Hi there. This is a respons to Dylan Jones' great book "iPod, Therefore I Am" in which he shares some of his favorite all time chill-out songs. I thought it would be nice to share mines too. I still play these records very often at the clubs. So check it out;
Linda Clifford - Runaway Love
Ik had me voorgenomen om het nieuwe interviewprogramma van Wilfried de Jong het spreekwoordelijke voordeel van de twijfel te verlenen. Het concept sprak me wel aan; presentator ontvangt gast in een gesloten doch comfortabele ruimte met genoeg proviand om elkaar 24 uur uit te kunnen staan. Op die manier zou er 'een ongewone band' (lees: intrigerend gesprek) moeten ontstaan. Het etmaal wordt vervolgens gefilmd en op tv gereduceerd tot 40 - hopelijk - zinderende minuten.
In werkelijkheid valt het allemaal vies tegen. Na het zien van drie afleveringen reikt het allemaal niet verder dan saaie, triviale reality tv. Neem het interview met schrijver Richard Klinkhamer als voorbeeld. In de ogen van het gepeupel is hij de man die zijn eigen vrouw vermoordde en het 'akkefietje' (zoals hij het zelf noemde) - o schande! - in een roman samenvatte die als "Woensdag Gehaktdag" in de schappen ligt. Klinkhamer is zo'n man die de nooduitgang uit het huis der conventie wel weet te vinden. Maar in plaats van in te gaan op zijn beweegredenen voor het schrijven van die roman, en het feit dat zijn boeken 1 op 1 lopen met zijn leven, zat de Jong alleen maar te vissen naar het hoe, wat en waarom achter zijn 'wandaad'. Geen woord over zijn boek, het schrijfproces, Schopenhauer (waar Klinkhamer zo door gefascineerd is), nee, de Jong ontpopte zich als een sensatiebeluste paparazi. En dat voor een VPRO-representant. Zonde.
Ik vond iemand anders in hem. Een man wiens ziel doordrenkt was met tragiek, bezeten door demonen. Maar ook een man die meer was dan een moordenaar; iemand wiens levenservaring een uitputtelijke muze bleek te zijn. Moederziel alleen zat hij daar, die Klink, in zijn afgelegen 1 persoons-appartementje in dat A’damse achterafstraatje, met een schamel uitkerinkje en zijn pilsjes. Een schrikbeeld dat me ernstiger ontregelde dat ik van tevoren ingeschat had. De armoede, de miskenning, en de totale eenzaamheid waarin de man zich gewenteld had, maakte me in de war. Voor veel jonge auteurs, doorgaans toch verwaande welvaartskinderen die buiten 'mooischrijverij' gene reet te melden hebben - belichaamde hij een soort tegenpool. Maar daarmee maakt hij wel het verschil. De Neerlandse Genet is opgestaan.
Het interview wordt binnenkort gepubliceerd.
Woensdag Gehaktdag van Richard Klinkhamer
Voornemens;
* 2007 zo snel mogelijk vergeten, 2008 alvast ook
* eindelijk het typoscript voor 'Ondergangsgelovigen' herschrijven
* telefoontjes en emails van mijn uitgevers, lezers, en journalisten beantwoorden
* nieuwslezers en journalisten nooit meer op hun woord geloven
* uitgevers niet meer op hun woord geloven
* alleen nog ingaan op aanbiedingen van radiozenders waar een 'lost format' geldt
* nooit meer iets naars over moslims schrijven/ roepen
* Nederland achterlaten
* niet meer ruzieën met conducteurs in het OV
* geen voornemens meer nemen
Een klassieke kwestie van 'de juiste tijd, juiste moment' Als ik die donderdagavond niet Free Record Shop was binnengelopen, had ik 'm domweg nooit gekend. Een fenomeen in Amerika deze Hamilton, en hier in Nederland - zoals zovaak - volstrekt anoniem. De verpersoonlijking van neo-soul, zal ik maar zeggen. Dat begrijpen (de meeste) Nederlanders niet. Helaas.
2 Reader takes a stand - Johan
Verrassend mooie single van hun nieuwste album. Johan herinnert aan Deus maar behoudt een volstrekt eigen identiteit. Veel te ondergewaardeerd in eigen land. Zonde. KOPEN dus.
