Op een avond in het heelal

Vanavond heb ik het fenomeen Spinvis ervaren. Het is caberet, het is Shakesperiaans, het is film noir. Het gaat boven je verstand. De weemoedige poldercollagepop van Spinvis gaf de nacht nieuwe kleuren. Niks pretentieuze teksten, maar rauwe, onNederlandse poëzie. Soms hartstochtelijk, dan weer tragi-komisch, maar altijd duister. En vooral: magisch. Het was Theo van Gogh die Erik de Jong wat 'bescheiden' de spotlights heeft ingeschreven in zijn Metro-column (April 2002). Hij associeerde de eigenzinnige sample-'googleaar' met Robert Wyatt, ooit de drummer van The Soft Machine. Dit vanwege de snijdende zang en de zweefkoortjes, vermoed ik, die – in het geval van Spinvis – ‘Op een avond in het heelal', ‘Herfst in Nieuwegein’, of 'De tuinen van Mexico' heten. Maar ook vanwege de Rimbaudiaanse taaltovenarij waarin het DNA van onze tijd verborgen zit;

De stad staat in brand

ik hoor het alarm

ik tel de echo's in het trappenhuis...

De recensie van Spinvis nieuwste geluidsdrager 'Goochelaars en geesten' op 8weekly
of lees die van NU.NL. (allen lovend)

Schande!

Viva la France!

In een petitie in de Franse krant Libération, eist een groep Franse intellectuelen, en filosofen dat Ayaan Hirsi Ali het Franse ereburgerschap krijgt en dat Sarkozy haar bescherming biedt. De noodkreet is getekend door Alain Finkielkraut, André Glucksmann, Luc Ferry en Bernard-Henri Lévy, allen invloedrijke denkers. 'Europa was de wieg van de traditie van de Verlichting,' stelde Ferry vast, 'en die waarden moeten de vrijheid van meningsuiting waarborgen.' Geheel terecht hekelen zij de laffe houding van onze overheid die niet langer gerant willen staan voor Ayaan's veiligheid. De Poolse oud-minister van Defensie noemde Nederland 'een schande voor Europa' Ook ik schaam me er inmiddels voor Nederlander te zijn. Het relativistische en multi-etnisch denken van onze linkse socialisten drijft me tot waanzin. Je kunt er gif op innemen dat er nog meer internationale intellectuelen een vuist voor haar zullen ballen. Onze 'vrijdenkers' zijn blijkbaar te schatplichtig aan linkse geldspugers. Want er wordt gezwegen alsof de vlag van de Sharia al op de Dam wappert.

Ik hoop het niet, maar het zal mij niets verbazen als Ayaan binnenkort iets overkomt. Voor de Linkse kerk is Ayaan, net als Fortuyn, en van Gogh simpelweg 'a pain in the ass'. Te moeilijk, te radicaal. Vooral als ze gelijk krijgt. Zoals nu. Van zoiemand wil men af als van een tumor. A'dam West, Den Haag en Utrecht branden, maar onze door linkse denkbeelden verzengde media reppen er niet over. Nee, in plaats daarvan gaat socialistisch en Christelijk Den Haag over tot de orde van de dag. 'Niet meer roken in de kroeg, geen seksuitingen meer in de openbare ruimte.' Van die geluiden die we sinds de vroege jaren 50 niet meer gehoord hebben, zeg maar.

Een tijdje terug ontmoette ik tijdens een reis door Frankrijk een studente politicologie. Onomwonden legde ze me uit dat de situatie in ons land haar aan Parijs 2005 herinnerde, en de situaties in ons land als donkere omens voor de toekomst zag. La Parisienne had oprecht met me te doen.

Gelukkig had ze een kamer voor me.

