaar Dieter Bockhorn in haar leven opdoemt en Obermaier devoot meeneemt in een tot camper verbouwde touringbus. Onder het toeziend oog van de internationale media doorkruisen zij de wilde wereld in de late jaren 70. Na Bockhorns dodelijke motorongeluk in Mexico in 1983 trekt Obermaier zich steeds meer terug uit de schijnwerpers. Tegenwoordig woont zij als Amerikaans staatsburger in Californië, waar zij sieraden ontwerpt.

'Das wilde Leben' is Achim Bornhak's verfilming van Obermaier's autobio "High Times". Obermaier zelf vindt de film, goedgekeurd voor kijkers vanaf 12, echter veel te braaf: "Mijn leven is niet voor onder de zestien, als je het goed verfilmt", liet zij de ARD weten. Volgens de media leidde Obermaier het ultieme vrije bestaan, "de droom van een generatie", en daarmee: de eerste real life 'soap' ooit. Big Brother heeft het nakijken. In retroperspectief bezien vormt haar leven echter een schril contrast met de status van huidige popsterren en models, die in hun gevecht om de media-aandacht veelal hun vrijheid verliezen.

De titelsong van 'Das wilde leben', het nummer " Summer Wine" van Ville Valo & Natalia Avelon, betreft een sublieme Nancy Sinatra interpretatie, die alles ademt waar de film voor staat; seks, drugs, rock'n roll, en bovenal vrijheid ! En zo gaat het de hele film door. The original motion picture soundtrack, van o.a. The Doobie Brothers, Todd Rundgren (held!), Colin Blunstone (nog meer held!) en Sugarplum Fairy stroomt door je aderen en brengt je in trance, in een jaren zeventig esk state of mind.

Trailer zien? Klik hier.

Videoclip van Ville Valo & Natalia Avelon bekijken? Surf dan naar DEZE SPOT.

Meer nieuwe muziek? Hou

J.U.S.T.I.C.E. &

Wouter Hamel in de gaten.

Tijdelijke stop

Ik trek me tijdelijk uit de wereld terug om me op de eindfase van mijn roman te bezinnen.

Deemoedig en bescheiden aanvaard zelfs iemand als ik zijn vergankelijkheid. Vandaar de boeken. Twee wel te verstaan. Verschijningsdata: 2008.

Ondertussen draait uw virtuele deejay deze dope flava voor u. Enjoy!

'DJ's on the wheels of the steels of time.!!!'