3 Bar a thym - Kerry Chandler
Deep house anno 2007 waar ik op stuitte toen ik door een achteraf platenzaakje in Parijs liep. Dezelfde avond hoorde ik 'm al overal in de stad. Twee weken later had Chandler heel 'clubbing Europe' aan z'n voeten liggen. Heerlijk eigenzinnige club dat zijn gelijke niet kent. Beste dansplaat sinds Blue Six' Music and wine. Mee eens? En wat de titel betreft? Wellicht is Chandler's verklaring op z'n plaats;
"This title, Bar A Thym, probably deserves an explanation. It's a nice tribute to the city of Toulon (France) and it's Sunslice house music festival. 3 years in a row, from 2002 to 2004, Kerri was there, with some of his friends. Bar A Thym is bar where some afters took place, with a real party atmosphere. One night, you could find at the Bar A Thym the likes of Kerri Chandler, DJ Deep, Blaze (Kevin Hedge & Josh Milan), Jovonn & Dennis Ferrer ..."
4 Fa Fa Fa - Datarock
5 D.A.N.C.E. - Justice
6 Stronger - Kayne West
7 Get Down - Groove Armada
8 Take me back to your house - Basement Jaxx
9 Grace Kelly - Mika
10 Pretender - Foo Fighters
11 The Salmon Dance - The Chemical Brothers
12 Icky Thump - White Stripes
13 Can't forget about you - N.A.S.
14 If this ain't love (don't know what is) - Nicole Wellis & The Soul Investigators
15 You know I'm no good - Amy Winehouse feat. Ghostface
16 Love's not a competition - Kaiser Chiefs
17 Golden Skans - Klaxons
18 Worried about Ray - The Hoosiers
19 Europa - Agoria
20 Dan leef ik toch nog een keer - Acda & de Munnik
21 You're my medicine - Gare du Nord featuring Marvin Gaye
Gehypnotiseerd door de subtiele macht van de tv lig ik voor pampus op de divan. Ik heb televisie altijd verafschuwd. Het machtsmedium van onze fluwelen dictatuur is immers gevaarlijker dan we denken. De snel afwisselende beelden transformeren ons tot labaratoriumratten, die geen enkele actie meer ondernemen of oorspronkelijke visies ontwikkelen. Maar aangezien ik een kater onder de leden heb, heb ik geen keuze (vind ik, gemakshalve, even)
Zappend in de rondte stuit ik op een documentaire over de Verschrikkelijke Sneeuwman op Discovery Channel. Vervolgens wordt mijn aandacht geclaimd door de clip "Hands" van de band Interpol (mooi) en dan door CNN's paradepaardje Larry King Scarlett Johansson aan de tand voelt. De actrice die o.a. in het sterk sferische film Lost in Translation van Sofia Coppola speelde, bezit niet alleen de aantrekkingskracht van een planetoïde maar is bovenal gezegend met een bovenmatig intellect. Tot mijn verbazing maakt ze bekend dat ze net de eerste hand heeft gelegd aan haar typoscript. Johansson componeert dus een roman. Ze heeft hem vast eerder af dan ik, die roman. De traagschrijver in mij krijgt toch nooit een woord op papier. En als het al lukt oogt het kleurloos, dat woord.