Songfacts.com

1 van mijn lievelings-sites is songfacts.com De muziekanalysten achter deze database houden zich 24/7 bezig met het ontleden en verklaren van (obscure) popliedjes. De verhalen achter de totstandkoming van de composities, de autobiografische elementen, de zelfverklaarde filosofieën & esoterische wetenschappen, geven de muziek direkt meerwaarde. Het kan niet op. Voor een muziekjunk als ik; een paradijselijke bezigheid. Zinniger dan menige politieke- of economische analyse. De reacties van de bezoekers zijn helemaal om je vingers bij af te likken. Ze zijn doorspekt met krankzinnige weetjes, urban legends, en geheime informatie. Lotgenoten ik koester u! Jullie leiden vast een utopisch bestaan.

VICTIMS van CULTURE CLUB (1983) 1 van mijn (vele) persoonlijke bijdrage(n) aan songfacts.com.

Born to run

Mijn hartslag en bloeddruk zijn fors hoger.

Samen met enkele geestverwanten; een interactieve wijnenthousiast, een muzikant (drummer) en een andere anti-deejay - hebben wij ons, als soldaten in loopgraven, ingegraven in onze thuisbioscoop. Over tien minuten zullen we de docu "Born to Run" ondergaan. 'The greatest rock 'n roll record ever,' als we Peter Gabriel moeten geloven. Een vriendin wist me te vertellen dat Springsteen de plaat in hoogst eigen persoon bij Elvis is gaan aanbieden. Hij kroop over de beschuttingen op diens Graceland, en belde aan. Na een tijdje opende Elvis' butler de deur. Elvis zelf was er niet. En wat Springsteen ook ondernam; de butler weigerde te geloven dat hij een rijzende ster was. Teleurgesteld keerde hij huiswaarts. Achteraf heeft Elvis hem nooit laten weten wat hij van zijn plaat gevonden heeft. Megalomaan als wij zijn - zullen we minder kinderachtig reageren.
Later meer...
Springsteen in Nederland? Binnenkort.

Droomproject

De afgelopen dagen ben ik (opnieuw) diep onder de indruk geraakt van het droomproject van Chris Keulemans De Amerikaan die ik nooit geweest ben. Een panoramische, meeslepende roman over de schoonheid van parkeerplaatsen, de trouw aan vrienden die zomaar verdwijnen, de nichterige sneer van Johnny Thunders en de dronkemanswals van Pearl Jam, heimwee zonder vaderland en het luik naar de schaduwwereld van het communisme. Tevens is De Amerikaan die ik nooit was een hommage aan een platenruiter, luisterend naar de naam David Holden.

Keulemans maakte in verschillende media een vierluik; naast de roman een radiodocumentaire, dvd, en een website (www.deamerikaan.nl) die vooral de popmuziek uit dezelfde periode (1961-1995) erbij betrekt. Opvallend dat Keulemans, in navolging van bijvoorbeeld Rob Stenders, ervan uitgaat dat de popmuziek na 1995 - algemeen beschouwd - niet interessant genoeg meer is. (Bestudeer de Kink 1212 maar eens om het tegendeel te ervaren) Het gaat in het boek om beelden, maar om andere dan met stemmen of afbeeldingen - dat maakt de roman speciaal.

Boeken waarin popmuziek de toon aangeeft, mogen altijd op mijn belangstelling rekenen. Surf eens naar deze virtuele route 66 en laat je gedachten achter, dat verdient dit.

Traagschrijver

De traagschrijver, dat ben ik. Waar collega's om de twee - of zelfs om het jaar een roman publiceren, heb ik minimaal een half decennium nodig om tot resultaat te geraken. De reden hiervoor is dat er de afgelopen jaren nogal wat is gebeurd in mijn leven (goed voor een roman of twee, drie plus anderhalf script, dat wel!) en ik me eerst verder wil ontwikkelen als schrijver voordat ik 'zomaar' iets release. De verwachte verschijningsdata zijn dan ook 2008 en 2009. Zo lang nog? Denk je wellicht. Ja. Zo lang nog. (Lang is relatief) Afleiding is voor een schrijver funest. Het is een van de redenen waarom het prachtproject SOE ter ziele gaat. Een subliem idee dat niet haalbaar bleek te zijn wegens improductiviteit van (sommige) medewerkers.

