Not amused

De economie van het verdriet werd de afgelopen week geforceerd tot lachen gedwongen. Op gratie van o.a. Geert Mak baadde die dit jaar in het licht van Erasmus' Moriae encomium, sive Stultitiae laus. Wat viel het tegen! Nergens een charmante grap richting het militante moslimgespuis. Nee, hooguit wat geciviliseerd geneuzel dat herinnerde aan de zwakste ogenblikken van Andre van Duin. So what's the use?

In een poging om toch nog wat lachspieren in beweging te krijgen, belde ik op de radio stichting El Tawheed. De kranten, toch al niet vies van een beetje links censuur, meldden dat "een Amsterdamse" de plaatsing van het beeld ter nagedachtenis aan van Gogh trachtte te voorkomen. Reden genoeg dus. Uit de mond van uw deejay du jour kreeg de dienstdoende imam de vraag voor de kiezen of het kunstwerk eventueel bij hem voor de deur geplaatst kon worden. Hij was not amused. Gelukkig voor hem stond hij niet alleen. Enige ogenblikken later werd dit enfant terrible op de vingers getikt door een ziedende politicus.

Ik begrijp het wel, voor je het weet zouden onze anti discriminatie comite’s, of een stel PVDA'ers geschokt kunnen reageren op deze respectloze manier van omgang met de moslim-minderheden in Nederland. In mijn geestesoog zie ik ze reeds zinspelen op actievere toepassing van het Wetboek van Strafrecht op dit soort haatzaaiende literatoren als dat opgeschoten rotjoch van een Overveen, het treurigste wat er de afgelopen jaren uit de riolen van de Nederliteratuur is boven komen drijven.

Even later beslite de rechter in het licht van de vrijheid.

Zo kon iedereen alsnog opgelucht ademhalen. De "lof der zotheid"? was toch al met listige, laffe pijlen doorboord en afgevoerd.

Verdediging

Rob Stenders liet zich onlangs ontvallen dat zijn 'ondergang' bij Kink Fm in een stroomversnelling raakte op het moment dat hij een plaat van Abba draaide. Een wonderlijke zet, ingegeven door een nog wonderlijkere uitspraak van Johnny Rotten. Die had in op de BBC beweerd dat Abba 1 van de belangrijkste bands van de jaren 70 moesten heten. Rotten of niet, het algehele credo - van zowel de Kink aanhangers, als de crew luidde: "not done" Een band als Abba op een alternatieve zender als Kink da's vloeken in de kerk. Etiketjes zijn er om weggegooid te worden.

Vorige week had ik het gevoel dat ik om een soortgelijke reden de barricades op moest toen ik op Virgin Radio als gastdeejay twee tracks van het album The Invinsible Touch mocht draaien (en aan- en afkondigen) De Britten schreeuwden moord en brand. 'Duke' was toegestaan, of het vroegere, experimentele werk met Gabriel voor hun part, maar toch niet die 'coca cola plaat' uit '86. Wat meende ik me wel?

Waarom die jaren tachtig in het verdomhoekje van de (zogeheten) muziekcritici zitten is mij sowieso een raadsel geweest. Met gevoel voor ironie citeerde ik het commentaar van Brett Easton Ellis' psychopaat Patrick Bateman uit American Psycho voor. Tijdens een van de eerste hoofdstukken prijst hij de plaat de hemelen in met de woorden: "een verheven meditatie over het immateriele, verdiept met de betekenis van hun vorige albums." Bateman durfde Genesis te waarderen als band in zijn geheel. Legde "Robbery Assault" en "Battery" naast "We can't dance" "Fading Lights" en "I know what I like" en bezag het vanuit het perspectief van de bijbehorende tijdsgeest. In mijn visie groeiden de heren simpelweg mee met hun tijd en ervaringen en vonden ze in Invisible Touch het juiste evenwicht. Met "The Last Domino" als tussentijds hoogtepunt. Wat Tony Banks bezielde toen dit epos aan zijn brein ontsproot mag een wonder blijven, maar het is een van die adembenemende momenten uit de jaren 80. Zelden is liefdesverdriet persoonlijker, dramatischer en claustrofobischer bezongen en verklankt als hier. Dat vertelde ik daar dus ook voor die Virgin microfoon. Staan voor je zaak heet dat.

Binnenkort volgt er een nieuwe Genesis - tournee. Getuige het feit dat de nadruk zal liggen op hun eighties reportoire kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ook de heren zelf deze periode als hun artistiek hoogtepunt beschouwen. Helaas zijn ze daar bij Virgin nog niet achter.

Ontkroond

Nostalgie is de dood, maar soms ben je bereid om die dood een goedgezinde hand toe te reiken. Wie van jullie wil zich niet herinneren hoe Wolfman Jack de soundtrack voor soulminnend Nederland opende?

“In the evening when the sun goes doen, when there is no one else around...etc, etc..."

Die Soulshow "ruled" ! Tijdens de swingendste koopavond van de week hoorde je ‘m overal: vanuit alle huizen, vanuit alle winkels, want de soulshow was een drug, een trip, een manier van leven. Duizenden cassetterecorders snorden mee om het spektakel vast te leggen; de Bond van D-d-doorstarters, de Disco Action top 20, en vooral de muziek, die opzwepende muziek. Dat was het voltage. Maat de aanvoerder. De spil waar het begon. Via zijn verlokkelijke flava's, pakkende one liners en superstrakke vormgeving hield hij je constant in zijn greep.

Maar dat alles veranderde toen the Boogie Man zonodig een commerciële switch naar Radio 10 Gold besloot te maken. Op 31 maart 1988 viel het doek voor de authentieke Tros Soulshow. Sindsdien is het niet meer hetzelfde geweest. Ondanks het feit dat ik altijd met het programma ben mee blijven reizen, wist het mijn aandacht steeds minder lang vast te houden. Toen de show eind 2003 zijn wederopstanding beleefde via radio Veronica, en ik er nota bene zelf een bescheiden rol in mocht vertolken als webdesigner/ co – producer zijnde, was het programma nog maar een schim van wat het ooit geweest was. Good old Ferry bleek allang niet meer zo intensief bovenop de muziek te zitten als toen, negeerde nieuwe stromingen en baadde in een soort van gelatenheid. De Soulshow was voor mij een herhalingsoefening geworden.

Dat hebben de jongens achter het internetstation danceclassic.com beter begrepen. Hun cyber(te)huis voor soul, R&B, dance classics, en Urban begint pas waar stations als Juice FM, en FunX ophouden. Legendes als Al B. Sure of Stone passeren daar net zo frequent de revue als een niemendalletje als CC Peniston of de Mary J. Blige (foto) van nu. Hun virtuele vluchtheuvel zindert van extase. Zo kan het dus ook, sterker nog: zo zou het moeten. Dat daar een laatste redmiddel als internet voor nodig is, is onbegrijpelijk.

Ferry is de absolute bisschop van de soul, ere wie ere toekomt, maar wordt het niet eens tijd dat hij zijn mijter aan een frissere, hongerige generatie afstaat?

E.O.

De Soulshow website http://www.soulshow-digitaal.nl/
DANCE CLASSIC.COM