Tijdens de reclame van de nieuwe Nissan zap ik naar RTL 4 waar Sylvana Simons, of all people, op gekunselde wijze een boekprogramma presenteert – het is weer Kluun, van Rooyen en Noort wat de klok slaat. Afschuwelijk. Na Hier is ... Adriaan van Dis ... en Zeeman met Boeken is er hier in Nederland geen fatsoenlijk tv programma over literatuur meer geweest. De angst voor pratende hoofden bestaat! Als je ziet hoe in Engeland op het scherpst van de snede over de Booker Prize wordt gedisussieerd, denk ik wel eens bedroefd; ‘waarom kunnen wij niet zulke spannende televisie over literatuur maken?’ Uitzonderingen daargelaten, Grunberg steekt er met vlag en wimpel bovenuit. Om met het enfant terrible zelve te spreken: ‘hoe minder kijkcijfers hoe beter. Lage kwantiteit geeft hoge kwaliteit.’ Elitair wellicht. Maar waarom niet? Liever drie uur een goed diepgravend interview met man/vrouw die zinnige zaken meldt, je inspireert, discussie oproept, dan hersenverwekende al dan niet plastische, politiek gekleurde nonsense. Anno 2007 moeten we hoognodig af van democratie in de kunst. Switchend naar Nederland 3, stuit ik op ex - caberatier Hans Teeeuwen. Opvallend zijn de abrupte overgangen tussen zijn sketches. Thema’s als seks en geweld neigen bij hem naar het absurde. Bij Teeuwen worden de uren gevuld door een palet van wild pianospel, sprookjesachtige vertellingen, typetjes; losers, idioten, zich onderscheidend door hun tics en waanzinnige wereldvisie. De beste vriend van v. G. laat het publiek hier vanavond uit zijn hand eten. In tijden als deze; van dramatische omwenteling - zie je vaak dat het archetype van de clown zich constelleert en overal een snel, toenemende populariteit geniet. Caberatiers, satirici, deejays, goochelaars, bieden ons vluchtig escapisme in een systeem dat zijn grens bereikt heeft.
Is het dan helemaal Ho- hosana in den Hoge, dat KX? Nee, dat toch niet. Hier en daar valt namelijk wel enig dj-snobisme waar te nemen. Als ik nog een deejay hoor die tijdens het draaien van een Steely Dan plaat een grap over Fred Siebelink maakt, stuur ik een protestmail! (Voor de outsiders: Fred S. heeft een hekel aan de naar Burroughs vernoemde partij, maar dat wordt elke dag aan de grote klok gehangen, zucht) Verder stoort het me dat sommige deejays de muziek van na 1995 als 'onwaardig' betitelen of op TGV snelheid door de lijst heen razen. Maar verder is het hier en daar redelijk utopisch. De radiorevolutie is begonnen, zullen we maar zeggen. Benedictus qui venit in nomine Domini.
Hetzelfde geldt voor de FREAK 55, die a.s. vrijdagavond op RTV Katwijk uitgezonden wordt, en door een scala aan platenfanaten is samengesteld (lees: mensen die het heel erg stoer vinden om veel obscure muziek te kennen, Els Bertens!) ;-) Natuurlijk is het voor de gemiddelde muziekmaniak een onmogelijke klus om - zoals gevraagd - zijn 25 favoriete nummers voor de lijst te selecteren. Een wanhopige poging leidt in mijn geval tot het volgende resultaat;
1 All neon like – Björk
Puur Zen. Onvergelijkbaar. Terechte parabolen tot de vierde macht. Homogenic is een helicoptervlucht door de Ijslandse boven- en onderwereld waarbij de beats het landschap en mevrouw's ziel verklanken/ reflecteren. Producers Mark Bell (van LFO), Howie B en Eumir Deodato brachten de technoide revolutie naar een hoger plan. Klik op de titel om de mooiste live uitvoering ooit te zien/horen, om te begrijpen wat ik bedoel.
2 Daddy don’t live in that New York city no more – Steely Dan
Het is funk, het is blues, het is soul, het is avant-garde, het is een roman van William Burroughs en Michel Houellebecq ineen. Mooiste nummer van The Dan. Nadeel: met zo'n nummer twee wordt het zinloos om ooit bij KX Radio te solliciteren.
3 Two of us – Joe Vitale
Tijdens een hommage aan de - toen - pas overleden Alfred Lagarde drukte Dennis Hoebbee Rob Stenders een cd-tje in de handen van Vitale en beargumenteerde zijn keuze met de woorden: 'dit is zoveel emotie' Niks teveel. Alles precies goed. Slikken hoor, dit nummer.
4 Frontin’ – Pharell feat. Jay Z.
Schamen? Nee, de schaamte ben ik voorbij. Het is misschien 'not done' om een R&B plaat in je Freak 25 op te nemen, maar voor mij is het onweerstaanbaar. De keuze van deze nummer vier zal waarschijnlijk voortvloeien uit mijn soulshow roots. Eenzame klasse deze soulkneiter.