Het typoscript van mijn tweede roman is klaar om naar de uitgever te gaan. Momenteel ben ik begonnen met de aantekeningen voor een derde roman en een filmscript. Updates volgen.

Groet,

Erick Overveen

Muze-val

In gedachten zie ik haar op de filmposter van 'Maansverduistering' staan: haar gezicht rustend in de schaal van een halfgeopende, verduisterde maan met daarachter de verschillende fases van de maan die zij in haar rol als India verpersoonlijkt. Een schrijver heeft zo zijn eisen (zucht...) Tara Elders; zij was de muze van Theo van Gogh en blijft de eigenzinnigste verschijning binnen de Neerlandse cinema; puur, traag en duister. Als een Sfinx.

Wie haar denkt te kunnen doorgronden begaat dezelfde fout als Oidipoes. Deze had weliswaar het enigma van de Sfinx weten op te lossen, maar niet het raadsel dat de Sfinx zelf was; het ondoorgrondelijke vrouwelijke. Tara Elders is een muzeval.

Tara rookt (The Stratosphere Girl)

Tara in Terstall's laatste meesterwerk SEXtet.

Interview met Eddy Terstall op 8weekly.

Orentroost

Een korte update vanuit Belgique.

Om te beginnen; Gnarls Barkley's "Smiling Faces" is orentroost. Een auditieve verademing tussen het montone hitradio-geweld. Barkley orchestreert een aangename, positieve veelstemmigheid in zijn compositie, die dwingt tot luisteren. Niet voor niets merkte een You - Tuber op: 'This song is bloody underrated!' Want het spacy "Smiling Faces" is in dit bederfelijke land natuurlijk weer geen hit geworden. Zodra er (neo) avant - garde om de hoek komt kijken, blijken de oren van Nederlanders vol oorsmeer te zitten. In elk geval heb ik het nummer - tijdens een treinreis van Praag naar Amsterdam - 109 maal de revue laten passeren op mijn Creative Zen (net zo lang tot mijn hele ziel en zaligheid erdoor verzadigd was)

Die Creative Zen is een stukje paradijs op aarde. Zeker nu ik als journalist stad en land afreis. Tijdens die eindeloze reizen vormt die minidatabase het vaccin tegen verveling en het oeverloze gebazel van gepeupel om me heen.

Tegelijkertijd worstelde ik me door een nieuwe stapel boeken heen. Tegenwoordig worden er echter zoveel nieuwe 'Catcher in the rye's', en uitgegeven, dat het 'a hell of a job' is geworden om het koren van het kaf te scheiden (om maar even in de beeldspraak te blijven, ahum). Bovendien heb ik een lage bullshit tolerantie factor. Na enkele bladzijden hou ik het meestal voor gezien. Uitzonderingen bevestigen die regel(maat)

