Pratende hoofden

Gehypnotiseerd door de subtiele macht van de tv lig ik voor pampus op de divan. Ik heb televisie altijd verafschuwd. Het machtsmedium van onze fluwelen dictatuur is immers gevaarlijker dan we denken. De snel afwisselende beelden transformeren ons tot labaratoriumratten, die geen enkele actie meer ondernemen of oorspronkelijke visies ontwikkelen. Maar aangezien ik een kater onder de leden heb, heb ik geen keuze (vind ik, gemakshalve, even)


Zappend in de rondte stuit ik op een documentaire over de Verschrikkelijke Sneeuwman op Discovery Channel. Vervolgens wordt mijn aandacht geclaimd door de clip "Hands" van de band Interpol (mooi) en dan door CNN's paradepaardje Larry King Scarlett Johansson aan de tand voelt. De actrice die o.a. in het sterk sferische film Lost in Translation van Sofia Coppola speelde, bezit niet alleen de aantrekkingskracht van een planetoïde maar is bovenal gezegend met een bovenmatig intellect. Tot mijn verbazing maakt ze bekend dat ze net de eerste hand heeft gelegd aan haar typoscript. Johansson componeert dus een roman. Ze heeft hem vast eerder af dan ik, die roman. De traagschrijver in mij krijgt toch nooit een woord op papier. En als het al lukt oogt het kleurloos, dat woord.

Tijdens de reclame van de nieuwe Nissan zap ik naar RTL 4 waar Sylvana Simons, of all people, op gekunselde wijze een boekprogramma presenteert – het is weer Kluun, van Rooyen en Noort wat de klok slaat. Afschuwelijk. Na Hier is ... Adriaan van Dis ... en Zeeman met Boeken is er hier in Nederland geen fatsoenlijk tv programma over literatuur meer geweest. De angst voor pratende hoofden bestaat! Als je ziet hoe in Engeland op het scherpst van de snede over de Booker Prize wordt gedisussieerd, denk ik wel eens bedroefd; ‘waarom kunnen wij niet zulke spannende televisie over literatuur maken?’ Uitzonderingen daargelaten, Grunberg steekt er met vlag en wimpel bovenuit. Om met het enfant terrible zelve te spreken: ‘hoe minder kijkcijfers hoe beter. Lage kwantiteit geeft hoge kwaliteit.’ Elitair wellicht. Maar waarom niet? Liever drie uur een goed diepgravend interview met man/vrouw die zinnige zaken meldt, je inspireert, discussie oproept, dan hersenverwekende al dan niet plastische, politiek gekleurde nonsense. Anno 2007 moeten we hoognodig af van democratie in de kunst. Switchend naar Nederland 3, stuit ik op ex - caberatier Hans Teeeuwen. Opvallend zijn de abrupte overgangen tussen zijn sketches. Thema’s als seks en geweld neigen bij hem naar het absurde. Bij Teeuwen worden de uren gevuld door een palet van wild pianospel, sprookjesachtige vertellingen, typetjes; losers, idioten, zich onderscheidend door hun tics en waanzinnige wereldvisie. De beste vriend van v. G. laat het publiek hier vanavond uit zijn hand eten. In tijden als deze; van dramatische omwenteling - zie je vaak dat het archetype van de clown zich constelleert en overal een snel, toenemende populariteit geniet. Caberatiers, satirici, deejays, goochelaars, bieden ons vluchtig escapisme in een systeem dat zijn grens bereikt heeft.

Schande!

Viva la France!

In een petitie in de Franse krant Libération, eist een groep Franse intellectuelen, en filosofen dat Ayaan Hirsi Ali het Franse ereburgerschap krijgt en dat Sarkozy haar bescherming biedt. De noodkreet is getekend door Alain Finkielkraut, André Glucksmann, Luc Ferry en Bernard-Henri Lévy, allen invloedrijke denkers. 'Europa was de wieg van de traditie van de Verlichting,' stelde Ferry vast, 'en die waarden moeten de vrijheid van meningsuiting waarborgen.' Geheel terecht hekelen zij de laffe houding van onze overheid die niet langer gerant willen staan voor Ayaan's veiligheid. De Poolse oud-minister van Defensie noemde Nederland 'een schande voor Europa' Ook ik schaam me er inmiddels voor Nederlander te zijn. Het relativistische en multi-etnisch denken van onze linkse socialisten drijft me tot waanzin. Je kunt er gif op innemen dat er nog meer internationale intellectuelen een vuist voor haar zullen ballen. Onze 'vrijdenkers' zijn blijkbaar te schatplichtig aan linkse geldspugers. Want er wordt gezwegen alsof de vlag van de Sharia al op de Dam wappert.

Ik hoop het niet, maar het zal mij niets verbazen als Ayaan binnenkort iets overkomt. Voor de Linkse kerk is Ayaan, net als Fortuyn, en van Gogh simpelweg 'a pain in the ass'. Te moeilijk, te radicaal. Vooral als ze gelijk krijgt. Zoals nu. Van zoiemand wil men af als van een tumor. A'dam West, Den Haag en Utrecht branden, maar onze door linkse denkbeelden verzengde media reppen er niet over. Nee, in plaats daarvan gaat socialistisch en Christelijk Den Haag over tot de orde van de dag. 'Niet meer roken in de kroeg, geen seksuitingen meer in de openbare ruimte.' Van die geluiden die we sinds de vroege jaren 50 niet meer gehoord hebben, zeg maar.

Een tijdje terug ontmoette ik tijdens een reis door Frankrijk een studente politicologie. Onomwonden legde ze me uit dat de situatie in ons land haar aan Parijs 2005 herinnerde, en de situaties in ons land als donkere omens voor de toekomst zag. La Parisienne had oprecht met me te doen.

Gelukkig had ze een kamer voor me.

Verse penvrucht

Net als in de bloedhete zomer van 2003, toen mijn eersteling 'Maansverduistering' noodgedwongen snel voltooid diende te worden, eist nu ook mijn verse penvrucht kostbare secondes op. De reden waarom de opvolger zoveel tijd in beslag neemt, vloeit voort uit het feit dat ik he-le-maal opnieuw ben begonnen. Aan de eerste ruwe versies bleef ik zo'n onbestemd gevoel overhouden dat alles anders moest; de stuctuur, de personages, de thema's. Zoals het er nu naar uitziet, wordt het dan ook pas 2008 voordat het boek de wereld ingeslingerd wordt. Maar wie weet, wordt het eerder.

Ondertussen zit ik niet stil. Morgen heb ik een lezing in Brussel. Overmorgen bezoek ik een symposium over de invloed van de politiek op The New Wave en vice versa.

Voor nu laat ik u achter met deze dope classic die na vier jaar niets aan kracht heeft ingeboet!

Pharell - Frontin', zomer 2003

Tijdelijke stop

Ik trek me tijdelijk uit de wereld terug om me op de eindfase van mijn roman te bezinnen.

Deemoedig en bescheiden aanvaard zelfs iemand als ik zijn vergankelijkheid. Vandaar de boeken. Twee wel te verstaan. Verschijningsdata: 2008.

Ondertussen draait uw virtuele deejay deze dope flava voor u. Enjoy!

'DJ's on the wheels of the steels of time.!!!'