5 Punjaabi love affair – Alpha – X
Portishead, Massive Attack en de bovengenoemde Björk trokken mijn aandacht voor de elektronische muziek als een magneet naar zich toe. Tijdens een interview met resident-'chill - out' deejay Stéphane Pompougnac in Hotel Costes te Parijs, kreeg ik deze plaat op vinyl toegereikt. Sindsdien heeft ie me niet meer losgelaten.
6 Funny how love is – Fine Young Cannibals
7 Strange phenomena – Kate Bush
8 The cryin’ game (Pet Shop Boys 7” Remix) – Boy George
9 To Ulrike M. (Zero 7 mix) – Doris Days
10 Life on Mars – David Bowie
11 Lady – Gino Vanelli
12 Scam – Jamiroquai
13 Provider – N.E.R.D.
14 The beauty of the ritual – Mathilde Santing
15 Somewhere down the crazy river – Robbie Robertson
16 Drive – R.E.M.
17 Caroline goodbye – Colin Blunstone
18 Victims – Culture Club
19 Big Log – Robert Plant
20 Hands Away - Interpol
21 Wonderland - XTC
22 Paranoid Android – Radiohead
23 Coupe de ville – Neil Young
24 Coney Island Man – Swing Out Sister
25 Mirage - Santana
Tot zover deze lijstenbrei. Maar het is zoals Ton zei; vier minuten later had alles anders kunnen zijn.
Binnenkort is het december en dat staat voor mij synoniem aan 'lijstjeskoorts' Op KX Radio vindt de komende maand de Langspeellijst 2007 plaats. Verder loert het eindejaarslijstje van 2007 om de hoek en gaat op 14/12 a.s. voor alle muziekevangelisten de FREAK 55 de lucht in. Dit vindt plaats via RTV Katwijk. Een uitputtingsslag. Aangezien ik voor mezelf eens vast wil stellen welke platen me nu echt beroeren. Dat betekent twee Creative Zen's uitluisteren (lees: zo'n 120 GB c.q. 12.500 nummers) inclusief een harde schijf van zo'n 250 GB (nog eens zo'n sloridige 30.000 platen). Ik bedoel, dan moet het wel duidelijk zijn, toch? Het resultaat volgt in elk geval ergens rond de volgende week. Voor die acht en een halve ziel die ernaar benieuwd is/zijn.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik loop nog steeds een beetje scheef van de wetenschap dat Mailer zich niet langer onder de levenden begeeft. Mailer was een geestverwant. Iemand die The Royal Scam in één klap doorzag. In Mailers beleving ontnam een elitegroep van kapitalisten en investeerders de Amerikaanse (en in een moeite door de Europese) burgers hun ziel. Allemaal dankzij de indoctrinatie van de moderne media. Hij begreep dat het geldspel een misdaad tegen de mensheid is. Het symbool van afstomping, verkankering en ontzieling. Anno 2007 heeft dit virus zich genesteld in elke dimensie van onze samenleving. Zelf liep ik er natuurlijk tegenaan in de radiowereld waar marketingstrategen opeens vormgeving en muziekkeuzes begonnen te bepalen t.b.v. de luistercijfers (lees: het kapitaal) Later liep ik mezelf samen met 780.000 andere Nederlanders vast in Legio Lease (waar ik n.b. zelf gewerkt heb!), vervolgens donderde daar nog eens de euro overheen Voor Mailer was dit alles net zo'n bron van ergernis als voor mij. Maar ongetwijfeld ook voor u. Goddank dat ik de man nog de hand heb geschud. Vijf jaar geleden trad 'de grote Mailer' op in de Stadsschouwburg in A'dam waar hij in debat ging met George Plimpton over de invloed van Scott Fitzgerald. Dankzij mijn perskaart kon ik hem na afloop achter de coulissen ontmoeten, en hem om zijn handtekening vragen. Sinds twee weken wordt er op EBAY grote sommen geld voor die handtekening geboden. Ironie 0 ironie! Geen haar op mijn hoofd die daaraan toegeeft natuurlijk. Mailer zou het niet anders gewild hebben. R.I.P.