Zo las ik Tegenstrijdige verlangens, de debuutroman van ex-dorpsgenoot Armand Houben (37). Zijn verhaal over de Amsterdamse kunsthistorica Eva die haar innerlijke lokroep volgt, wist me bij tijd en wijlen te boeien, en voor een ex-ABP-er zonder literaire voedingsbodem is het beslist niet onverdienstelijk 'gecomponeerd' doch heb ik "een maar". Bij tijd en wijlen vond ik het te moralistisch (waarom werken boeken met boodschappen meestal niet?) Het mooiste boek van dit jaar komt op conto van Alex Boogers. "Het sterkste meisje van de wereld" is, zoals Leon Verdonschot het stelde bij zijn eerdere werk, "rauw als Bukowski". Booger's zielroerselen over zijn (in zijn ogen) mislukte schrijversloopbaan zijn zo eerlijk beschreven dat de tranen in mijn ogen stonden. Dan Hassan Bahara, wiens aanwezigheid in literair Wonderland opvalt alsknipperende neonreclame. De geschiedenis van de rebelse Kader Zeroual (17), die in zijn debuut 'Een verhaal uit de stad Damsko' in een negatieve spiraal geraakt, is sinds het verschijnen weliswaar niet ingeslagen als een bom maar heeft sluimerend de aandacht weten te gijzelen van tout le monde. Een verdienste voor deze heerlijk, arrogante troetelMarokkaan wiens stem anderen het zwijgen lijkt op te leggen. Want onze door de Islam geobsedeerde samenleving grijpt elke gelegenheid aan om de massa-psychose rondom het woestijngeloof buiten proporties te drijven, en daar werkt B. volgaarne aan mee. Persoonlijk ben ik die discussie over hoofddoekjes, Wilderianen, en Mohammed's kinderliefde een beetje zat.
Me met echte zaken bezighouden? Mannen die in de steek gelaten worden door vrouwen, liefde die niet zijn kan, verliezen en nooit meer weeromkomen, angsten die je uit je slaap houden, je moeder en je afvragen waar ze is, schuld aan je kinderen en hoe het ooit te kunnen goedmaken, etc? Ik laat maar een scheet. Elke film en elk boek hierover brengt me verder en elk boek en elke film over "hoofddoekjes ja, of hoofddoekjes nee", werpt me terug in de tijd. En ik wil niet terug in de tijd, want nostalgie is de dood.’(Een gegeven waarover ik vorige week nog uitgebreid gesproken heb bij Studio Brussel, maar dit even terzijde) In plaats daarvan focus ik me liever op wat komen gaat; namelijk; een uitdagende looping in de rollercoaster van mijn bestaan. Met Barkley als orentroost. Wat? Waar? Hoe? Dat onthul ik aanstonds.

Was knowing your weakness what made you strong?

Begin september

Een bliksembezoek aan Parijs, een rechtzaak, besprekingen met uitgevers en andere partijen, je buigen over de opzet van e-radio, artikels schrijven voor twee bladen, kortom het word je als onbegrepen schrijver wel eens teveel. Vandaar dat het bloggen wederom op een laag pitje staat.

Voor even...

PS: Omar, binnenkort zal ik de inhoud van mijn Creative Zen openbaren!

Antieke wet

Lezers van het NRC leren vandaag massaal DENISE REBERGEN "kennen"

Maar of dat een hartverwarmende kennismaking wordt betwijfel ik. Gisteravond heeft de politie deze 17-jarige Spunk - journaliste (en haar cameraman) aangehouden wegens het openlijk verdedigen van onze ilussiore vrijheid van meningsuiting. Een nogal rebelse actie in een politiestaat als de onze. Maar goed. Rebergen droeg een T-shirt met de tekst 'Beatrix is een hoer'. Even tussen ons: persoonlijk had ik voor een constructievere tekst gekozen. Want we hebben het toch over dezelfde Beatrix die zucht van verlichting slaakte toen de kale Dandy en de Gezonde Roker van het toneel werd gejaagd? (Ah, toch gezegd, Erick - goed genoeg voor een taakstrafje van een uur of 50 - denkt u. Ach)

Kennelijk droeg Rebergen ook nog een T-shirt bij zich met de tekst 'Alle moslims zijn geitenneukers', als ik die woordvoerder van de politie moet geloven. Dat t-shirt werd echter niet aanstootgevend bevonden, het andere dus wel. An sich, klasse dat Spunk de open zenuw van onze moraalridders openkrabt. Want crimen laesae maiestatis, dat is zo 20 voor Christus.

Het is alleen te hopen dat dit akkefietje tot juridische discussies leidt en niet als een kwajongensstreek van tafel wordt geschoven. Het NRC zal haar gezicht toch moeten redden, vrees ik.

LEES HET ARTIKEL OP SPUNK

Boeken Top 3 (REVISITED)

Zoals je een deejay nooit naar zijn vijf freakplaten moet vragen, hoor je een schrijver eigenlijk niet om een BOEKEN TOP 5 te verzoeken, want die is constant in beweging. Net als de toekomst (oh, zwakke metafoor, of niet?)

(P.S. voor degenen die hem destijds gemist hebben; zie het maar als een "instant momentopname''


Michel Houellebeque - "Platforme"

De meest invloedrijke (westerse) auteur - provocateur van onze tijd heeft een mond vol rotte tanden, een bochel en liegt over zijn leeftijd. Maar zijn "Platform" overrompelde me zoals de muziek van Steely Dan me obsedeert. Een soort Zen.

Louis Ferdinand Céline - "Voyage au bout de la nuit"

Harry Mulisch (nog gefeliciteerd trouwens) verwijt jonge Nederlandse schrijvers gebrek aan maatschappelijk engagement. Nee, dan Céline. Die de tijdsgeest als een hittezoekende raket volgde en zijn pamflet 'Bagatelles pour un massacre' precies op het cruciale moment publiceerde dat Hitler's ster rijzende was. In 'Bagatelles' gaf de zwaar bekritiseerde en verguisde C. de Joodse gemeenschap de schuld van de Grote Depressie. In Frankrijk brak de pleuris uit. Over straatrumoer gesproken. Céline's antisemitisme overschaduwde echter wel zijn literaire loopbaan. Maar daar had hij lak aan. Zijn bekendste stijlmiddel - de 3 puntjes in herhaling ... - zette de Franse Taal onder hoogspanning. "Voyage au bout de la nuit" uit 1933, mag mijn literaire bijbel heten. Niet in de laatste plaats omdat het de franse letteren voorgoed hervormd heeft.

Theo van Gogh - "Allah weet het beter "

De man die Abou Thaleb 'de pooier van de profeet' noemde en Thom de Graaf uitmaakte voor moordenaar, was ook de man die zijn ex vrouw samen met haar nieuwe vriend op vakantie meenam en alles betaalde 'om maar bij elkaar te kunnen zijn'. De monsterlijke verschijning die elke gelegenheid aangreep om de grenzen van de vrije meningsuiting te tarten zou elke schrijver moeten raken. Het zou de letteren weer in vuur en vlam zetten en het broodnodige maatschappelijke engagement toevoegen. Van Gogh was in mijn ogen een 10 x betere schrijver dan filmer. Zowel stilistisch als inhoudelijk een verademing tov al die brave meelopers in deze (zucht) fluwelen dictatuur. Virtuoos taalgebruik, soms smakeloos en puberaal maar altijd intrigerend. Eigenlijk moet ik hier zijn debuutroman "Engel" noemen, al moet ik eerlijkheidsbehalve toegeven dat het boek me niet kon bekoren. Zijn literaire pogingen mislukten dan ook dramatisch. Van die debuutroman Engel in 1990 werden er vier verkocht. (Ik overdrijf: het waren er zes) Zijn tweede roman (een soort verhalenbundel) "De Ogen van Tipsy" uit 2001 heeft hij zelfs in eigen beheer moeten uitbrengen omdat geen uitgever eraan wou. Dat had nu wel anders gelegen, vermoed ik. Na zijn dood is er opeens wel interesse voor. In de literatuur valt een hoop mensen postume roem ten deel. We weten nog maar half hoe belangrijk hij voor de Nederlandse taal geweest is. Zijn inbreng heeft onze letteren verrijkt met heerlijke woorden als "geitenneuker", chocoladeprins", "gedachtenpolitie" enz... Een gegeven dat maar voor weinigen is weggelegd."

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in het tijdschrift Zoetermeer en op de oogstrelende literatuurblog http://www.literatuur.web-log.nl/

Momenteel lees ik overigens:

ARMAND HOUBEN - TEGENSTRIJDIGE VERLANGENS
ALIEFKA BIJLSMA - GEZANDSTRAALD
En overmorgen begin ik aan:
HASSAN BAHARA'S - EEN VERHAAL UIT DE STAD DAMSKO (En daar verheug ik me heel erg op)

Femme fatale verwordt tot supernova

"He has been at it again, traipsing around Paris from luxury apartments to the streets, capturing men and women defiantly acting out their sexual fantasies." (THE NEW YORK TIMES)