'Een schrijver moet een imago hebben,' vond Norman Mailer, en het zijne was dat van de all-round macho. De onstuitbare provocateur. Zijn leven lang streefde hij ernaar The Great American Novel te schrijven. Met 'Castle in the forest', die in maart dit jaar gereleased werd, kwam hij dicht in de buurt daarvan. Het zou de laatste keer zijn. De man die zei: 'A modern democracy is a tyranny whose borders are undefined; one discovers how far one can go only by traveling in a straight line until one is stopped,' is het afgelopen weekend van ons heengegaan.
De duivel is dood.
Time's running out. Voor donderdag moet ik de laatste hand aan mijn typoscript leggen, twee artikels schrijven, vier recensies overleggen, een kort verhaal voltooien, en een interview met een Engelse krant voorbereiden. Ook is er nog een kort verhaal dat aandacht behoeft en een soort van sociaal leven dat met sterven bedreigd wordt.
Vanavond heb ik het fenomeen Spinvis ervaren. Het is caberet, het is Shakesperiaans, het is film noir. Het gaat boven je verstand. De weemoedige poldercollagepop van Spinvis gaf de nacht nieuwe kleuren. Niks pretentieuze teksten, maar rauwe, onNederlandse poëzie. Soms hartstochtelijk, dan weer tragi-komisch, maar altijd duister. En vooral: magisch. Het was Theo van Gogh die Erik de Jong wat 'bescheiden' de spotlights heeft ingeschreven in zijn Metro-column (April 2002). Hij associeerde de eigenzinnige sample-'googleaar' met Robert Wyatt, ooit de drummer van The Soft Machine. Dit vanwege de snijdende zang en de zweefkoortjes, vermoed ik, die – in het geval van Spinvis – ‘Op een avond in het heelal', ‘Herfst in Nieuwegein’, of 'De tuinen van Mexico' heten. Maar ook vanwege de Rimbaudiaanse taaltovenarij waarin het DNA van onze tijd verborgen zit; Viva la France!
In een petitie in de Franse krant Libération, eist een groep Franse intellectuelen, en filosofen dat Ayaan Hirsi Ali het Franse ereburgerschap krijgt en dat Sarkozy haar bescherming biedt. De noodkreet is getekend door Alain Finkielkraut, André Glucksmann, Luc Ferry en Bernard-Henri Lévy, allen invloedrijke denkers. 'Europa was de wieg van de traditie van de Verlichting,' stelde Ferry vast, 'en die waarden moeten de vrijheid van meningsuiting waarborgen.' Geheel terecht hekelen zij de laffe houding van onze overheid die niet langer gerant willen staan voor Ayaan's veiligheid. De Poolse oud-minister van Defensie noemde Nederland 'een schande voor Europa' Ook ik schaam me er inmiddels voor Nederlander te zijn. Het relativistische en multi-etnisch denken van onze linkse socialisten drijft me tot waanzin. Je kunt er gif op innemen dat er nog meer internationale intellectuelen een vuist voor haar zullen ballen. Onze 'vrijdenkers' zijn blijkbaar te schatplichtig aan linkse geldspugers. Want er wordt gezwegen alsof de vlag van de Sharia al op de Dam wappert.
Ik hoop het niet, maar het zal mij niets verbazen als Ayaan binnenkort iets overkomt. Voor de Linkse kerk is Ayaan, net als Fortuyn, en van Gogh simpelweg 'a pain in the ass'. Te moeilijk, te radicaal. Vooral als ze gelijk krijgt. Zoals nu. Van zoiemand wil men af als van een tumor. A'dam West, Den Haag en Utrecht branden, maar onze door linkse denkbeelden verzengde media reppen er niet over. Nee, in plaats daarvan gaat socialistisch en Christelijk Den Haag over tot de orde van de dag. 'Niet meer roken in de kroeg, geen seksuitingen meer in de openbare ruimte.' Van die geluiden die we sinds de vroege jaren 50 niet meer gehoord hebben, zeg maar.
Een tijdje terug ontmoette ik tijdens een reis door Frankrijk een studente politicologie. Onomwonden legde ze me uit dat de situatie in ons land haar aan Parijs 2005 herinnerde, en de situaties in ons land als donkere omens voor de toekomst zag. La Parisienne had oprecht met me te doen.
Gelukkig had ze een kamer voor me.