Stuart's muze, Anna Biella, Tenerife III (1998/2001)Ilford Super Brilliant print

TASCHEN, de uitgeverij waar hij reeds drie bestsellers publiceerde, noemt hem the grandmaster of the erotic camera; Roy Stuart. Zijn foto's schetsen een wereld van gelijke seksen waarbij de camera vooral inzoomt op de donkere kant van de vrouw. Genadeloos registreert hij haar onbewust destructieve, ongetemde, machtsbeluste verlangens, maar eveneens haar ademloze stijl, haar allesomvattende schoonheid die tot een orgiastische supernova expandeert.

Hier wordt de geest van Dionysos bezworen, die in de afgrond van zijn excessen op zowel mentale als fysieke bevrediging uit is.

ROY STUART'S WEBSITE

THE FOURTH BODY

9/11 ; wereldwijd complot

Een tijdje terug heb ik onthuld dat ik een bewonderaar ben van de Britse filosoof Stuart Wilde omdat hij metafysische vraagstukken in heldere taal weet uit te leggen en toepastbaar kan maken. Zijn visies zijn verhelderend, inspirerend en taboe-doorbrekend.

"In a world where everything and everyone is required to be the same, eccentricity and individuality will get you banned from almost everywhere. I have always felt it’s better to wander off in one’s madness than to sit in shackles with the others on the bus."

Op zijn website ageert de esoterische-meester frequent tegen de regering Bush, en heeft zich op die manier in de kijker gewerkt bij the F.B.I. Eén van zijn speerpunten is zijn overtuiging dat 9/11 werd georchestreerd door Alan Green'scam' & co, ten einde 1)een legitieme reden te creeëren om oorlog te voeren, 2)de tanende Amerikaanse economie een impuls te geven en 3)controle te handhaven door (fantoom)angsten te zaaien, zelfs als dat ten koste gaat van onze grondrechten. Argumenten waarover ik vorig jaar september in NIEUWE REVU n.b. nog een artikel heb gepubliceerd.

"Our current leaders and those that follow in the next few years, will become the most reviled and hated men and women in history. Hitler will be more popular than Bush five years from now."

"I was watching a bit of ‘freedom and democracy’ on the telly. It looked awfully dangerous to me. I’m not sure how much more freedom and democracy we can take, before there’s no one left."

Wilde meent dat wij het slachtoffer zijn van een allesomvattend, wereldwijd complot, in de volksmond ook wel eens 'De nieuwe wereldorde' genoemd, en dat we op TGV snelheid afstevenen naar Apocalypse Now. Dat hij zich op deze manier aan een spervuur van kritiek blootstelt lijkt hem niet te deren. Zijn vijanden noemen hem inconsequent, en ongeloofwaardig aangezien hij 'nog wel eens' van mening verandert. Maar waarom zou je altijd per se consequent moeten zijn?

Over de loonslavernij:

"Day dreaming is very important to your mental health. It’s particularly useful once you find work."

Over schuldgevoel:

"If you can’t conquer people, you can always enslave them by offering them debt. Debt feeds the ego and it’s toxic to your soul. If you don’t know how to get out of debt try ‘airport’. You are allowed that once as long as you promise not to borrow money ever again."

"There is no amount of money in the world that will make you comfortable if you are not comfortable with yourself."

"You can't get a pay raise when you're angry. People will react to the negative energy and will resist you."

Meer weten? STUART WILDE

Verse penvrucht

Net als in de bloedhete zomer van 2003, toen mijn eersteling 'Maansverduistering' noodgedwongen snel voltooid diende te worden, eist nu ook mijn verse penvrucht kostbare secondes op. De reden waarom de opvolger zoveel tijd in beslag neemt, vloeit voort uit het feit dat ik he-le-maal opnieuw ben begonnen. Aan de eerste ruwe versies bleef ik zo'n onbestemd gevoel overhouden dat alles anders moest; de stuctuur, de personages, de thema's. Zoals het er nu naar uitziet, wordt het dan ook pas 2008 voordat het boek de wereld ingeslingerd wordt. Maar wie weet, wordt het eerder.

Ondertussen zit ik niet stil. Morgen heb ik een lezing in Brussel. Overmorgen bezoek ik een symposium over de invloed van de politiek op The New Wave en vice versa.

Voor nu laat ik u achter met deze dope classic die na vier jaar niets aan kracht heeft ingeboet!

Pharell - Frontin', zomer 2003

Regering Nixon: Legitieme criminele operatie

'There's a cancer in the presidency and it's growing,' verzucht Nixon's raadgever John Dean in Stone's biopic NIXON. Het gelijk stond aan zijn kant, want die kanker woekerde verder, net zo lang totdat hij al het geloof uit de omstreden leider had gezogen. 'The rise and fall' van Nixon en diens rechterhand Kissinger is nu scherpzinniger dan ooit vastgelegd door de gevierde historicus Robert Dallek. In zijn nieuwe boek Nixon and Kissinger; Partners in Power, wordt je verzwolgen door de slechtheid waarmee de heren hun machtsvacuüm krampachtig in standhielden.

Toegegeven: van nature ben ik a-politiek. Ik ben niet voor niets de verbeelding ingevlucht (overweeg zelfs de journalistiek aan de wilgen te hangen). Net als Thomas Mann ben ik er namelijk van overtuigd dat politiek mensen inhumaan maakt. Waarvan akte, in het geval Nixon! Maar Dallek's tirade is zo inspirerend dat je op je oude dag nog zou overwegen om van 'baan' te veranderen en als historicus door het leven te banjeren.

In DE GROENE AMSTERDAMMER schrijft recensent Frans Verhagen over het boek: 'De geschiedenis herhaalt zich natuurlijk niet, maar Dallek's beschrijving van de afwikkeling van de verloren Vietnam oorlog, biedt een sterk déjà vu met het heden.'

Meer dan dat, zou ik zeggen. De geschiedenis herhaalt zich wel degelijk. Nixon's dédain voor democratie en mensenlevens vertoont verdomd veel paralellen met de fluwelen staatsgreep die de regering Bush-Cheney heeft gepleegd. Nixon stond net als Bush doodsangsten uit voor een vroegtijdige terugtrekking uit de rode landen, aangezien die Amerika's geloofwaardigheid dreigde te ondermijnen. In deze anekdotes echoot alles wat ons tegenwoordig over Irak ter oren komt.

De meningen over Nixon zijn verdeeld. In de comments bij het Frost interview merkt YOU-TUBE blogger (en geschiedeniskenner) Tressball op: 'Nixon was one of the better Presidents during the 20th Century, and no President did more to bring an end to the Cold War and peace to the world.' En daarin staat hij allesbehalve alleen.

Verhagen: 'De verrassend vele Europese conservatieven met een zwak voor deze beide heren zouden verplicht dit boek moeten lezen om ervan doordrongen te worden dat het Witte Huis onder Nixon een legitieme criminele operatie runde. Een term die niet lichtzinnig gebruikt dient te worden, maar hier zeker past. Democratische vormen, de rechtsstaat, de levens van soldaten, en burgers in verre landen: alles maakten deze mannen kapot.'

Tegen het einde van zijn meesterwerk komt Dallek tot de conclusie dat het de duistere kant van Nixon de duistere kant van Kissenger voedde. Dat Richard door zijn demonen verzwolgen werd, is de andere kant. Toen Oliver Stone Nixon's dagboeken bestudeerde, zei hij tegen zijn vrouw: ' I never thought the man suffered so much.'

Hopelijk durft Dallek de huidige regering Bush onder dezelfde scherpe loep te leggen en te ontleden. Het zou me niet verbazen als die nog schrijnender en choquerender zal zijn.

HET BOEK: NIXON AND KISSINGER: PARTNERS IN POWER - ROBERT DALLEK

LEGENDARISCH: DAVID FROST INTERVIEWT RICHARD NIXON (1977)